Πικρές αλήθειες και μύθοι για την 28η Οκτωβρίου

του Νάσου Θεοδωρίδη

Γιώργος Σικελιώτης, "Τραυματίας", κάρβουνο

Η κατάργηση της σημερινής παρωχημένης μορφής των λεγόμενων εθνικών εορτών και η ολοσχερής εκ θεμελίων ανανοηματοδότηση του περιεχομένου τους, ώστε πλέον μέσω αυτών να προωθούνται αποκλειστικά και μόνο ειρηνιστικές, ανθρωπιστικές και αντιμιλιταριστικές αξίες, και όχι η φετιχοποιημένη λατρεία των συνόρων, πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να αποτελέσει προτεραιότητα για μια ριζοσπαστική Αριστερά - εάν τυχόν η τελευταία θέλει πραγματικά να μετασχηματίσει την κοινωνία προς μια κατεύθυνση που θα φέρει διαυγές διεθνιστικό και ταξικό πρόσημο. Για να συμβεί όμως το τολμηρό αυτό βήμα συλλογικού εκδημοκρατισμού, καθίσταται αναγκαία πρωτίστως η αποδόμηση όλης εκείνης της εθνικιστικής μυθολογίας που έχουμε συνηθίσει να τη θεωρούμε "αυτονόητη", αφού επί σειρά αιώνων παρεμβαίνει στις ανθρώπινες συνειδήσεις, θολώνει εσκεμμένα τα ιστορικά γεγονότα και συσκοτίζει τα επίδικα διακυβεύματα. Διότι οι βερμπαλιστικές σχολικές ρητορείες για το τι σημαίνει "ηρωισμός", όχι μόνο απέχουν παρασάγγας από την τραγική πραγματικότητα, αλλά οδηγούν εύκολα στην άκριτη αποδοχή στρατοκρατικών αντιλήψεων που καταφάσκουν στις θυσίες ανθρώπινων ζωών, αρνούμενες να αναζητήσουν εναλλακτικές μορφές αντιστάσεων, οι οποίες ναι μεν συνήθως αποδίδουν μεταγενέστερα αλλά σε τελική ανάλυση διαφυλάσσουν πληρέστερα τα ύψιστα έννομα αγαθά. Αρκεί βεβαίως, ως έλλογοι άνθρωποι, να κατανοήσουμε επιτέλους ότι σε αυτά τα αγαθά δεν περιλαμβάνονται κατά προτεραιότητα τα άψυχα εδάφη.

***

Στον τομέα αυτόν την Αριστερά την περιμένει ακόμη πολλή ιδεολογική δουλειά, όχι μόνο έναντι της κοινωνίας αλλά και έναντι του ίδιου της του εαυτού, καθώς οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους έχουν προς το παρόν διασφαλίσει ότι η καταθλιπτική ηγεμονία των αντίθετων ιδεών είναι καλά εμπεδωμένη στους πολίτες.

Έτσι, και ως προς την 28η Οκτωβρίου, οι ιστορικές αλήθειες αποσιωπούνται και αντικαθίστανται από εθνικούς μύθους. Ένας τέτοιος μύθος, π.χ., λέει ότι η Ελλάδα του Μεταξά ήταν εντελώς απροετοίμαστη όταν δέχτηκε επίθεση από μια "ισχυρή και πάνοπλη" Ιταλία.

Όμως, στην πραγματικότητα, η ελληνοϊταλική σύγκρουση, ως τμήμα του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, έγινε για την αναδιανομή ευαίσθητων και γεωπολιτικά ζωτικών περιοχών του κόσμου. Η ιμπεριαλιστική Ιταλία μέσα στον απόηχο της οικονομικής κρίσης του 1930, ήθελε να αποκτήσει πρόσβαση στις περιοχές των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου, ως προγεφύρωμα για την Αίγυπτο, που γειτονεύει με τα πετρέλαια. Στην Ελλάδα, επίσης, η μεγάλη πλειονότητα των καπιταλιστών τασσόταν υπέρ της ιμπεριαλιστικής Αγγλίας. Ανέκαθεν ο αγγλόφιλος ως προς την εξωτερική του πολιτική δικτάτορας Μεταξάς και οι Έλληνες καπιταλιστές, που τον είχαν στηρίξει αναφανδόν, ελπίζανε διακαώς να πετύχουν τον διαμελισμό της Αλβανίας, και επομένως θεώρησαν την ιταλική εισβολή ως μια θαυμάσια ευκαιρία για περάσουν στην αντεπίθεση και να καρπωθούν ένα κομμάτι της Νότιας Αλβανίας, προς όφελος φυσικά της ελληνικής άρχουσας τάξης και όχι των εργαζομένων.

Βεβαίως, προκειμένου να κινητοποιηθούν οι εργαζόμενοι και να πάνε να πολεμήσουν (και να σκοτωθούν) καλλιεργείται ένα τεχνητό κλίμα εθνικής έξαρσης και ευφορίας. Οι δε αξιωματούχοι της 4ης Αυγούστου είναι γνωστό ότι παρέμεναν στα μετόπισθεν, μέσα σε ασφαλή καταφύγια δίδοντας εντολές για συνεχείς εφόδους των φαντάρων και για ατελείωτες οδυνηρές πορείες θανάτου μέσα στα χιόνια. Ο φασίστας Μεταξάς αδημονούσε γι' αυτή τη στιγμή, και κάθε άλλο παρά ένιωσε αιφνιδιασμένος. Μάλιστα, ακολουθούσε επί χρόνια μια τεράστια κούρσα εξοπλισμών που στοίχιζε πανάκριβα στη ζωή του κάθε φτωχού Έλληνα εργάτη. Αγόραζε αφειδώς αεροπλάνα (115 τον αριθμό!), πυροβόλα, δεκάδες χιλιάδες τουφέκια, εκατοντάδες χιλιάδες βλήματα και ξόδευε εκατοντάδες εκατομμύρια δραχμές για την αγορά ασύρματου υλικού. Τα ποσά αυτά για τα δεδομένα της εποχής ήταν εξωφρενικά, ενώ οι μόνοι που έβγαιναν κερδισμένοι ήταν τα αδηφάγα αφεντικά της πολεμικής βιομηχανίας, των οποίων ο Μεταξάς υπήρξε πιστός υπηρέτης.

Το 1939, για παράδειγμα, ο ελληνικός στρατός υπέγραψε κολοσσιαία συμβόλαια με την ΠΥΡΚΑΛ του Μποδοσάκη γα παραγωγή πυρομαχικών αξίας 600 εκατομμυρίων δραχμών Τα στοιχεία του Γ.Ε.Σ., σε αντίθεση με την επίσημη προπαγάνδα μας που ακόμη και σήμερα μιλάει για τον δήθεν ελάχιστο αριθμό Ελλήνων που βρέθηκαν αντιμέτωποι με τους αναρίθμητους Ιταλούς, αποκαλύπτουν ότι λίγες μέρες μετά το ξέσπασμα του πολέμου ο ελληνικός στρατός ήταν ισοδύναμος με τον ιταλικό: διέθεταν περίπου από 240.000 άντρες ο καθένας (βλ. σχετικά το άρθρο της Κατερίνας Θωίδου στην Εργατική Αλληλεγγύη, τχ. 545, Οκτώβριος 2002). Έτσι, η σύγκρουση αυτών των δύο γιγαντιαίων πολεμικών μηχανών δημιούργησε ένα τεράστιο σφαγείο, η ύπαρξη του οποίου σήμερα αποκρύπτεται επιμελώς διότι καταχωνιάζεται κάτω από τα επαναλαμβανόμενα μελωδικά άσματα της εποχής, που υφαίνουν έντεχνα σε τηλεθεατές και ακροατές μια ρομαντική ατμόσφαιρα παντελώς "εκτός τόπου και χρόνου" (φιλοδοξώντας πιθανώς να διατηρήσουν και τις επόμενες γενεές μια διαρκή "ετοιμοπόλεμη κατάσταση"). Λίγοι γνωρίζουν ότι μέσα σε έξι μόνο μήνες σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν βαριά 75.000 φαντάροι, ιλιγγιώδης αριθμός για την εποχή εκείνη. Οι λεπτομερείς περιγραφές του Άγγελου Τερζάκη για τα κρυοπαγήματα και τη φρίκη είναι συγκλονιστικές και αδιάψευστες. Αυτή είναι η απομυθοποιημένη, αποκρουστική και φριχτή όψη του λεγόμενου ελληνοαλβανικού έπους, και υπό ένα τέτοιο πρίσμα πρέπει να την αντιμετωπίζει κάθε ασυμβίβαστος αριστερός ειρηνιστής που θέλει να αλλάξει τον κόσμο και να αντιστέκεται με αντιεθνικιστική συνέπεια προς όλους όσοι ωφελούνται από το δράμα του πολέμου.

***

Ο άνθρωπος, ευτυχώς, δεν γεννιέται πολεμιστής. Οι ατεκμηρίωτες θεωρίες περί έμφυτης βίας και δολοφονικών ενστίκτων δεν μπορούν πειστικά να μας εξηγήσουν το γιατί χρειάζεται κάθε φορά τόση προσπάθεια από τις κρατικές εξουσίες ώστε να μπορέσει να μετατραπεί ένας φυσιολογικός άνθρωπος σε στρατιώτη πρόθυμο να σκοτώσει (τάχα αμυνόμενος). Η επιστήμη έχει αποδείξει ότι ο άνθρωπος γεννήθηκε ως θήραμα (π.χ. αρχικά τον κυνηγούσαν τα άγρια ζώα) και πολύ αργότερα έγινε θύτης (για υλικούς λόγους, δηλαδή λόγω της ανακάλυψης των εργαλείων και της φωτιάς). Από τότε δηλαδή που ξεκίνησαν οι πόλεμοι, απαιτείται ολόκληρη τελετουργία προκειμένου να καμφθούν οι αντιστάσεις του κάθε ατόμου σε αυτή τη βαρβαρότητα, ακριβώς διότι πρόκειται για μια αφύσικη κατάσταση. Απαιτείται μετάβαση σε μια άλλη σφαίρα που συνοδεύεται με έκσταση, τεχνητό ενθουσιασμό, αίσθημα φρενήρους "μέθης", κατασκευασμένο πνεύμα "κοινότητας συμφερόντων" (λες και τα αποτελέσματα του πολέμου με την Ιταλία θα ήταν τα ίδια για φτωχούς και πλούσιους), συστηματική πλύση εγκεφάλου (κυρίως κατά την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία) και επιδίωξη "ηρωικής αυτοθυσίας" (κατά ρητή παράβαση του βιολογικού ενστίκτου της αυτοσυντήρησης).

Δεν είναι τυχαίο ότι σε πολλές κοινωνίες (ιστορικές και σύγχρονες), για να πετύχει αυτή η διαδικασία, χρησιμοποιούνται διάφορες τελετές μύησης, αλλά και γίνεται χρήση αλκοόλ και παραισθησιογόνων ουσιών. Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι χρειάζεται να περάσει κανείς σε μια "κατάσταση υπέρβασης" για να μπορέσει να υψώσει το χέρι του και να αφαιρέσει μια άλλη ανθρώπινη ζωή, δηλαδή για να θέλει να σκοτώσει ή για να αδιαφορεί αν θα σκοτωθεί. Γι' αυτό το λόγο η πρακτική της δολοφονίας, και μάλιστα μαζικού τύπου, που ως μέθοδος νομιμοποιείται επίσημα και απόλυτα από την εξουσία σε καιρό πολέμου (ενώ αντιθέτως, με περισσή υποκρισία, κατακρίνεται σφόδρα στην περίπτωση π.χ. ένοπλων οργανώσεων που αντιμάχονται το ταξικά καταπιεστικό σύστημα σε περίοδο ειρήνης), δεν γινόταν ποτέ –ούτε καν στην αρχαιότητα– τόσο εύκολα αποδεκτή. Άλλωστε, υπήρξαν πάρα πολλοί άνθρωποι που σε όλες τις εποχές με κάθε τρόπο προσπάθησαν να αποφύγουν τη συμμετοχή τους στην παράλογη σφαγή που λέγεται πόλεμος (ακόμη και με αυτοακρωτηριασμούς). Όσο για το παραπλανητικό επιχείρημα περί (κακού) "επιτιθέμενου" και (καλού) "αμυνόμενου", είναι αρκετό να εξετάσει κανείς, λ.χ., τους σημερινούς εκατέρωθεν ισχυρισμούς Γεωργίας και Ρωσίας για να διαπιστώσει όχι μόνο τον προσχηματικό του χαρακτήρα αλλά και την ασάφεια και μεροληψία που περικλείει.

Με βάση τα παραπάνω, συνεπώς, η 28η Οκτωβρίου θα πρέπει να μετουσιωθεί σε μέρα αφιερωμένη ενάντια στην κρατική και διακρατική βία και ενάντια σε κάθε είδους πόλεμο, χωρίς γιορτές, πολεμοχαρείς παρελάσεις ή εμπρηστικά και μεροληπτικά σχολικά κηρύγματα μίσους που φουσκώνουν τα μυαλά των μαθητών, αλλά με ψύχραιμη κριτική ανάλυση των αιτίων που κινούν την Ιστορία. Όσο για τη σχετική αργία αυτή πρέπει να μετατεθεί στις 9 Μαϊου, ημέρα κατά την οποία ολόκληρη η Ευρώπη γιορτάζει την ήττα του χιτλερικού Άξονα - με την κακόγουστη εξαίρεση της Ελλάδας, που μοιάζει να αρέσκεται να θυμάται την έναρξη και όχι τη λήξη της τετραετούς αυτής πολεμικής τραγωδίας.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Αυγή" στις 26/10/2008

Ο Νάσος Θεοδωρίδης είναι μέλος του ΣΥΝ και της Αντιεθνικιστικής Κίνησης

Διαβάστε επίσης:

Η Χαρά της δυστυχίας στο Μεγάλο Δέρειο

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ

Αν ο ρόλος μιας Ελληνίδας δασκάλας που υπηρετεί σε ένα απομακρυσμένο χωριό στον ορεινό όγκο του Βόρειου Έβρου είναι να παρέχει απλόχερα εθνικ(ιστικ)ή εκπαίδευση, αν ο ρόλος της είναι να παρακολουθεί και να καταγγέλλει στην αστυνομία τους κατοίκους ενός χωριού 570 κατοίκων, αν ο ρόλος της είναι να κατασκευάζει και να αποδίδει φαντασιακές ταυτότητες στους μαθητές της, αν εν τέλει ο ρόλος της είναι αυτός του εκπροσώπου του έθνους-κράτους ή καλύτερα του εθνικού παρακράτους στην περιοχή, ας μείνει εκεί που είναι κι ας της απονείμουμε και τιμητικό τίτλο προσφοράς στο έθνος.

Η Αντιεθνικιστική Κίνηση, πιστή και συνεπής στον αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τον αγώνα ενάντια στον εθνικισμό και ενάντια στην υπονόμευση των καλών σχέσεων μεταξύ διαφορετικών εθνοτικών ομάδων, δημοσιεύει την ερώτηση του βουλευτή ΠΑΣΟΚ Ν. Ροδόπης, Αχμέτ Χατζηοσμάν, και την ανακοίνωση των κατοίκων του Μεγάλου Δερείου με τις οποίες αιτούνται την απομάκρυνση της δασκάλας. Η δασκάλα και ο σύζυγός της με τη συμπεριφορά τους αποδεικνύουν καθημερινά ότι βρίσκονται στο Μεγάλο Δέρειο για να επιτελέσουν εθνικό έργο. Οι κάτοικοι αναπολούν με απέχθεια τις εποχές της μπάρας, τις εποχές δηλαδή που διέθεταν ξεχωριστά δελτία ταυτότητας για να μπορούν να διέρχονται τα εσωτερικά σύνορα του νομού, τις εποχές του Μεγάλου Αδερφού όπου παρακολουθούνταν ακόμα και ο τρόπος που ανέπνεαν. Τώρα τη θέση του Μεγάλου Αδερφού έχει αναλάβει η δασκάλα του χωριού με τον σύζυγό της και οι κάτοικοι αναβιώνουν την περίοδο της Χούντας καθώς δεν κινούνται ελεύθερα και άνετα στο ίδιο τους το χωριό.

Από τη στιγμή που η Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης, πολιτικοί παράγοντες της Ροδόπης και του Έβρου, σύσσωμη η τοπική κοινωνία του Μεγάλου Δερείου ζητάνε την απομάκρυνση της δασκάλας, ποια συμφέροντα διατηρούν την δασκάλα στη θέση της; Ποιος θα πρέπει να αιτηθεί την απομάκρυνση της δασκάλας για να εισακουστεί το αίτημα εφόσον δεν λαμβάνεται υπόψη η γνώμη σύσσωμης της τοπικής κοινωνίας; Ποιόν φοβάται το Υπουργείο και δεν απομακρύνει την δασκάλα; Μία δασκάλα η οποία στοιχηματίζοντας στον εθνικισμό, τον δήθεν πατριωτισμό και την εθνική αυτοθυσία έχει δηλητηριάσει τις ψυχές των κατοίκων ενός χωριού και έχει σπείρει το μικρόβιο του εθνικισμού στο έδαφος του Μεγάλου Δερείου;

Κάθε δασκάλα που θα είχε την παραμικρή αξιοπρέπεια θα έπρεπε να έχει ήδη αιτηθεί την απομάκρυνσή της από το σχολείο. Κάθε δασκάλα που σέβεται πάνω από όλα το επάγγελμά της, βλέποντας τα παιδιά να απέχουν από τα μαθήματα θα έπρεπε να κάνει την αυτοκριτική της και όχι να βρει το αποκούμπι του εθνικισμού για να αυτοπροβληθεί ως η σύγχρονη Μπουμπουλίνα της Θράκης. Όπως όλα δείχνουν ωστόσο, ελάχιστα απασχολεί την δασκάλα του Μεγάλου Δερείου το επάγγελμά της. Άλλοι λόγοι την έφεραν στο σχολείο του Μεγάλου Δερείου και άλλα συμφέροντα, εξωσχολικά, την κρατάνε με νύχια και με δόντια στον ορεινό Έβρο.

Για ένα μόνο συγχαίρουμε την δασκάλα Χαρά Νικοπούλου. Διότι με τα κατορθώματα και τα καμώματά της, η ορεινή κοινότητα του Μ. Δερείου έδωσε το πιο ηχηρό αντιπολεμικό μήνυμα την 28η Οκτωβρίου με την αποχή 40 σε σύνολο 60 μαθητών από την παρέλαση. Για το ιστορικό, την 28η Οκτωβρίου 2008 αντί των μαθητών του σχολείου στο Μεγάλο Δέρειο «παρήλασαν» εκπρόσωποι του ΛΑΟΣ στον Νομό Έβρου με επικεφαλή τον βουλευτή Σερρών, Ηλία Πολατίδη, και μέλη του Πατριωτικού Ελληνικού Συνδέσμου.

Ως Αντιεθνικιστική Κίνηση συντασσόμαστε στο πλευρό των κατοίκων του Μεγάλου Δερείου και ζητάμε την άμεση απομάκρυνση της δασκάλας.

ΕΡΩΤΗΣΗ του Αχμέτ Χατζηοσμάν
Προς: Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων
«Αρ. Πρωτ.: 8352/17.10.2008

Με την υπ’ αρ. 498/09.11.2007 αναφορά που κατέθεσα πέρσι τέτοιο καιρό, σας διαβίβασα κύριε υπουργέ επιστολή της σχολικής εφορείας του μειονοτικού δημοτικού σχολείου Μεγάλου Δερείου, την οποία συνυπέγραφαν ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων του σχολείου, καθώς επίσης όλοι οι υπόλοιποι γονείς των μαθητών, με την οποία ζητούσαν την αντικατάσταση και απομάκρυνση της δασκάλας, κυρίας Χαρίκλειας Νικοπούλου. Στην υπ’ αρ. 128030/ΙΗ/27.11.2007 απάντησή σας με διαβεβαιώσατε ότι κατόπιν συνάντησης που πραγματοποιήθηκε με τους γονείς και φορείς της εκπαίδευσης το σχολείο συνέχισε τη λειτουργία του ως έχει «χωρίς κανένα πρόβλημα». Τα τελευταία δύο χρόνια η τοπική κοινωνία του Μεγάλου Δερείου στον Ν. Έβρο είναι ανάστατη από τις δράσεις της δασκάλας, κυρίας Χαρίκλειας Νικοπούλου. Η εν λόγω δασκάλα προέβη σε μία σειρά προκλητικών ενεργειών και εμπρηστικών δηλώσεων με αποτέλεσμα την αναστάτωση σύσσωμης της τοπικής κοινωνίας του Μεγάλου Δερείου και την τρομοκράτηση των κατοίκων της μέσω απειλών και εκβιασμών.
O συντονιστής μειονοτικής εκπαίδευσης είχε υποσχεθεί στους γονείς την απομάκρυνση της δασκάλας πριν την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς (2008-2009), ωστόσο ένα χρόνο μετά, η δασκάλα παραμένει. Δεν ισχύει το ίδιο και για τους μαθητές. Ένας μόνο μαθητής παρακολουθεί μαθήματα στο σχολείο του Μεγάλου Δερείου, ενώ οι υπόλοιποι απέχουν και οι γονείς αρνούνται κατηγορηματικά να στείλουν τα παιδιά τους σε αυτό σε περίπτωση που παραμείνει η δασκάλα.
Επειδή η δασκάλα του σχολείου, κυρία Χαρίκλεια Νικοπούλου, συνεχίζει να προκαλεί με τις δραστηριότητές της αναστάτωση στην τοπική κοινωνία του Μεγάλου Δερείου και στο σχολείο, όπως αποδεικνύεται και από την επιστολή 41 γονέων και κηδεμόνων μαθητών του μειονοτικού σχολείου Μεγάλου Δερείου την οποία επισυνάπτουμε στην παρούσα ερώτηση,
Επειδή με την παραμονή της δασκάλας στο σχολείο το μόνο που πέτυχε το υπουργείο μέχρι σήμερα ήταν να αδειάσει το σχολείο από τους μαθητές, επειδή σύσσωμη η τοπική κοινωνία ζητά την απομάκρυνση της δασκάλας, αίτημα στο οποίο συνηγορούν και οι τοπικοί φορείς, επειδή πλέον δεν υπάρχει και δεν διαφαίνεται κανένα ενδεχόμενο να κλείσει το ψυχολογικό χάσμα που έχει δημιουργηθεί μεταξύ της δασκάλας και των μαθητών και γονέων,
Με βάση τα παραπάνω
ΕΡΩΤΑΤΑΙ Ο κ. ΥΠΟΥΡΓΟΣ:

Γιατί απέχει προκλητικά από την προσπάθεια επίλυσης ενός προβλήματος που ταλανίζει την τοπική κοινωνία του Μεγάλου Δερείου και τους μαθητές του μειονοτικού δημοτικού σχολείου;
Τι σκοπεύει να πράξει για να ομαλοποιήσει την κατάσταση και να επιλύσει το πρόβλημα;
Τι απαντά στο αίτημα των γονέων για μετακίνηση της δασκάλας, κυρίας Χαρίκλειας Νικοπούλου, από το μειονοτικό δημοτικό σχολείο Μεγάλου Δερείου;

Ο ερωτών βουλευτής
Αχμέτ Χατζηοσμάν»

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΙΤΗΜΑ

ΤΩΝ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ ΤΟΥ ΜΕΙΟΝΟΤΙΚΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΔΕΡΕΙΟΥ

Μεγάλο Δέρειο 05-10-2008

Οι γονείς και κηδεμόνες και η Σχολική Εφορεία του Μειονοτικού Δημοτικού Σχολείου Μεγάλου Δερείου του Δήμου Ορφέα, έλαβαν ομόφωνα την παρακάτω απόφαση στη συνέλευση που πραγματοποίησαν στις 5 Οκτωβρίου 2008.

Οι γονείς και κηδεμόνες αποφάσισαν να στείλουν την εν λόγω ανακοίνωση και αίτημα για την απομάκρυνση από το Σχολείο της δασκάλας της κ. Χαρίκλειας Νικοπούλου στο Νομάρχη Έβρου, στο Συντονιστή Μειονοτικών Σχολείων Κομοτηνής, στον Προϊστάμενο του 1ου Γραφείου και στον Υπουργό Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων.

Το πρόβλημα εν συντομία

Στην αρχή του σχολικού έτους 2007-2008, η δασκάλα κ. Χαρίκλεια Νικοπούλου η οποία υπηρετεί στο Μειονοτικό Δημοτικό Σχολείο Μεγάλου Δερείου, παρενέβη στη διαδικασία συντήρησης και βαψίματος του Σχολείου, μολονότι είναι μια εργασία που εμπίπτει στην ευθύνη της Σχολικής Εφορείας. Οι γονείς θα πλήρωναν ως αμοιβή στους ελαιοχρωματιστές από 10 €. Όμως, η δασκάλα ζήτησε από τα παιδιά από 10 € και τα απείλησε να μην έρθουν στο σχολείο όσοι δεν φέρουν τα παραπάνω χρήματα. (Είχε στείλει τα παιδιά να φέρουν από 10 € εν ώρα μαθήματος).

Η στάση και η πράξη αυτή της κ. Δασκάλας προκάλεσε την αντίδραση των γονέων. Εν συνεχεία, η Δασκάλα έδειξε διαφορετική συμπεριφορά στους μαθητές εν ώρα μαθήματος. Οι δε μαθητές δήλωσαν ότι δε θέλουν να παρακολουθήσουν τα μαθήματα.

Η κ. Δασκάλα η οποία έχει προκαλέσει σειρά παρόμοιων ανησυχιών, εξοργίστηκε και για τη χρήση των περίσσιων χρωμάτων από το Σχολείο. Τα χρώματα αυτά τα είχαν προμηθευτεί από το Δήμο Ορφέα και με την συγκατάθεση του Δήμου Ορφέα τα χρησιμοποίησαν οι ελαιοχρωματιστές στο βάψιμο του τεμένους. Η Δασκάλα προπηλάκισε τη Σχολική Εφορεία και το Δ/ντή του Σχολείου λέγοντας: «Τι είδους μουσουλμάνοι είστε εσείς;».

Οι γονείς και κηδεμόνες οι οποίοι είδαν ότι η κ. Χαρίκλεια Νικοπούλου είναι πηγή αναστατώσεων και ανησυχιών μεταξύ των γονέων, μαθητών και δασκάλων, καθώς επίσης και ότι δεν υπάρχουν πλέον οι κατάλληλες συνθήκες για μια υγιή εκπαίδευση, ζήτησαν την απομάκρυνση της εν λόγω δασκάλας από το Σχολείο. Οι γονείς, υπέβαλαν στο Συντονιστικό Γραφείο μια αίτηση στην οποία υπέγραφαν πάνω από 30 γονείς και κηδεμόνες. Στις 7 Νοεμβρίου 2007 πραγματοποιήθηκε μια συνέλευση γονέων και κηδεμόνων στο Σχολείο του χωριού με τη συμμετοχή και του Συντονιστή Μειονοτικών Σχολείων και του Προϊσταμένου του 1ου Γραφείου. Στην εν λόγω συνέλευση, οι αρμόδιοι θεώρησαν δίκαια τα αιτήματα των γονέων. Ο κ. Συντονιστής ο ποίος είχε δηλώσει ότι δε θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μια αλλαγή δασκάλας στη μέση της χρονιάς, υποσχέθηκε ότι θα πράξει τα δέοντα στο τέλος του διδακτικού έτους. Η υπόσχεση αυτή δεν τηρήθηκε στην αρχή του διδακτικού έτους του 2008-2009 με αποτέλεσμα να προετοιμάσει το κατάλληλο έδαφος για τη συνέχιση του ήδη υπάρχοντος προβλήματος στο Σχολείο.

Ύστερα από τη συλλογή των υπογραφών, η κ. Δασκάλα, μαζί με το σύζυγό της, επιδόθηκε στην κατατρομοκράτηση των γονέων και κηδεμόνων. Αντί να ασχολείται με το εκπαιδευτικό έργο, αυτή προσπαθεί να εξιλεωθεί. Με τις διάφορες εξωπραγματικές, ανακόλουθες και σπιλωτικές δηλώσεις της που αμαυρώνουν την εικόνα του χωριού στα τοπικά και εθνικά ΜΜΕ, έχει διαστρεβλώσει το όλο θέμα και του έχει δώσει μια πολιτική χροιά. Η κ. Δασκάλα, το Φεβρουάριο του 2008, στο πρόγραμμα «Καλημέρα Ελλάδα» του ΑΝΤ1 και στην εφημερίδα «Το Θέμα» έχει δηλώσει και εκφράσει τη γνώμη ότι: «Η εκπαίδευση στα μειονοτικά σχολεία πρέπει να είναι μόνο στην ελληνική γλώσσα». Αυτή η άποψή της, αντιβαίνει στις προσεγγίσεις και αντιλήψεις του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων καθώς επίσης και στις διμερείς συμφωνίες.

Εν τω μεταξύ, η κ. Δασκάλα, έχει απειλήσει τους γονείς που εργάζονται σε χριστιανούς εργοδότες με απόλυση από την εργασία τους. Ο δε σύζυγος της κ. Δασκάλας, έχει φωτογραφίσει τα νομίμως ανεγειρόμενα και τα νεοαναγειρόμενα κτίρια απειλώντας ότι θα παραδώσει τους φακέλους και τα στοιχεία στην Πολεοδομία.

Άλλωστε, ο σύζυγος της κ. Δασκάλας ο οποίος υπέβαλε εξωπραγματική αναφορά στο Αστυνομικό Τμήμα Σουφλίου, σχετική με έναν γονέα, στην οποία αναφορά δήλωνε ότι: «Θα κάψουν τη σύζυγο και εμένα, μαζί με το σπίτι που μένουμε». Κατόπιν τούτου, ο Διοικητής του Αστυνομικού Τμήματος, ύστερα από την ανάκριση που διενήργησε, διαπίστωσε ότι ψεύδεται ο εν λόγω σύζυγος της κ. Δασκάλας.

Στις 25 Σεπτεμβρίου 2008, η Πολεοδομία Ορεστιάδας συνέταξε μια έκθεση σχετική με μια απλή εργασία που λάμβανε χώρα εντός τεμένους του χωριού. Η Πολεοδομία έχει δηλώσει στην Επιτροπή Τεμένους ότι: «Το παράπονο έχει γίνει εκ μέρους του συζύγου της κ. Δασκάλας».

Το αίτημα της απομάκρυνσης από το Σχολείο

Οι μουσουλμάνοι και οι χριστιανοί κάτοικοι του Μεγάλου Δερείου, από το 1950 και εντεύθεν, έχουν συμβιώσει μαζί και με αλληλεγγύη. Όμως, εδώ και δυο χρόνια, τα προβλήματα που εκπορεύονται εξαιτίας της στάσης και συμπεριφοράς της κ. Δασκάλας, δημιούργησαν ένα κλίμα ανησυχίας στο χωριό. Είναι πλέον ηλίου φαεινότερον ότι δεν κατέστη δυνατόν για την κ. Δασκάλα να γνωρίσει τον κόσμο αρκούντως της ευρύτερης περιοχής. Η επιμονή της στο λάθος, οι προσεγγίσεις της, οι εξωδιδακτικές της δραστηριότητες και η στάση της αυτή που αναφέρεται παραπάνω, έχει προκαλέσει την αντίδραση όχι μόνο των κατοίκων του Μεγάλου Δερείου αλλά και των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής.

Κατόπιν όλων τούτων, εξαιτίας του συνεχιζόμενου προβλήματος στο Σχολείο, οι γονείς και κηδεμόνες, έθεσαν σε εφαρμογή την απόφαση που έλαβαν να μη στέλνουν τα παιδιά τους στο Σχολείο από τις 6 Οκτωβρίου και εντεύθεν.

Οι κάτοικοι του χωριού οι οποίοι συμπαρίστανται στους γονείς και κηδεμόνες, ζητούν την άμεση μετάθεση της κ. Χαρίκλειας Νικοπούλου. Δεν είναι δυνατόν να συνεχιστεί η εκπαίδευση στο Σχολείο αν δεν απομακρυνθεί η κ. Δασκάλα.

Οι γονείς και κηδεμόνες, ενημερώνουν τις αρμόδιες αρχές ότι, δε θα στείλουν τα παιδιά τους στο Σχολείο έως ότου να απομακρυνθεί η κ. Χαρίκλεια Νικοπούλου από το Σχολείο του χωριού. Ως γονείς, αναμένουμε από τις αρμόδιες αρχές για μια ακόμη φορά, να ληφθεί υπόψη το αίτημά μας, προκειμένου να συνεχιστεί το έργο της εκπαίδευσης σ’ ένα υγιές περιβάλλον.

Οι γονείς και κηδεμόνες ( 41 ) μαθητών του

Μειονοτικού Σχολείου Μεγάλου Δερείου