ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

1.Για την ελληνική ιθαγένεια: επανάσταση, εκσυγχρονισμός ή απλώς ανάκτηση του χαμένου χρόνου; Του Μιχάλη Τσαπόγα.

2.Η ελληνική ιθαγένεια δύο αιώνες μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Του Λάμπρου Μπαλτσιώτη.

3.Αιρετικές σκέψεις για την "εθνική ιδεολογία" του σχολείου. Του Νάσου Θεοδωρίδη.

4. Επιτυχημένη εκδήλωση του Δικτύου με θέμα "Οι μύθοι του '21 και η ιδεολογική τους χρήση".

5.Το υπουργείο Εξωτερικών προσβάλλει την χώρα μας και το Συμβούλιο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ο.Η.Ε (Δελτίο Τύπου της Τουρκικής Μειονοτικής Κίνησης για τα Ανθρώπινα και Μειονοτικά Δικαιώματα).

6. Δελτίο Τύπου της Αντιεθνικιστικής Κίνησης κατά της άνανδρης επίθεσης που δέχτηκε δημοσιογράφος της τουρκικής μειονότητας.

7. Ακατάλληλο. Άρθρο του Γρηγόρη Βαλιανάτου (Athens Voice) για τις βραχονησίδες.

8. Ανάλυση του Στέλιου Κούλογλου σχετική με τους λόγους της εθνικιστικής μυθολογίας περί παραβιάσεων του ελληνικού εναέριου χώρου και των ελληνικών χωρικών υδάτων.

Γνωστοποίηση: Όλα τα ενυπόγραφα άρθρα αποδίδουν τις απόψεις των συγγραφέων.

Για την ελληνική ιθαγένεια: επανάσταση, εκσυγχρονισμός ή απλώς ανάκτηση του χαμένου χρόνου;

Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΑΠΟΓΑ*

Κάθε συζήτηση για την αναμόρφωση του ενός ή του άλλου θεσμού προϋποθέτει και εμπεριέχει το θεμελιώδες δίλημμα αν επιζητείται μια ρηξικέλευθη και μακρόπνοη ανατροπή ή αν συμφέρει ένας απλός νομοτεχνικός εξορθολογισμός. Ωστόσο, στο πεδίο της ελληνικής ιθαγένειας, τα δύο αυτά σκέλη ταυτίζονται: η υστέρηση είναι τόσο ακραία και οφθαλμοφανής ώστε κάθε εκσυγχρονισμός θ' αποτελέσει συνάμα και επανάσταση.

***

Αναχρονιστική είναι, κατά πρώτο λόγο, η εμμονή της ελληνικής ιθαγένειας στον ανελαστικό ουσιαστικό κανόνα του αίματος. Ο κανόνας αυτός αποστερεί εσαεί από το δικαίωμα συμμετοχής στην πολιτική μας κοινότητα τους απογόνους αλλοδαπών, όσες γενιές και αν έχουν περάσει από την εγκατάστασή τους, όσο εποικοδομητική και αν πιστοποιείται η κοινωνική τους ένταξη.

Ταυτόχρονα, λογίζει αυτομάτως ως μέλη της ίδιας κοινότητας τους απώτατους απογόνους Ελλήνων, όσες γενιές εθελούσιας αποκοπής και αν μεσολάβησαν. Ιστορικά εύλογο και στατιστικά σύνηθες κατά την εποχή της θέσπισής του πριν από σχεδόν διακόσια χρόνια, το σύστημα αυτό σήμερα φαντάζει σαν μαγικό μεταφυσικό απολίθωμα, ενώ το έχουν ήδη εγκαταλείψει ακόμη και χώρες με πολύ πιο μακρά και ισχυρή παράδοση αποκλεισμών.

Εξίσου παρωχημένη είναι και η προσκόλληση της ελληνικής ιθαγένειας σε διαδικασίες με ευκρινή απολυταρχικά χαρακτηριστικά. Σύμφωνα με τον νόμο, για όλα τα ζητήματα κτήσης, αναγνώρισης, απώλειας και ανάκτησης ιθαγένειας η διοίκηση δεν δεσμεύεται από καμιά απολύτως προθεσμία, ενώ ειδικά οι απορρίψεις αιτήσεων πολιτογράφησης δεν αιτιολογούνται καν, με αποτέλεσμα να καθίσταται αδύνατος ο δικαστικός τους έλεγχος.

Βασίλειο αδιαφάνειας και καχυποψίας, το υπόγειο αυτό διαμέρισμα της διοικητικής δράσης δεν έχει αγγιχθεί από το κράτος δικαίου και τις θεσμικές εξελίξεις ενός ολόκληρου αιώνα, καθώς αντιμετωπίζει ανθρώπους ως απλά εργαλεία εθνικής πολιτικής και όχι ως φορείς θεμελιωδών δικαιωμάτων.

Η διάκριση ανάμεσα στον αναχρονισμό ουσίας και στις διαδικαστικές αγκυλώσεις συνιστά, εν προκειμένω, μια απλή συμβατική ταξινόμηση. Στην πραγματικότητα, τα δύο αυτά φαινόμενα ανάγονται σε μία και την αυτήν αιτία, αποτελούν όψεις του ίδιου νομίσματος. Αφενός η ιδεοληψία του γονιδίου και η αέναη κληρονομικότητα, που παραπέμπουν σε έναν κλειστό λαό-οικογένεια και σε ένα καθαρολόγο έθνος-ράτσα, με δικαιώματα των μελών και εγρήγορση κατά των εισβολέων.

Αφετέρου η πολιτογράφηση ως εξαίρεση, ως προνομιακή πρόσληψη νέων μελών κατ' απόλυτη ευαρέσκεια των παλαιών, άρα ως διαδικαστικό arcanum imperii, εξορισμού ανεπίδεκτο αποκάλυψης, εξιχνίασης ή αιτιολόγησης.

Η αρμόδια υπηρεσία, αντιλαμβανόμενη εαυτήν ως ιερατείο-θεματοφύλακα του πεπρωμένου ολίγων εκατομμυρίων απογόνων κάποιου ιδεατού γενάρχη, δεν μπορεί παρά ν' αντιμετωπίζει με δυσθυμία καθέναν που επιζητεί να θραύσει το φράγμα της κοινής καταγωγής. Η καχυποψία αυτή, άλλωστε, διατηρείται ακόμη και σε βάρος όσων έχουν κατορθώσει να εξασφαλίσουν αυτή την εξαιρετική ευαρέσκεια.

Η ελληνική έννομη τάξη, αντιλαμβανόμενη πόσο σχετική και εν τέλει επισφαλής μπορεί να είναι κάθε διαπίστωση επίκτητης εθνικής συνείδησης, έχει φροντίσει να θέσει εμπόδια ακόμη και στους εκ πολιτογραφήσεως Έλληνες, θέτοντας αυτούς συχνά σε δυσμενέστερη μοίρα εν συγκρίσει προς τους εκ γενετής: έτσι, λόγου χάριν, ο "αλλογενής" πολιτογραφούμενος καλείται μεν πάραυτα να υπηρετήσει στρατιωτική θητεία, στρατοδίκης όμως δεν θα μπορέσει να διορισθεί στον αιώνα τον άπαντα.

Η πρόσφατη δημοσίευση σχεδίου για νέο Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας (στο www.hlhr.gr το πλήρες κείμενο [αρχείο pdf], με αναλυτική αιτιολογική έκθεση) συμβάλλει στην ανάκτηση του χαμένου χρόνου: το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο, με ανεπαίσθητες αποκλίσεις από την εκδοχή του 1955, έχει εδώ και πάρα πολύ καιρό ξεπεραστεί από την άτεγκτη πραγματικότητα, το δε ζήτημα της αλλαγής του ήταν από μακρού ώριμο για μια δημόσια διαβούλευση που απλώς αργούσε να ξεκινήσει.

Στη συνεκτική και συστηματική αυτή πρόταση αντιμετωπίζονται τόσο οι ουσιαστικές, όσο και οι διαδικαστικές εκκρεμότητες της ελληνικής ιθαγένειας, με μεταβατικές ρυθμίσεις προσαρμογής και χωρίς ακρότητες.

Έτσι, μεταξύ άλλων, ο κανόνας του αίματος διατηρεί την πρωτοκαθεδρία αλλά σχετικοποιείται προκειμένου να προσαρμοσθεί στις σύγχρονες κοινωνικές συνθήκες και αντιλήψεις, ενώ προβλέπεται κτήση ιθαγένειας για τα τέκνα αλλοδαπών που γεννιούνται στην Ελλάδα, προαιρετικά για τη λεγόμενη δεύτερη γενεά μεταναστών και υποχρεωτικά για την τρίτη.

Στη διαδικασία πολιτογράφησης απαλείφονται οι ισχύουσες διακρίσεις, συντέμνονται το παράβολο και το αναγκαίο διάστημα νόμιμης παραμονής, ενώ εισάγεται υποχρέωση αιτιολογίας επί τη βάσει σαφών, αξιοπρεπών και επαληθεύσιμων κριτηρίων: ένταξη στην ελληνική κοινωνία, δυνατότητα ενεργού και ουσιαστικής συμμετοχής στην ελληνική πολιτική κοινότητα σύμφωνα με τις θεμελιώδεις αρχές που τη διέπουν. Καθίσταται εφικτή υπό σαφείς προϋποθέσεις η οικειοθελής αποβολή της ελληνικής ιθαγένειας και καταργείται κάθε ενδεχόμενο αναγκαστικής αποβολής.

Τέλος, εξορθολογίζεται και κωδικοποιείται εξαντλητικά η διαδικασία διαπίστωσης ιθαγένειας, ενώ για όλες τις διαδικασίες του Κώδικα εισάγονται ειδικές προθεσμίες.

Με την πρόταση αυτή, η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου επιχειρεί να θέσει σε νέες βάσεις τη νομοθετική αντίληψη γι' αυτό το κατ' εξοχήν ζήτημα δικαιωμάτων. Γι' αυτόν, άλλωστε, το λόγο προτιμήθηκε η εκπόνηση πλήρους Κώδικα: στόχος δεν είναι να επιδιορθωθεί η μια ή η άλλη διάταξη, αλλά ν' αναπλασθούν ταυτόχρονα και σύμμετρα οι ουσιαστικές και οι διαδικαστικές ρυθμίσεις, ακριβώς επειδή, όπως καταδείχθηκε, είναι μεταξύ τους συμπληρωματικές.

Αφενός λοιπόν στο θρόνο της ιστορικής καταγωγής και των ταριχευμένων γονιδίων προτείνεται να εγκατασταθεί ο πραγματισμός, αφετέρου τη θέση του ανέλεγκτου δημοσίου συμφέροντος καλείται να καταλάβει η αρχή του κράτους δικαίου.

Μόνο με το συνδυασμό αυτόν θα μπορέσει να υπηρετηθεί αποτελεσματικά το ζητούμενο, που δεν είναι μια πρόσκαιρη μεταναστευτική φιλανθρωπία, αλλ' αυτή καθ' εαυτήν η αυτογνωσία της ελληνικής πολιτικής κοινότητας, η αναμέτρηση ανάμεσα στις δυνάμεις που την ωθούν προς το μέλλον και σ' εκείνες που την τραβούν προς το παρελθόν.

* Ο Μιχάλης Τσαπόγας είναι δρ Νομικής, μέλος του Δ.Σ. της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αυγή» στις 26/04/2009

Διαβάστε επίσης:

Η ελληνική ιθαγένεια δύο αιώνες μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους.

Του Λάμπρου Μπαλτσιώτη

1832-1835. Παρόλο που ο όρκος για την ελληνική ιθαγένεια δίνεται μέσα στην εκκλησία, οι ελάχιστοι, αλλά υπαρκτοί, μουσουλμάνοι του ελληνικού κράτους που δεν είχαν εξαναγκαστεί να βαπτιστούν, ορκίζονται έλληνες πολίτες. Ο Καποδίστριας, οι βαυαροί αντιβασιλείς και υπουργοί, παρά τις αντιδράσεις των "βουλευτών", στέλνουν σειρά διαταγών για το σεβασμό τους και τη θρησκευτική ελευθερία.

1835. Άρθρο 2 του νόμου περί ελληνικής ιθαγένειας: Όποιος γεννιέται στην Ελλάδα "υπό ξένων γονέων", όταν ενηλικιωθεί μπορεί "ν' απαιτήση το δικαίωμα της ιθαγενείας", αν κατοικεί στη χώρα και δηλώσει ότι θα συνεχίσει να κατοικεί σε αυτήν. Ακόμη όμως και αν δεν διαμένει στη χώρα, μεταφέρει την κατοικία του, και μετά από ένα έτος γίνεται Έλληνας πολίτης.

1926-1927 (Ν.Δ. 13.09.1926 το οποίο κυρώθηκε με το Π.Δ. 12.08.1927, άρ. 1): Ο γεννημένος στην Ελλάδα από αλλοδαπούς γονείς, ένας εκ των οποίων έχει γεννηθεί ή κατοικεί στη χώρα τουλάχιστον πέντε έτη προς της γεννήσεως του τέκνου, κατοικεί δε και αυτός στην Ελλάδα, όταν ενηλικιωθεί καθίσταται Έλληνας από τη γέννησή του, εκτός αν δηλώσει αντίθετη βούληση.

Μπορεί το πρώτο ελληνικό κράτος και συνταγματικά να ήταν το κράτος των ορθόδοξων χριστιανών, όμως κατάφερε ή προνόησε να δώσει πολιτικά δικαιώματα στους "Τούρκους". Διακόσια χρόνια μετά, οι μουσουλμάνοι που πολιτογραφούνται έλληνες πολίτες --παρ' όλες τις βελτιώσεις των τελευταίων ετών-- είναι μετρημένοι στα δάκτυλα. Οι πολιτικές ηγεσίες και η διοίκηση θεωρούν ότι οι μουσουλμάνοι, ακόμη και αν οι ίδιοι είναι θρησκευτικά αδιάφοροι ή άθεοι, συνιστούν απειλή, η δε νομοθεσία επιτρέπει στη διοίκηση να αναπτύσσει πρακτικές εξέτασης του θρησκεύματος.

Μπορεί το ελληνικό κράτος από την πρώτη στιγμή να φρόντισε τους "ομογενείς" του, αλλά θεωρούσε και τους "ξένους" που γεννήθηκαν και ζούσαν στην Ελλάδα συστατικό του μέρος. Σήμερα, τόσο η σχετική νομοθεσία όσο και η διοικητική πρακτική αφήνουν χωρίς ιθαγένεια όχι μόνο αυτούς που έχουν γεννηθεί και ενηλικιωθεί στην Ελλάδα, αλλά ακόμη και αυτούς των οποίων οι προπαππούδες γεννήθηκαν στη χώρα, όπως για παράδειγμα πολλούς από τους "αδελφούς" Αρμένιους που ήρθαν το 1922.

Μπορεί το κράτος μετά το 1922 να ήταν πιο εσωστρεφές, τουλάχιστον σε ζητήματα ιθαγένειας και ετερότητας, αλλά κατανοούσε ή προνοούσε ότι είναι κομμάτι της κοινότητας αυτοί που γεννήθηκαν και κατοικούν στη χώρα. Δεν δίστασε μάλιστα, έστω για ένα βραχύ διάστημα, να τους αποδίδει την ιθαγένεια αναδρομικά από τη γέννηση. Σήμερα, η συμπερίληψη μιας τέτοιας διάταξης στον Κώδικα Ιθαγένειας προσκρούει στην άρνηση σημαντικού τμήματος του πολιτικού κόσμου και της διοικητικής μηχανής.

Ένας Κώδικας αγκιστρωμένος στο δίκαιο του αίματος

Το δίκαιο ιθαγένειας που διαμορφώθηκε στην Ελλάδα ήταν δίκαιο του αίματος: ιθαγένεια, αυτό που λέμε αλλιώς υπηκοότητα, αποκτούσε το τέκνο του Έλληνα ανεξάρτητα με το πού κατοικούσε. Αντίθετα, αυτός που είχε γεννηθεί στην Ελλάδα, και μάλιστα ακόμη και αν οι πρόγονοί του είχαν γεννηθεί στη χώρα και δήλωνε τη σχετική βούλησή του, δεν αποκτούσε ιθαγένεια. Κάτι τέτοιο δεν προβλεπόταν από τη νομοθεσία, και --ειδικά από τη δεκαετία του 1920-- τέτοια ήταν επίσης η διοικητική πρακτική.

Υπάρχουν σχηματικά δύο κομβικά σημεία που σηματοδοτούν μια γενική στροφή σε πιο εσωστρεφή πολιτική ιθαγένειας: Το τέλος της Μεγάλης Ιδέας που ακολουθείται από την πρώτη μεγάλη "απαλλαγή" από μειονότητες μέσω των ανταλλαγών πληθυσμών και των μεταναστεύσεων, και το τέλος του Εμφυλίου με τη δεύτερη "απαλλαγή" από μειονοτικούς πληθυσμούς και την εντέλει πολύ πιο στενή οριοθέτηση του έθνους. Ο Κώδικας Ελληνικής Ιθαγένειας είναι προϊόν αυτής της περιόδου: αν εξαιρεθούν οι "εξισωτικές" διατάξεις για τις γυναίκες της δεκαετίας του 1980 και οι αντίστοιχες διορθωτικές για τα τέκνα τους το 2001, ο Κώδικας παραμένει ίδιος με αυτόν που ίσχυσε από το 1955, παρόλο που φέρει τη χρονολογία 2004. Σήμερα, αποτελεί τον πιο αγκιστρωμένο στο δίκαιο του αίματος Κώδικα Ιθαγένειας στη Δυτική Ευρώπη.

"Ομογενείς", "αλλογενείς" και σκηνές καθημερινής παράνοιας

Η δεύτερη ιδιαιτερότητα του δικαίου ιθαγένειας στην Ελλάδα αφορά την περίφημη έννοια του ομογενούς, αρχικά του ορθοδόξου της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ασχέτως γλώσσας βέβαια, που αποδεχόταν την εξουσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου και την ελληνόγλωσση εκπαίδευση. Η πραγματικότητα όμως της εθνικής ολοκλήρωσης του 19ου αιώνα, στην οποία διαμορφώθηκε αυτή η έννοια, έχει πλήρως μεταβληθεί. Μετά το 1922, και ιδιαίτερα μετά το 1950, ο ομογενειακός πληθυσμός, είτε των "εστιών του ελληνισμού" είτε της διασποράς, αποτέλεσε ένα εργαλείο στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής ή στην "απόδειξη" μερικών τόπων της εθνικής ταυτότητας.

Για παράδειγμα, στον βωμό του Ψυχρού Πολέμου και των μειονοτικών διεκδικήσεων, κανένας ομογενής από την Αλβανία, ακόμη και αν οι παππούδες του είχαν έρθει στην Ελλάδα το 1920, δεν πολιτογραφούνταν. Μετά το 1990, κανείς από τους νεοαφιχθέντες ομογενείς από την Αλβανία δεν πολιτογραφούνταν, με την έωλη και μετά το 1998 ψευδή δικαιολογία --λόγω συνταγματικής πρόβλεψης-- ότι θα τους αφαιρούνταν η αλβανική ιθαγένεια.

Ένα δεύτερο παράδειγμα του τρόπου που αντιλαμβάνεται το πολιτικό σύστημα τα πράγματα συντελείται στις μέρες μας: Όταν η ελληνική πολιτική ήθελε να παρουσιάσει μια τεράστια μειονότητα στην Αλβανία, τη δεκαετία του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000, παραχώρησε, μεταξύ άλλων, την ομογενειακή ιδιότητα σε μεγάλο τμήμα των βλαχόφωνων (ή πρώην βλαχόφωνων και νυν αλβανόφωνων) της Αλβανίας. Όταν, στα τέλη του 2006, η πολιτική της απόλυτης μη πολιτογράφησης των ομογενών μεταβλήθηκε σε πολιτική της πολιτογράφησης όλων --ασχέτως της ένταξής τους στην ελληνική κοινωνία-- ομάδες Βλάχων δεν θεωρήθηκαν αρκετά "ομογενείς" ώστε να λάβουν την ιθαγένεια.

Φτάνουμε σήμερα στο παράδοξο ένας εικοσάχρονος που ήρθε στην Ελλάδα το 1993, τελείωσε το σχολείο στη χώρα και σήμερα είναι φοιτητής εδώ, αν μεν έχει θεωρηθεί ομογενής να λάβει με εξαιρετικά συνοπτικές διαδικασίες την ιθαγένεια, αν θεωρηθεί όμως αλλογενής, επειδή μάλιστα είναι Αλβανός πολίτης, σύμφωνα με τη λεγόμενη "προφορική εντολή", δεν θα πάρει "ποτέ" την ελληνική ιθαγένεια. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή η κρίση περί ομογενειακής ιδιότητας του υποθετικού φοιτητή μπορεί να βασίζεται στο αν είχε καταφέρει πριν χρόνια να οδηγήσει στο ελληνικό προξενείο κάποιον συγγενή που να γνώριζε τη βλαχική γλώσσα.

Αντιλαμβανόμαστε, έτσι, την παράνοια που συνδυάζει η νομοθεσία και η διοικητική πρακτική της ελληνικής ιθαγένειας: ένας παππούς που ξέρει ελληνικά ή βλάχικα σε κάνει Έλληνα πολίτη. Το ότι γεννήθηκες και μεγάλωσες στην Ελλάδα δεν σε κάνει Έλληνα "ποτέ".

Τα βήματα που έκαναν αυτά τα τρία στιγμιότυπα που παραθέσαμε ακυρώθηκαν από άλλες πολιτικές που υπερίσχυσαν νομοθετικά και πρακτικά. Μένει όμως το γεγονός ότι οι πολιτικές ηγεσίες είχαν αντιληφθεί ή, εν τέλει, αποδέχονταν την εισροή στο έθνος "αλλογενών" πολλά χρόνια πριν. Σήμερα που οι ανάγκες αλλαγών στον Κώδικα ιθαγένειας είναι παραπάνω από προφανείς, ελπίζουμε ότι δεν θα χρειαστούν πολλά ακόμη χρόνια για να επαναφέρουμε, εν τέλει, μια ρύθμιση του 1926.

Ο Λάμπρος Μπαλτσιώτης είναι ιστορικός

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αυγή» στις 26/04/2009

Διαβάστε επίσης:

Αιρετικές σκέψεις για την "εθνική ιδεολογία" του σχολείου.

Του Νάσου Θεοδωρίδη.

Δυστυχώς, το ελληνικό σχολείο είναι ακόμα παγιδευμένο στην εθνικιστική προπαγάνδα του 19ου αιώνα, δηλαδή σε εθνικούς μύθους που κατʼ ουσία νομιμοποιούν τη θυσία πολύτιμων ζωών χάριν άψυχων εδαφών και που δικαιολογούν ηθικά πολέμους σαν αυτούς που διεξήγε συστηματικά ο ελληνικός στρατός στις αρχές του εικοστού αιώνα αιματοκυλίζοντας τα Βαλκάνια σε περιοχές όπου το ελληνικό στοιχείο αποτελούσε ισχνή μειοψηφία.

Η παραχαραγμένη ιστορία που μας διδάσκουν ονομάζει απελευθερωτικούς όλους τους πολέμους του ελληνικού κράτους και άρα εμφανίζει στρεβλά ως αμυντική την επεκτατική των κρατικών συνόρων εθνική πολιτική. Διαιρεί τον κόσμο σε «εμάς» τους Έλληνες και τους «άλλους» λαούς, αποδίδοντας σε «εμάς» τους Έλληνες μόνο δίκαια, ενώ στους «άλλους» δολοπλοκίες και «συμφέροντα».

Αν όλα αυτά δεν είχαν πολιτικές επιπτώσεις στη διαμόρφωση αντιλήψεων περί εξωτερικής πολιτικής, θα μπορούσαμε να παραπέμψουμε το θέμα αποκλειστικά στους αρμόδιους επιστήμονες. Από τη στιγμή όμως που μια τέτοια πλύση εγκεφάλου έχει ορατές παρενέργειες που συνίστανται π.χ. στη δημιουργία «εδραίας πεποίθησης» των πολιτών ότι είναι τάχα αυτονόητο κυριαρχικό «δικαίωμα» η επέκταση στα 12 μίλια (λες και το Αιγαίο δεν είναι κλειστή θάλασσα) ή ότι υφιστάμεθα «ταπεινωτικές» παραβιάσεις του εναέριου χώρου (όταν η Ελλάδα είναι εκείνη που έχει παρανόμως επεκτείνει στον αέρα τα 6 μίλια σε 10) ή ότι είναι προσβλητική για τους Έλληνες η απολύτως θεμιτή αξίωση της Δημοκρατίας της Μακεδονίας να ονοματίζει τον εαυτό της όπως εκείνη επιθυμεί (και όχι όπως επιτάσσουν οι κήνσορες της ελληνικής εθνικοφροσύνης), τότε η ριζοσπαστική Αριστερά δεν μπορεί να παραμένει απαθής χωρίς να λαμβάνει πολιτικές πρωτοβουλίες που θα ταράξουν τα νερά.

Και ακριβώς επειδή το σχολείο διδάσκει εθνική ιδεολογία (δηλαδή μυθολογία αντί για ιστορία) έχει σφιχταγκαλιάσει και τον μιλιταριστικό θεσμό των παρελάσεων. Ο Ιωάννης Μεταξάς ασφαλώς θα είχε πεθάνει ήσυχος, αν μπορούσε να φανταστεί ότι μετά τον θάνατό του οι πολυαγαπημένες του μαθητικές παρελάσεις, το «έργο της καρδιάς του», θα συνέχιζαν να θεωρούνται αναπόσπαστο στοιχείο της εθνοκεντρικής εκπαιδευτικής διαδικασίας. Ο σωβινισμός έχει ριζώσει τόσο βαθιά στα εκπαιδευτικά μας πράγματα ώστε ουδείς μοιάζει να αναρωτιέται για το νόημα της επετειακής μεταμφίεσης των μαθητών σε κουρδιστά στρατιωτάκια, κατά την οποία τα παιδιά καλούνται να... συμπορευτούν με τον στρατό και τα σώματα ασφαλείας. Μέσα από τις παρελάσεις, είτε τις στρατιωτικές είτε τις μαθητικές, το έθνος που έγινε κράτος προβάλλει την ύπαρξη εξωτερικής «απειλής από τους εχθρούς μας», για να κρύψει τα συμφέροντα της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής ηγεμονίας της κυρίαρχης τάξης.

Αναμφίβολα μπορεί να διαγνώσει κανείς μέσα στην ιστορία του ανθρώπινου βίου πολλά πραγματικά είδη συμφερόντων (π.χ. ατομικό, ταξικό, κλαδικό,), αλλά θα ήταν ανορθολογικό να υποστηριχτεί ότι υφίσταται αυτοτελής «έννοια εθνικού συμφέροντος». Ουδέποτε είναι δυνατόν να ταυτίζονται εκ των προτέρων τα συμφέροντα ποικίλων και κοινωνικά ετερόκλητων ομάδων που αυθαίρετα έχουν «ενταχτεί» από την κρατική εξουσία σε ένα «έθνος-κράτος» (και μάλιστα χωρίς να ερωτηθούν επ' αυτού, αφού η υπηκοότητα τους προκύπτει συνήθως αυτοδικαίως από το ΤΥΧΑΙΟ γεγονός της γέννησης τους σε ένα συγκεκριμένο τόπο). Σε αντίθεση με τα όσα λέει η χονδροκομμένη σχολική προπαγάνδα, τα «έθνη» (και άρα και το ελληνικό) δεν είναι προαιώνια και αναλλοίωτα, αλλά δημιουργήθηκαν από τα κράτη για λόγους πρακτικούς, διοικητικούς και οικονομικούς, όπως π.χ. η διευκόλυνση στην εξάπλωση του εμπορίου και η δυνατότητα άσκησης στρατολογικής πολιτικής εκ μέρους του κράτους. Άρα, η αποδόμηση της εθνικής ιδεολογίας αποτελεί πρώτιστο καθήκον μιας αντι-συστημικής αριστεράς.

Ο Νάσος Θεοδωρίδης είναι δικηγόρος και μέλος του Τμήματος Δικαιωμάτων του ΣΥΝ.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Αυγή" της 27-3-2009.

Διαβάστε επίσης:

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ

ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΜΕ ΘΕΜΑ «ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΟΥ 21 ΚΑΙ Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥΣ ΧΡΗΣΗ»

Επ’ ευκαιρία της εθνικής επετείου που, όπως κάθε χρόνο, γιορτάστηκε στις 25 του Μάρτη, μολονότι η επιλογή της ημερομηνίας είναι εντελώς αυθαίρετη και δεν ανταποκρίνεται σε κανένα ιστορικό γεγονός, σαν αυτό που αποδίδεται σε αυτήν την ημερομηνία, το Δίκτυο για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα διοργάνωσε στις 25-3-2009 εκδήλωση για την απομυθοποίηση της επετείου, η οποία ήταν εξαιρετικά επιτυχημένη.

Και είναι φυσικό, διότι ομιλητές ήταν ο χειμαρρώδης και πολυδιαβασμένος δημοσιογράφος Τάσος Κωστόπουλος, ο πανεπιστημιακός καθηγητής Σπύρος Καράβας, και ο φίλτατος Στρατής Μπουρνάζος.

Επιστολές - ντοκουμέντα του Καποδίστρια, όπου ομολογούν ότι ούτε καν ο νοτιότερος της θεσσαλικής γραμμής ελλαδικός χώρος υπήρξε ποτέ εθνικά συμπαγής ανέγνωσε ο καθηγητής Καράβας, κάνοντας σκόνη την εθνικιστική προπαγάνδα.

Γλαφυρότατος ο Μπουρνάζος ανέπτυξε το θέμα "Εκκλησία κι Επανάσταση", προσκομίζοντας όλα τα γραπτά ντοκουμέντα των αφορισμών των επαναστατών από το εκκλησιαστικό κατεστημένο. Καταπέλτης όμως ήτανε βασικά ο Κωστόπουλος, με τεκμηριωμένη σε βιβλιογραφία επιχειρηματολογία για τον καθένα από τους εθνικούς μύθους ξεχωριστά.

Πρώτα κατέρριψε το μύθο της... "μακραίωνης αντίστασης", επισημαίνοντας όχι μόνο τη σποραδικότητα αλλά και τη ΜΗ εθνική συνειδητότητα των σκόρπιων τοπικών εξεγέρσεων που λάμβαναν χώρα ΠΡΙΝ από το 19ο αιώνα, ανατρέποντας έτσι την εθνικιστική προπαγάνδα που μιλάει "για επί αιώνες δοκιμαζόμενο και διαρκώς αγωνιζόμενο έθνος".

Ύστερα μίλησε για τη ΜΙΚΤΗ εθνολογική σύνθεση των επαναστατών, επισημαίνοντας ότι ο ναύαρχος Κουντουριώτης συμμετείχε σε όλες τις συνεδριάσεις της εποχής... συνοδευόμενος από τον επίσημο μεταφραστή του, αφού δεν ήξερε να μιλάει παρά μόνο αρβανίτικα (όπως και το 30% των επαναστατών). Η εξόντωση της αρβανίτικης γλώσσας ξεκίνησε ΑΜΕΣΩΣ μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους, με εγκυκλίους του υπουργείου Παιδείας από το 1830.

Τα ρωμαίικα σώματα του οθωμανικού στρατού που τάχθηκαν με την οθωμανική εξουσία ήταν τα περίφημα "καπάκια", ενώ πολυάριθμοι μουσουλμάνοι με φιλελεύθερες ιδέες συντάσσονταν με τους επαναστάτες.

Η θρησκευτική ελευθερία ήταν απόλυτη στο οθωμανικό καθεστώς. Βεβαίως, διώξεις Ρωμιών από το οθωμανικό καθεστώς (και κρεμάλες) υπήρξαν, αλλά ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΕΣ ήταν ΚΑΤΟΠΙΝ ΥΠΟΔΕΙΞΕΩΝ των τοπικών ρωμαίικων αρχών, που έλυναν και έδεναν στις περιοχές τους. Έλεγαν δηλαδή οι προύχοντες στους Οθωμανούς "πιάστε τον τάδε, διότι είναι επικίνδυνο ταραχοποιό στοιχείο και απειλεί την εξουσία". Πάντοτε δηλαδή υπήρχε ΕΓΚΡΙΣΗ και ΠΡΟΤΡΟΠΗ εκ μέρους Ρωμιών ιθυνόντων.

Έκανε μεγάλη ανάλυση πάνω στο γεγονός ότι τα ΚΙΝΗΤΡΑ πολλών συμμετεχόντων ήταν ιδιοτελή, και έφερε ως παράδειγμα τους κλέφτες και αρματολούς (=ρωμιούς μπάτσους της εποχής εκείνης). Οι κλέφτες συγκρούονταν για ίδιον όφελος με την εξουσία, έβγαιναν για ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ στο βουνό, και αμέσως διαπραγματεύονταν με τους Οθωμανούς το "αρματολίκι". Στόχος τους δηλαδή ήταν να διοριστούν από τους Οθωμανούς στα χωριά και να γίνουν αρματολοί (μπάτσοι). Αν δεν τους κάνανε το χατίρι, αυτοί συνεχίζανε το "αντάρτικο" έως ότου η οθωμανική εξουσία κουραστεί και ...αποδεχτεί να τους διορίσει ως μπάτσους !!.

Τέτοιου είδους ιδιοτελή άτομα στρατολογήθηκαν ΚΑΤΑ ΚΟΡΟΝ από τους Φιλικούς (προφανώς και εξ ανάγκης, αφού ήξεραν τα όπλα, κλπ).

Άλλη απόδειξη της ιδιοτέλειας (πέρα από τα λάφυρα και το πλιάτσικο στις μάχες) είναι και ο εντοπισμός, πειρατεία, σφαγή και ληστεία στο Κρητικό πέλαγος ενός πλοίου που μετέφερε κορυφαίο Αιγύπτιο μουσουλμάνο θρησκευτικό ηγέτη που πήγαινε στη Μέκκα με την οικογένεια του, φορτωμένος με πολύ πλούτο και χρυσά αφιερώματα. Οι επαναστάτες τους έσφαξαν όλους και άρπαξαν τη λεία, χωρίς να τους έχουν φταίξει σε τίποτε οι συγκεκριμένοι άνθρωποι.

Γενικά, οι επαναστάτες είχαν μια προτίμηση στο να σφάζουν κυρίως ΑΜΑΧΟΥΣ και ΦΤΩΧΟΥΣ Τούρκους, ενώ αντίθετα (απλώς) φυλάκιζαν και κανάκευαν τους ισχυρούς μπέηδες και προύχοντες, προκειμένου να τους ανταλλάξουν με αιχμαλώτους ή να ζητήσουν λύτρα από το σουλτάνο.

Εξήγησε με μεγάλη ΣΑΦΗΝΕΙΑ το γιατί ορίστηκε ως επέτειος η 25η Μαρτίου. Αυτό που ήθελε να αποφύγει ο ελληνικός εθνικισμός ήτανε το να βγει στο φως Η ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ εθνικής σύμπνοιας και συναντίληψης σχετικά με το αν πρέπει ή όχι να υπάρξει επανάσταση. Δηλαδή ο περίφημος μύθος της εθνικής ενότητας. Τέτοια ενότητα δεν υπήρξε, και ούτε ήταν δυνατό να υπάρξει, διότι απλούστατα οι διαφωνίες είχαν έντονο ταξικό στίγμα. Οι προεστοί των περισσότερων περιοχών ήταν αντίθετοι στην προοπτική της επανάστασης, είτε για λόγους συμφέροντος είτε γιατί θεωρούσαν ότι είναι ανώριμες οι συνθήκες. Αυτές τις απαντήσεις δίνανε στους Φιλικούς και στον απεσταλμένο τους τον παπα-Φλέσσα ήδη από το Γενάρη του 1821. Όταν όμως έγινε η εισβολή στην Μολδοβλαχία το Φλεβάρη, κάποιοι Ρωμιοί "από τα κάτω" ξεκίνησαν τις επιθέσεις ενάντια σε μουσουλμανικούς στόχους, με πρωτεργάτη το σχετικά άγνωστο Παναγιώτη Καρατζά. Καλαμάτα και Καλάβρυτα έπεσαν στις 21 και 24 Μαρτίου.

Κανένα λάβαρο ΔΕΝ υψώθηκε στις 25 Μαρτίου, όπως αποδεικνύεται και από τα απομνημονεύματα του Π.Π. Γερμανού. Απλώς ευλογήθηκε η εξέγερση, που ομως είχε ΗΔΗ ξεκινήσει πολλές εβδομάδες πριν (με επιθυμία των "από κάτω" και με δισταγμό των "από πάνω").

Από άποψη ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΕΩΝ και παραβιάσεων κάθε ηθικής και κάθε άγραφου δικαίου πολέμου, συγκλονιστική (εκτός από την Τριπολιτσά) υπήρξε η σφαγή Εβραίων στο Αγρίνιο, καθώς και η τοποθέτηση εκατοντάδων γυναικοπαίδων μουσουλμάνων σε πλωτή εξέδρα στο Ναβαρίνο όπου δια του "παιχνιδιού" της σκοποβολής εξοντώθηκαν όλοι τους !!

Υπάρχουν και στοιχεία για το μεθοδικό πνιγμό 600 αμάχων μέσα σε ποτάμι.

Πολλές φορές οι επαναστάτες διέπρατταν και αναίτιες σφαγές, με αποκλειστικό στόχο να ΠΟΛΩΣΟΥΝ το κλίμα και να δημιουργήσουν τετελεσμένα κι εμπόλεμη ατμόσφαιρα. Σκοτώνοντας κάποιους Τούρκους χωροφύλακες π.χ. κόβονταν οι γέφυρες συνύπαρξης Ρωμιών και Τούρκων σε μια περιοχή, και έτσι εμπεδωνόταν το συγκρουσιακό κλίμα. Πρόκειται για μια στρατηγική που εφαρμόζουν ΟΛΑ τα αντάρτικα. (Απλά όταν ...διαπράττονται από άλλους, είναι κατακριτέα, ενώ όταν διαπράττονται από "εμάς" είναι... θεμιτά).

Η τρομοκρατία που είχε εξαπολύσει ο Κολοκοτρώνης στην ύπαιθρο της Πελοποννήσου ήταν άνευ προηγούμενου, και ξεπερνούσε σε αγριότητα τον οθωμανικό στρατό.

Οι χιλιάδες δύσμοιροι και αγράμματοι χωριανοί πολλών περιοχών που δεν είχαν ακόμη ενημερωθεί πλήρως ώστε μετά λόγου γνώσεως να κατασταλάξουν στο αν θα συμμετάσχουν ή όχι στο εγχείρημα, δηλαδή ήταν ΟΥΔΕΤΕΡΟΙ και αναποφάσιστοι, απειλήθηκαν ΚΑΙ από τις δύο πλευρές με μαχαίρι, φωτιά και τσεκούρι. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

"Αν δεν έρθετε μαζί μας , θα σας σφάξουμε όλους και θα σας κάψουμε τα χωράφια", έλεγε ο σουλτάνος, και ΤΟΝ ΙΔΙΟ εκβιασμό έκανε και ο Κολοκοτρώνης.

Κι αυτή είναι μια κλασική ΣΥΝΤΑΓΗ ανταρτοπόλεμου (που έχουν εφαρμόσει και οι Βιετκόνγκ και το Φωτεινό Μονοπάτι στο Περού, κλπ).

Μας είπε κάτι που το αγνοούσαμε όλοι παντελώς.

Δηλαδή την εθελοντική αποχώρηση (μετανάστευση) ΧΙΛΙΑΔΩΝ Ρωμιών αμέσως ΜΕΤΑ την ίδρυση ελληνικού κράτους. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν συνηθισμένοι στον οθωμανικό τρόπο διαβίωσης, και αισθάνονταν άβολα με το να τεθούν ξαφνικά υπό μια διοικητική διάρθρωση Βαυαρών βασιλιάδων, με άλλη κουλτούρα, κλπ. Οπότε σηκώθηκαν κι έφυγαν και πήγαν στις οθωμανικές περιοχές.

Τέλος, αναφέρθηκε στην υπόθεση του Ζαλόγγου. Άλλος ένας εθνικός μύθος, κατασκευασμένος εκ των υστέρων. Ούτε χορός υπήρξε, ούτε αποκλειστική συμμετοχή γυναικών στο εγχείρημα. Ποιο ήταν το εγχείρημα ? Βασικά πέταξαν τα παιδιά στο γκρεμό για να μην τα πιάσουν οι διώκτες, και στη συνέχεια έδωσαν (άντρες και γυναίκες) απέλπιδα μάχη (χαμένη από χέρι) κανονικά "σώμα με σώμα".

Ο μύθος του χορού, και των "ηρωικών" γυναικών φτιάχτηκε κυρίως για να...τονώσει το εθνικό φρόνημα των επόμενων γενεών γυναικών και να τις εκπαιδεύσει ιδεολογικά στο να φροντίζουν να μεταλαμπαδεύουν πατριωτισμό στα τέκνα τους.

Διαβάστε επίσης:

ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΚΑΙ ΜΕΙΟΝΟΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

İNSAN VE AZINLIK HAKLARI İÇİN TÜRK AZINLIK HAREKETİ

TURKİSH MİNORİTY MOVEMENT FOR HUMAN AND MİNORİTİES RIGHTS

Adress: Othonos 5 69100 Komotini-Greece E-mail: dede@otenet.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΚΟΜΟΤΗΝΗ / GÜMÜLCİNE - 10 Μαρτίου 2009

ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ

ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΟΗΕ

Πρόσφατα παρουσιάστηκε η έκθεση της κ. Mc Dougall (ανεξάρτητη εμπειρογνώμονα) προς το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, θεσμικού οργάνου του ΟΗΕ, σε σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα, όπως συμβαίνει για όλες χώρες μέλη του Οργανισμού.

Στην έκθεση σημειώνεται το έλλειμμα δημοκρατίας στην Ελλάδα, ως προς το μη σεβασμό των δικαιωμάτων εθνικών μειονοτήτων, κοινοτήτων, ατόμων, περιγράφεται δε η κατάσταση και συμπεριφορά μιας χώρας μέλους του ΟΗΕ όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Το ελληνικό ΥΠΕΞ εξέδωσε ανακοίνωση* απολογητική, αλλά και προσβλητική για τμήμα ελλήνων πολιτών - μελών των εθνικών μειονοτήτων. Η ανακοίνωση αποδέχεται έμμεσα την άρνηση αναγνώρισης της τουρκικής και της μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα και προσβάλλει με απαράδεκτους χαρακτηρισμούς τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών.

Συγκεκριμένα ο κ. Κουμουτσάκος, εκπρόσωπος του ΥΠΕΞ, μεταξύ άλλων υποστηρίζει ότι: «οι θέσεις μας είναι κρυστάλλινες και εδράζονται στον απόλυτο σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αρχή που ισχύει και για τις μειονότητες, και συνιστά επίτευγμα της σύγχρονης Ελληνικής Δημοκρατίας».

Ο «απόλυτος σεβασμός» των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προϋποθέτει ωστόσο για την Ελλάδα, την αναγνώριση και το σεβασμό της μακεδονικής και τουρκικής μειονότητας στη χώρα. Πράγματι η διατήρηση και η ανάπτυξη της ταυτότητας των εθνικών μειονοτήτων, αποτελεί συστατικό στοιχείο της λειτουργίας των σύγχρονων δημοκρατικών χωρών. Αυτό πάντως δεν συμβαίνει στην χώρα μας.

Υπογραμμίζει επίσης το ΥΠΕΞ ότι «στη χώρα μας, κάθε Έλληνας πολίτης έχει το απαράγραπτο ατομικό δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού» και ότι «η μέριμνα της Πολιτείας για την ενίσχυση και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι διαρκής και αποτελεσματική».

Οι 2.000 περίπου Έλληνες, τούρκοι πολίτες, σε İstanbul/ Κωνσταντινούπολη, Gökçeada/Ίμβρο και Bozcaada/Τένεδο, γίνονται σεβαστοί και αναγνωρίζονται ως εθνική ελληνική μειονότητα. Μερικές χιλιάδες Έλληνες, αλβανοί πολίτες, στη Νότια Αλβανία απολαμβάνουν επίσης τα εθνικά μειονοτικά δικαιώματα. Πως «μεριμνά» άραγε το ελληνικό κράτος και πως ενισχύει την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των «αυτοπροσδιοριζόμενων» ως εθνικά Τούρκων και Μακεδόνων; Πόσοι αθροιστικά «ατομικοί αυτοπροσδιορισμοί» συνιστούν μία εθνική μειονότητα; Οι 2.000 ψυχές των Ελλήνων στη Τουρκία, και οι λίγες χιλιάδες στην Αλβανία, συνιστούν μειονότητα; Καλώς αναγνωρίζονται εθνικά μειονοτικά δικαιώματα σε αυτούς τους λίγους Έλληνες ή θα μπορούσαν να αρκεστούν στο δικαίωμα του «ατομικού αυτοπροσδιορισμού», όπως προτείνει στους εθνικά Τούρκους και Μακεδόνες της Ελλάδας το πολιτικό Καθεστώς;

Χρειάζεται, κατά τη λογική του ΥΠΕΞ, να υπάρχει πολιτική σεβασμού της «γλωσσικής συλλογικότητας»; Διότι εάν επιθυμούμε την αναγνώριση, το σεβασμό και την καλλιέργεια της ελληνικής γλώσσας στις άλλες χώρες, πως είναι δυνατόν να αρνούμαστε τα γλωσσικά μειονοτικά δικαιώματα εντός της ελληνικής επικράτειας;

Το ΥΠΕΞ υποστηρίζει ότι η πολιτική της Ελλάδας «εδράζεται στην στέρεα πεποίθησή μας ότι οι μηχανισμοί προστασίας και ενδυνάμωσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πρέπει τελικά να ενισχύουν την αρμονική συνύπαρξη των πολιτών ενός κράτους».

Ποιος διάλογος πραγματοποιείται όμως, ανάμεσα στους «μηχανισμούς» του ελληνικού κράτους και τα μέλη της εθνικής μακεδονικής μειονότητας για την απάλειψη των διακρίσεων που υπάρχουν; Η μόνη «στέρεα πεποίθηση» που υπάρχει, είναι η δική μας πεποίθηση για την απόλυτη υποκρισία των ελλήνων πολιτικών, όταν ομιλούν περί πολιτικής «ενδυνάμωσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Και την πεποίθησή μας αυτή, τη συμμερίζονται πλέον διαδοχικές αποφάσεις διεθνών οργανισμών για την πολιτική διακρίσεων εις βάρος των εθνικά Τούρκων και Μακεδόνων.

Τέλος το ΥΠΕΞ δηλώνει για τα διεθνή όργανα, όπως αυτό του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ:

«Οι εν λόγω μηχανισμοί δεν θα πρέπει να μετατρέπονται, άμεσα ή έμμεσα, σε ευκαιρία ή άλλοθι για ορισμένους, που συνειδητά επιχειρούν να τους εκμεταλλευθούν για την προώθηση δικών τους σκοπιμοτήτων στο επίπεδο των διακρατικών σχέσεων. Επίσης, δεν θα πρέπει να καθίστανται εργαλείο στα χέρια εκείνων που για ιδιοτελείς σκοπούς επιδιώκουν την καλλιέργεια διχόνοιας και κλίματος εντάσεων στο εσωτερικό μιας κοινωνίας».

Δηλαδή, οι διεθνείς Οργανισμοί, όπως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Με 6 καταδικαστικές αποφάσεις υπέρ μελών της Εθνικής Τούρκικης Μειονότητας και 2 καταδικαστικές αποφάσεις το 1998 και 2003, υπέρ μελών της εθνικής μακεδονικής μειονότητας στη χώρα μας και σε βάρος της Ελλάδος), το Συμβούλιο της Ευρώπης (έκθεση ECRI από το 2003, όπου καταγράφει τις διακρίσεις και προτρέπει αλλαγή πολιτικής της Ελλάδας στα μειονοτικά δικαιώματα και πρόσφατη έκθεση με ανάλογες διαπιστώσεις του Tommas Hammarmerg, Επιτρόπου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων), ο ΟΗΕ (έκθεση Gay McDougall, Ανεξάρτητου Ειδικού για το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, όπου διαπιστώνει επί τόπου τις διακρίσεις), είναι όλοι τους ή αφελείς, άσχετοι ή ύποπτοι. Γιατί πως αλλιώς θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν, οργανισμοί που σύμφωνα με το ΥΠΕΞ, παρέχουν «άλλοθι» για την προώθηση ανθελληνικών «σκοπιμοτήτων» στις διακρατικές σχέσεις ή αποτελούν «εργαλείο στα χέρια εκείνων» που επιδιώκουν τη διχόνοια και την ένταση στο εσωτερικό της χώρας.

Εμείς, ως εθνικά Τούρκοι που ζούμε στην Ελλάδα, ως έλληνες πολίτες, λυπούμαστε και εναντιωνόμαστε σε αυτή την πολιτική, μια πολιτική δυστυχώς υπερκομματική, που κρατάει πολλές δεκαετίες. Έχοντας υψηλή συνείδηση του ανήκειν σε συλλογικότητα πολιτών, αισθανόμαστε ότι μια τέτοια συμπεριφορά (ανεξαρτήτου εθνικής, γλωσσικής ή άλλης ταυτότητας) αποτελεί ντροπή για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό. Και επιπλέον, θεωρούμε πως τέτοιες δηλώσεις, προσβάλουν πια ευθέως τη νοημοσύνη και γελοιοποιούν τη χώρα.

* βλ. http://www.mfa.gr/www.mfa.gr/Articles/en-US/06032009_ALK1127.htm

Διαβάστε επίσης:

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΑΝΤΙΕΘΝΙΚΙΣΤΙKΉΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΑΝΔΡΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΠΟΥ ΔΕΧΤΗΚΕ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ

Η Αντιεθνικιστική Κίνηση καταγγέλλει την προκλητική επίθεση από άτομο διακατεχόμενο από ακραίες εθνικιστικές απόψεις και μίσος προς την τουρκική μειονότητα της Θράκης προς τον γνωστό για τους αγώνες του υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της μειονότητας δημοσιογράφο Αμπντουλχαλίμ Ντέντε, κατά την διάρκεια πρωινής δημοσιογραφικής τηλεοπτικής εκπομπής του ΑΝΤ1 μπροστά από την τράπεζα ZIRAAT της Κομοτηνής την Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2009.

Θεωρεί ότι η τρομοκρατία ενάντια στην τουρκική μειονότητα στην οποία επιδίδονται οι ακραίοι εθνικιστικοί κύκλοι και τα φασιστικά καρκινώματα της ελληνικής κοινωνίας, υποθάλπεται και κατευθύνεται από το σύνολο σχεδόν των ελληνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης και, ακόμη χειρότερο, από το ίδιο το ελληνικό κράτος. Στην συγκεκριμένη περίπτωση σαν ηθικός αυτουργός της επίθεσης κατά του δημοσιογράφου της τουρκικής μειονότητας θα μπορούσε άνετα να εκληφθεί ο ίδιος ο γενικός γραμματέας της περιφέρειας στην οποία υπάγεται η Κομοτηνή, επειδή προηγούμενα είχε αρνηθεί δημόσια να δεχτεί πρόσκληση για τα εγκαίνια της τράπεζας, με την εμπρηστική για τους ακραίους εθνικιστικούς και φασιστικούς κύκλους δικαιολογία, ότι η πρόσκληση δεν ήταν γραμμένη στην ελληνική γλώσσα και ότι στην τουρκική γλώσσα η Κομοτηνή αναφερόταν με το τουρκικό της όνομα. Το όνομα αυτό επικαλέστηκε το άτομο που περιμένοντας τα χειροκροτήματα των απανταχού φασιστικών και εθνικιστικών κύκλων, χτύπησε τον δημοσιογράφο της τουρκικής μειονότητας μπροστά στην κάμερα του ΑΝΤ1. Το προκλητικότατο και εξαιρετικά επικίνδυνο για τις σχέσεις των δύο χωρών, Ελλάδας και Τουρκίας, περιστατικό της επίθεσης, πέρασε απαρατήρητο από το σύνολο των ελληνικών Μ.Μ.Ε., τα οποία θα είχαν σκυλιάσει εάν στην Ισταμπούλ Τούρκος είχε χτυπήσει μπροστά στις κάμερες της τουρκικής τηλεόρασης Έλληνα δημοσιογράφο, ο οποίος θα είχε αποκαλέσει την Ισταμπούλ Κωνσταντινούπολη.

Η Αντιεθνικιστική Κίνηση δεν θεωρεί το γεγονός προϊόν άρρωστου εθνικιστικού αυθορμητισμού αλλά μια ακόμη προμελετημένη πρόκληση κατά της τουρκικής μειονότητας και κατ’ επέκταση της Τουρκίας, όπως η πριν από λίγο καιρό επίσκεψη του Προέδρου της Δημοκρατίας σε βραχονησίδα των παραλίων της Τουρκίας την οποία έχει οικειοποιηθεί η Ελλάδα, η μόνιμη παρουσίαση από τα ελληνικά Μ.Μ.Ε. σαν παραβιάσεων του εθνικού εναέριου χώρου των πτήσεων τουρκικών αεροπλάνων στον διεθνή εναέριο χώρο πάνω από Αιγαίο, όπου η Ελλάδα έχει προσεταιριστεί μόνο δικαιώματα τροχονόμου, οι εθνικιστικές κορώνες για δήθεν κακομεταχείριση του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης και τόσες άλλες προκλήσεις κατά της γειτονικής μας χώρας.

Αυτές οι προκλήσεις στοχεύουν συστηματικά στην δημιουργία φιλοπολεμικής έντασης μεταξύ των δύο χωρών, ούτως ώστε, όπως έχει καταγγελθεί και από επώνυμους έλληνες δημοσιογράφους, να δικαιολογηθούν οι τεράστιες σπατάλες για αγορές όπλων που θα χρησιμοποιηθούν σε πόλεμο κατά της Τουρκίας, σπατάλες δισεκατομμυρίων Ευρώ που θα στερηθούν οι Έλληνες φορολογούμενοι και θα μεταφραστούν σε υπέρογκα και δυσθεώρητα κέρδη από τις σχετικές μίζες για όλους αυτούς που πρωταγωνιστούν στις αγορές όπλων από το ελληνικό κράτος.

Η Αντιεθνικιστική Κίνηση, υπενθυμίζει και για τους πιο κακόπιστους, ότι η Ελλάδα στις 22 Σεπτεμβρίου 1997 υπέγραψε στο Στρασβούργο τη «Σύμβαση Πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προστασία των μειονοτήτων», σύμφωνα με την οποία «κάθε άτομο που ανήκει σε μια μειονότητα έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί ελεύθερα και χωρίς ανάμιξη τη μειονοτική γλώσσα του, ιδιωτικά ή δημόσια, προφορικά ή γραπτά" (αρθρ.10.1). Επίσης, σύμφωνα με την ίδια Σύμβαση «σε περιοχές παραδοσιακά κατοικούμενες από αξιόλογους αριθμούς ατόμων που ανήκουν σε μειονότητα, τα συμβαλλόμενα μέρη θα προσπαθούν (...) να επιδεικνύουν παραδοσιακά τοπωνύμια, ονομασίες οδών και άλλες τοπογραφικές ενδείξεις που προορίζονται για το κοινό, και στη μειονοτική γλώσσα, όπου υπάρχει επαρκής απαίτηση για τέτοιες ενδείξεις" (αρθρ.11.3).

Η Αντιεθνικιστική Κίνηση καλεί όσους αντιλαμβάνονται τις καταστροφικές συνέπειες της καλλιέργειας φιλοπολεμικού κλίματος με την γειτονική χώρα, τόσο για τους συμπολίτες μας Τούρκους της Θράκης, όσο και τους Έλληνες της Τουρκίας που κινδυνεύουν να υποστούν ανάλογα αντίποινα, είτε απλά δεν θεωρούν τους εαυτούς τους ηλίθιους ώστε να γεμίζουν τις τσέπες των μιζαδόρων με λεφτά για άχρηστους τεράστιους εξοπλισμούς, να αντιδράσουν με όποιο τρόπο μπορούν απέναντι στην φασιστική τρομοκρατία κατά της μειονότητας, πριν είναι πολύ αργά.

Διαβάστε επίσης:

ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ

(ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΒΑΛΙΑΝΑΤΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΒΡΑΧΟΝΗΣΙΔΕΣ)

ATHENS VOICE

Tου Γρηγόρη Ν. Βαλλιανάτου - 22.01.2009

Να λοιπόν που ξαναχορεύουμε στη γνωστή ταραντέλα της «τουρκικής εξαλλοσύνης» και «εθνικιστικής υστερίας» της γείτονος. Για άλλη μια φορά, τα γεράκια της ελλαδικής «δημοσιογραφίας» παραληρούν στο τέλμα της άγνοιάς τους, όπως καλά γνωρίζουμε από τις αoριστίες για τις «παραβάσεις» και «παραβιάσεις» του εναέριου χώρου καθώς και του FIR. Είμαστε υποχρεωμένοι πολύ απλά και καθαρά να ρωτήσουμε:

Πού ακριβώς αναφέρεται ότι όλες οι νησίδες που βρίσκονται κοντά στα Δωδεκάνησα (και μερικές πιο κοντά στην Τουρκία) ανήκουν στην ελληνική κυριαρχία; Ποιο είναι επιτέλους αυτό το αόρατο κείμενο που αναγράφει ένα προς ένα τα ονόματα των βραχονησίδων αυτών και τις αποδίδει στην Ελλάδα;

Αν με ρωτήσετε αν υπάρχει κείμενο που αναφέρεται στα νησάκια που προείπαμε και καταλήγει ότι ανήκουν στην Τουρκία, προφανώς δεν το έχω υπόψη μου, και γι’ αυτό επίσης θλίβομαι με την αφέλεια των συναδέλφων μου των μεγάλων εφημερίδων και τηλεοπτικών καναλιών.

Ας συνέλθουμε.

Υπάρχουν γκρίζες ζώνες μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και αν δεν βρούμε τρόπο, είτε μεταξύ μας είτε με τη διαιτησία διεθνούς δικαστηρίου, να αποσαφηνίσουμε την πραγματικότητα της κυριαρχίας επί των νησίδων αυτών, θα τροφοδοτούμε την εχθρότητα μεταξύ των δύο λαών, και βέβαια θα εξακολουθούμε να κλέβουμε απ’ το μέλλον των παιδιών της Ελλάδας και της Τουρκίας μυθώδη ποσά για «άμυνα», καθώς και να σκοτώνουμε άδικα τα στρατευμένα παιδιά στις «ηρωικές» και μάταιες επιχειρήσεις αφροσύνης που παρατηρούμε τόσα χρόνια.

Για όσους γνωρίζουν κάτι παραπάνω, το Σύμφωνο Οριοθέτησης των Υδάτων με το οποίο η Ιταλία παραλαμβάνει από την Τουρκία τα νησιά το 1932 (και μας παραδίδει 14 συγκεκριμένα το 1947) δεν πρωτοκολλήθηκε στην Κοινωνία των Εθνών (τον ΟΗΕ της εποχής), όπως απαιτεί το Διεθνές Δίκαιο, η δε αναφορά σε «παρακείμενες νησίδες», όπου απαντάται, θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη της αν οι νησίδες είναι πιο «παρακείμενες» στα νησιά μας ή στην Τουρκία!

Και βέβαια οι εχθροπραξίες στον αέρα μεταξύ 6-10 μιλίων από την Ελλάδα είναι ένα διεθνές ανέκδοτο που μόνο στη χώρα μας συζητάμε σοβαρά.

Θα δοθούν ποτέ απαντήσεις στα απλά αυτά ερωτήματα ή θα βαυκαλιζόμαστε με τα παραμύθια που μας έλεγαν κάποτε για να κοιμόμαστε γλυκά;

Διαβάστε επίσης:

Ανάλυση του Στέλιου Κούλογλου

Την περασμένη εβδομάδα, η όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων ξαναήρθε στο προσκήνιο μέσω των ελληνικών ΜΜΕ. Τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης δεν ασχολήθηκαν καθόλου, την ίδια ώρα που στην Κωνσταντινούπολη έδιναν το όνομα Έλληνα γιατρού σε έναν δρόμο. Μόλις προχθές μάθαμε το μυστικό: θα αγοράσουμε νέα όπλα...

Το θέμα ξεκίνησε 15 μέρες πριν, με ένα δημοσίευμα στο “Έθνος της Κυριακής”, που διαπίστωνε ότι οι Τούρκοι στρατηγοί προωθούσαν “την αλλαγή του καθεστώτος στο Αιγαίο”. Ακολούθησαν συνεχείς ειδήσεις και δημοσιεύματα για τις παραβιάσεις του εναέριου χώρου από τουρκικά αεροπλάνα και τις κατάλληλες αναχαιτίσεις. Στο αποκορύφωμα της έντασης, μια τουρκική φρεγάτα έφτασε τόσο κοντά στην Ραφήνα που, όπως διαβάσαμε δεξιά αριστερά, ο πρωθυπουργός θα μπορούσε να την δει από την κρεβατοκάμαρα του.

Το περίεργο είναι ότι η οι Τούρκοι δεν πήραν είδηση απ' όλα αυτά. . Αντίθετα, τις ίδιες μέρες στον Άγιο Στέφανο, την παλιά συνοικία της Κωνσταντινούπολης που τώρα ονομάζεται Yesilkoy, συνέβαιναν ορισμένα καινοφανή για την Τουρκία περιστατικά. Ο δήμαρχος της συνοικίας έδινε σε έναν δρόμο της το όνομα του Κωνσταντίνου Καλαγκού, ενός Έλληνα γιατρού που είχε ζήσει και δουλέψει στο Yesilkoy.

Η όλη τελετή έγινε σε ανοιχτό χώρο, με ελληνικούς και τουρκικούς χορούς και πανηγύρια, μουσική και μεζέδες. Ο γιος του γιατρού που ζει τώρα στην Ελβετία ήταν επίσημος καλεσμένος και μίλησε στους συγκεντρωμένους Τούρκους, Ρωμιούς, Εβραίους και Αρμένιους που ζουν στην συνοικία. Τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, από τις τηλεοράσεις έως τις εφημερίδες αναφέρθηκαν εκτενώς στο συμβάν.

Όλες οι πρόσφατες εξελίξεις στην γειτονική χώρα κινούνται σε μια κατεύθυνση εντελώς αντίθετη με το κλίμα κρίσης που παρουσιάστηκε στην Ελλάδα. Από τις αρχές του χρόνου, τουρκικό κυβερνητικό κανάλι (TRT-6) εκπέμπει 12 ώρες το 24ωρο στην κουρδική γλώσσα, που ήταν απαγορευμένη μερικά χρόνια πριν. Η κυβέρνηση εξετάζει το ενδεχόμενο να ανοίξει έναν τηλεοπτικό σταθμό και στην αρμενική.

Πριν από μερικές εβδομάδες ξεκίνησε στο Ίντερνετ η συλλογή υπογραφών συγνώμης για την γενοκτονία των Αρμενίων, ένα θέμα ταμπού στην τουρκική κοινωνία και το κεμαλικό στρατιωτικό κατεστημένο. Για πρώτη φορά στην ιστορία της σύγχρονης τουρκικής δημοκρατίας, οι απλοί πολίτες αρχίζουν να μιλούν ανοικτά για την προστασία των μειονοτήτων, θέτοντας ερωτήματα για το παρελθόν.

Το κύμα συγνώμης έγινε μόδα. Στη Σμύρνη μια ομάδα πολιτών ξεκίνησε εκστρατεία με τίτλο "Ζητάμε συγνώμη που τους εκλέξαμε”, αναφερόμενη σε δύο ντόπιους βουλευτές που έχουν στραφεί κατά των μειονοτήτων. Με μια κυβερνητική απόφαση επεστράφη η τουρκική ιθαγένεια στον διάσημο Τούρκο ποιητή Ναζίμ Χικμέτ, που, μετά από εξορίες και φυλακίσεις, είχε πεθάνει άπατρις στην Μόσχα. Για την τουρκική αριστερά, η κίνηση έχει μεγάλη συμβολική αξία.

Ο υπουργός Πολιτισμού ζήτησε συγνώμη από τους Αλεβίτες, μια θρησκευτική μειονότητα της Τουρκίας και ανακοίνωσε ότι θα μετατρέψει σε Μουσείο ένα εστιατόριο στο οποίο δεκάδες Αλεβίτες είχαν σκοτωθεί το 1992 μετά από τρομοκρατική ενέργεια του τουρκικού παρακράτους. Όσο αποκρουστική κι αν είναι, η τηλεοπτική συνέντευξη του διάσημου Τούρκου ηθοποιού που ομολόγησε ότι σκότωσε 10 Ελληνοκύπριους το 1974 είναι αποτέλεσμα του προηγούμενου κλίματος.

Ακόμη πιο σημαντικό είναι ότι το βαθύ κράτος και εμμέσως το στρατιωτικό κατεστημένο δέχονται -μέσω της υπόθεσης Εργκενεκόν- το ένα χτύπημα με το άλλο. Όπως μεταδίδει στην εξαιρετική ενδιαφέρουσα ανάλυση του (δες διπλανές στήλες), ο Νιαζί Νταλιανσί, ανταποκριτής του Tvxs στην Κωνσταντινούπολη, έχουν μέχρι τώρα συλληφθεί ή ανακρίνονται δεκάδες πολίτες υπεράνω υποψίας “απόστρατοι στρατηγοί, αξιωματικοί του στρατού, πανεπιστημιακοί καθηγητές και πρώην τομεάρχες, δημοσιογράφοι, συγγραφείς, αρχηγοί αστυνομίας, δικηγόροι...”

Ο στρατός που κινούσε τα νήματα όλων των ελληνοτουρκικών κρίσεων βρίσκεται σε υποχώρηση. Ο Αλί Μπαϊράμογλου, ειδικός για στρατιωτικά θέματα, έγραψε ότι “πρόκειται για μια ολοκαίνουργια περίοδο στην Τουρκία. Οικοδομούμε ένα νέο, καθαρό μέλλον”. Και πάνω από όλα για να υπάρξει μια κρίση ανάμεσα στις δύο χώρες θα πρέπει να φανατιστεί η κοινή γνώμη και των δύο πλευρών. Πώς συμβιβάζονται όλα αυτά με την όξυνση στο Αιγαίο στους πηχυαίους ελληνικούς τίτλους;

Στην πραγματικότητα επρόκειτο για τουρκικές ασκήσεις στο Αιγαίο που επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Κάποια τουρκικά αεροπλάνα παραβίασαν το FIR Αθηνών (και όχι τον εθνικό εναέριο χώρο), αλλά αυτό είναι μάλλον συνηθισμένο, όπως και οι αναχαιτίσεις. Το περιστατικό με την φρεγάτα είναι λιγότερο συνηθισμένο, αλλά όχι ασυνήθιστο. Διαβάζουμε στην “Ελευθεροτυπία” ακριβώς 20 χρόνια πριν, στις 14/1/1982: “Οξύ διάβημα στην Άγκυρα, συνάντηση Α. Παπανδρέου - πρεσβευτή ΗΠΑ, Μπερνς, για πρωτοφανή παραβίαση των χωρικών υδάτων μας - τουρκικό πολεμικό φτάνει 40 μίλια από τη Ραφήνα.

Οι ετήσιες τουρκικές ναυτικές ασκήσεις διεξάγονται στα διεθνή χωρικά ύδατα του Αιγαίου που ξεκινούν στα 6 μίλια από τις ελληνικές ακτές. Η φρεγάτα έκανε στροφή σε κάποιο σημείο και η Αθήνα διαμαρτυρήθηκε ότι παραβίασε όχι τα ελληνικά χωρικά ύδατα αλλά τους κανόνες αβλαβούς διέλευσης. Ήταν όμως η παραβίαση αυτή συνειδητή πράξη πρόκλησης από την Τουρκία;

Σύμφωνα με δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας «Χουριέτ», το τουρκικό γενικό επιτελείο ξεκίνησε έρευνα για να δει αν η φρεγάτα κινήθηκε εκτός πορείας. Αν, όπως γράφτηκε στον ελληνικό Τύπο, στηνόταν μια κρίση τύπου Ίμια -στην οποία είχε πρωτοστατήσει η φανατική και συνήθως καθοδηγούμενη «Χουριέτ»- η αντίδραση τόσο της εφημερίδας όσο και του τουρκικού γενικού επιτελείου δεν θα ήταν τελείως διαφορετική;

Την απάντηση έδωσε προχθές η ελληνική κυβέρνηση ανακοινώνοντας νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα ύψους 5,6 δις ευρώ. Για να εισπράξει το ίδιο περίπου ποσό, ο κ. Αλογοσκούφης φορολόγησε το Σεπτέμβριο τους νέους με μπλοκάκια και γενικώς ό,τι περνούσε έξω από το Υπουργείο Οικονομικών. Ένα ανάλογα ποσό μάζεψε η ελληνική κυβέρνηση την προηγούμενη εβδομάδα με τα ομόλογα που θα πρέπει να ξεπληρώσει η ελληνική κοινωνία τα επόμενα χρόνια πληρώνοντας υψηλό τόκο.

Είναι πρωτοφανές σε όλη την Ευρώπη. Σε συνθήκες βαρύτατης οικονομικής κρίσης, μια κυβέρνηση δίνει υπέρογκα ποσά για εξοπλισμούς που όπως είναι γνωστό στους ειδικούς ελάχιστα συμβάλλουν στην άμυνα της χώρας- ανεξάρτητα ποιες είναι οι προθέσεις της Τουρκίας. Οι μόνοι ωφελημένοι είναι οι έμποροι όπλων, όσοι θα πάρουν τις μίζες και βέβαια το κομματικό ταμείο εν όψει εκλογών...

Σ. ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ

Δημοσιεύτηκε στον δικτυότοπο ΤVXS.gr στις 26-01-2009.