ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:
1. Δελτίο Τύπου της Αντιεθνικιστικής Κίνησης για την κινδυνολογία περί Αιγαίου και δήθεν ελληνικών υποχωρήσεων.
2. O Εξοχώτατος κύριος Πρόεδρος. Του Γιώργου Ν. Παπαδάκη.
3.Οι φλόγες που κάψανε την Συναγωγή στα Χανιά δεν έχουν σβήσει! Ανακοίνωση της Αντιναζιστικής Πρωτοβουλίας.
4. Το Μακεδονικό και οι ατελέσφορες εθνικές κόκκινες γραμμές. Του Βαγγέλη Μυτιληναίου.
Γνωστοποίηση: Όλα τα ενυπόγραφα άρθρα αποδίδουν τις απόψεις των συγγραφέων.
Κατ’αρχάς, ήταν «ευδοκίμως τερματίσας» την πολιτική του καριέρα, όταν τον ανέσυρε το 2004 ο Κώστας από το χρονοντούλαπο της Ιστορίας για να μαζέψει τα τελευταία ένσημα. Αισίως, όταν θα ολοκληρώσει και τη 2η θητελια του, ο Κ. Παπούλιας θα είναι μακράν ο γηραιότερος Πρόεδρος στην Ευρώπη, μια που θα έχει συμπληρώσει τα 85 του χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι και τα επόμενα 5 χρόνια μπορούμε να αναμένουμε ακόμα πιο ώριμες, μεστές και γεμάτες σοφία παρεμβάσεις για τα τεκταινόμενα στη χώρα αλλά-κυρίως- και στο εξωτερικό.
Διότι, όπως και να το κάνουμε, η εξωτερική πολιτική ήταν και είναι το ισχυρό «χαρτί» του απερχόμενου και νέου Προέδρου. Και να θέλαμε να το ξεχάσουμε, μας το υπενθυμίζει σε κάθε ευκαιρία, κατηγορώντας κάθε λίγο και λιγάκι την γειτονική Δημοκρατία της Μακεδονίας ότι παραβιάζει την Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995 που ο ίδιος- ως υπουργός Εξωτερικών-υπέγραψε τότε. Ξεχνά όμως να μας πει που ακριβώς παραβιάζουν αυτή τη συμφωνία οι γείτονες και γιατί ενώ το κάνουν, είναι η Ελλάδα που βρίσκεται κατηγορούμενη στη Χάγη για την κατάφωρη περιφρόνησή της. Ασφαλώς, όμως, κανείς δε γνωρίζει το κείμενο της συμφωνίας όσο ο κ. Πρόεδρος, οπότε εμείς οι αδαείς και ασεβείς καλύτερα να σωπάσουμε.
Ένα άλλο μεγάλο προσόν συνιστά για τον Κάρολο Παπούλια το γεγονός ότι αποδεδειγμένα είναι «τουρκοφάγος», «αλβανοφάγος» και «μακεδονοφάγος». Επί υπουργίας του καλλιέργησε και υπέθαλψε τις σχέσεις της χώρας μας Ελλάδας με το PKK, μια που μας ένωνε ο κοινός εχθρός. Λίγο αργότερα, το 2001, κάνει εσωτερική αντιπολίτευση στο φιλοτουρκικό άνοιγμα της κυβέρνησης Σημίτη, κρούωντας τον κώδωνα του κινδύνου για επερχόμενη «ένοπλη τουρκική παρέμβαση στη χώρα μας» ενώ όπου σταθεί και όπου βρεθεί κατακεραυνώνει την Άγκυρα σε αυστηρό ύφος για τη Χάλκη, την Κύπρο, την υφαλοκρηπίδα, τα ανθρώπινα δικαιώματα και ότι άλλο ανασύρει από το σκουριασμένο ψυχροπολεμικό του οπλοστάσιο.
Στο «αλβανικό» μέτωπο, ήταν αυτός που έδωσε ένα σκληρό μάθημα στους προκλητικούς Τσάμηδες που τον περίμεναν με άγριες διαθέσεις έξω από το ξενοδοχείο του στους Άγιους Σαράντα, ανακρούωντας πρύμνη και ματαιώνοντας την συνάντησή του με τον Αλβανό ομόλογό του. Ο παλληκαρισμός αυτός δεν μειώθηκε σε τίποτα όταν λίγο αργότερα αποκαλύφθηκε ότι οι αιμοσταγείς συνεργάτες των Ναζί που τον απειλούσαν, δεν ήταν τίποτε περισσότερο από 100 ηλικιωμένους που τον παρακαλούσαν (!) με πανώ να τους επιτραπεί να επισκεφθούν τα χωριά τους στην Θεσπρωτία. Για να μην αναφερθούμε στις επικλήσεις του για την μεγάλη Αλβανία και πόσο αυτή απειλει την εθνική μας κυριαρχία ή για τους «αδούλωτους Έλληνες της Βορείου Ηπείρου» που στενάζουν υπό την αλβανική καταπίεση.
Παροιμιώδης έμεινε η απάντηση του εξοχώτατου Προέδρου την άνοιξη του 2006 στο Στρασβούργο,όταν ερωτήθη από αλλοδαπό δημοσιογράφο για ποιό λόγο η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει την μακεδονική της εθνική μειονότητα. Προσπαθώντας να κρύψει την ταραχή του από την ασεβέστατη αυτή ερώτηση, ο Κάρολος Παπούλιας ανακοίνωσε στομφωδώς ότι «στην Ελλάδα δεν υπάρχει καμία...σλαβόβυθη μειονότητα» παρα μόνο μια μουσουλμανική που ευημερεί. Για να διώξει κάθε αμφιβολία, επικαλέστηκε και πάλι την πολυετή του εμπειρία ως υπουργός Εξωτερικών, κλείνοντας οριστικά το θέμα με τρόπο που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση.
Όλα τα παραπάνω, όμως, δεν είναι τίποτα μπροστά στις αδελφικές φιλίες του Προέδρου με τους εγκληματίες πολέμου Μιλόσεβιτς και Κάρατζιτς. Καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου στην πρώην Γιουγκοσλαβία, ο τότε υπουργος Εξωτερικών της χώρας μας βοήθησε με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο τα σερβικά και σερβοβοσνιακά καθεστώτα, ώστε να επιτελέσουν ανενόχλητα το θεάρεστο έργο της Μεγάλης Σερβίας και της καθαρής από Μουσουλμάνους Βοσνίας. Όταν, δυστυχώς για τον ίδιο, το σχέδιο απέτυχε συνέχισε μέχρι και την τελευταία στιγμή να υποστηρίζει τον Μιλόσεβιτς, επισκεπτόμενος διαρκώς το Βελιγράδι και δηλώνοντας ότι οι ΗΠΑ και άλλες μεγάλες ευρωπαικές χώρες επιδιώκουν την πτώση του αντίθετα από τη βούληση του σερβικού λαού. Λίγο αργότερα, όταν ο Σέρβος δικτάτορας παραπέμφθηκε ως κατηγορούμενος στη Χάγη, ο Κάρολος Παπούλιας είναι έτοιμος ακόμα και να καταθέσει ως μάρτυρας υπεράσπισης. Πραγματικά, θα έπρεπε να βρεθεί στην ολλανδική πρωτεύουσα, αλλά ώς κατηγορούμενος για ηθική (και υλική) αυτουργία σε εγκλήματα πολέμου.
Θα μου πείτε, ολόκληρος Κούρτ Βαλντχάιμ κατηγορήθηκε για άμεση συνέργεια στις ναζιστικές θηριωδίες και εν τούτοις εξελέγη πρόεδρος της Αυστρίας, γιατί να μην επανεκλεγεί και ο δικός μας που δεν έφτασε καν σε αυτό το επίπεδο; Η διαφορά είναι ότι ο μεν Βαλντχάιμ παραδέχτηκε ότι γνώριζε για τα εγκλήγματα που διεπράχθησαν από τα γερμανικά στρατεύματα στα Βαλκάνια κατά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ακούσατε ή είδατε εσείς ποτέ τον Κάρολο Παπούλια έστω εκ των υστέρωνβ να παραδέχεται τις τραγικές του επιλογές που κόστισαν τη ζωή σε εκατοντάδες ή και χιλιάδες ανθρώπους. Όχι βέβαια. Ο άνθρωπος είναι ακόμα βαθύτατα πεπεισμένος ότι έπραξε το σωστό και πιθανότατα πιστεύει ακράδαντα ότι οι Μιλόσεβιτς και Κάρατζιτς δεν θα έπρεπε ποτέ να βρεθούν στο Διεθνές Δικαστήριο.
Κι όμως, αυτός είναι ο παλαιός και ο νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας, με σχεδόν καθολική κοινοβουλευτική υποστήριξη και με υψηλότατη δημοφιλία. Ο πρώτος πολίτης μιας χώρας που ακόμα και μετά από μια δεκαετία στον 21ο αιώνα, έχει δυστυχώς μείνει καθηλωμένη κάπου μεταξύ του 19ου και του 20ου. Και αφού τον ανεχόμαστε και τον θαυμάζουμε κι από πάνω, τότε μάλλον αυτός ο Πρόεδρος μας αξίζει._
Δημοσιεύτηκε στο τεύχος Ιανουαρίου 2010 της τουρκόφωνης εφημερίδας της Θράκης Trakya'nin Sesi
ΟΙ ΦΛΟΓΕΣ ΠΟΥ ΚΑΨΑΝΕ ΤΗ ΣΥΝΑΓΩΓΗ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΒΗΣΕΙ!
ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ
Η Αντιεθνικιστική Κίνηση αναδημοσιεύει την κάτωθι έξοχη ανακοίνωση προκειμένου να δώσει στο αναγνωστικό της κοινό επιπρόσθετες πληροφορίες και εκτιμήσεις για το οξύτατο φαινόμενο του αντισημιτισμού στην Ελλάδα που αποτελεί μεγάλη μάστιγα, ιδίως μάλιστα καθώς κυκλοφόρησαν απαράδεκτες συνωμοσιολογίες που επιχειρούν να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη υπονοώντας ότι τάχα...δεν υπάρχουν δράστες αντισημίτες αλλά μόνο... προβοκάτορες. Ωστόσο, η Αντιεθνικιστική Κίνηση διαφοροποιείται από την αναφορά περί "σιωπής του πολιτικού κόσμου", διότι υπάρχουν καταγεγραμμένες τουλάχιστον τρεις ανακοινώσεις ισάριθμων κοινοβουλευτικών κομμάτων που καταδικάζουν με δριμύτητα και απερίφραστα το κάψιμο της Συναγωγής, γεγονός που αντικειμενικά συμβάλει στην περιθωριοποίηση των αντισημιτών ρατσιστών που μετείχαν στον εμπρησμό.
Επίσης η Αντιεθνικιστική Κίνηση δεν λαμβάνει θέση επί του νομικού ζητήματος της ποινικής δίωξης του ρατσιστικού και μισαλλόδοξου λόγου του γνωστού αντισημίτη ναζιστή, και άρα ούτε την επικρίνει ούτε την υιοθετεί.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΝΑΖΙΣΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ
ΟΙ ΦΛΟΓΕΣ ΠΟΥ ΚΑΨΑΝΕ ΤΗ ΣΥΝΑΓΩΓΗ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΒΗΣΕΙ!
Οι αντισημίτες εξαπολύουν νέα προβοκατόρικη προπαγανδιστική επίθεση. Ο επίσημος πολιτικός κόσμος τους ενθαρρύνει
Ο διπλός εμπρησμός της Συναγωγής στα Χανιά είναι ένα ζήτημα μεγάλης - κατά την άποψή μας παγκόσμιας- σημασίας. Δεν είναι συνηθισμένο σε μία χώρα της Ευρώπης 60 χρόνια μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο να καίγεται συναγωγή και μάλιστα με σχέδιο καταστροφής όπως δείχνει η επανάληψη του εμπρησμού μετά την πρώτη επίθεση. Δεν συνηθίζεται επίσης σε μία χώρα της Ευρώπης: α) να αποσιωπούν τον εμπρησμό τα μέσα μαζικής ενημέρωσης του λαού που είναι τα τηλεοπτικά κανάλια, δηλαδή να κρύβεται η συγκλονιστική αυτή είδηση από την πλατειά μάζα β) να μην κάνουν δηλώσεις καταδίκης στην τηλεόραση οι αρχηγοί των κομμάτων για μια τέτοια επίθεση ιδιαίτερα όταν αυτή γίνεται λίγες μέρες πριν την Ημέρα Μνήμης των Ελλήνων Εβραίων που έπεσαν θύματα της ναζιστικής θηριωδίας. γ) η αστυνομία να παρακολουθεί την κατάσταση επίσης αδρανής και αμέτοχη μετά τον πρώτο εμπρησμό επιτρέποντας στους εμπρηστές να χτυπήσουν ανενόχλητοι τη δεύτερη φορά.
Όλα αυτά τα φαινόμενα αποτελούν άμεση πολιτική ανοχή του διπλού εμπρησμού, από όλες τις κοινοβουλευτικές πολιτικές ηγεσίες που όλες ανεξαίρετα έχουν πλήρη και άνετη πρόσβαση στην τηλεόραση.
Οι καταστροφικές φλόγες του διπλού εμπρησμού μετατρέπονται σε ένα πολύ επικίνδυνο αντισημιτικό εργαλείο. Αυτό δείχνει το κλίμα που διαμορφώθηκε μετά τις συλλήψεις των ενόχων για τον εμπρησμό που σύμφωνα με την ανακοίνωση της τοπικής αστυνομίας, ήταν ένας Έλληνας, δύο Βρετανοί και δύο Αμερικάνοι (από τους οποίους ο ένας διαφεύγει).
Τα μόνα στοιχεία που έχει παρουσιάσει η αστυνομία είναι ότι ο ένας από τους Αμερικάνους που συλλήφθηκε έμενε σε ξενοδοχείο στα Χανιά και ήρθε στην Ελλάδα πριν από τρεις μήνες «για να διδάξει την Αγγλική Γλώσσα». Ο άλλος Αμερικάνος που διαφεύγει ήρθε στην Ελλάδα πριν από ένα μήνα για τον ίδιο ως άνω σκοπό. Σε ότι αφορά τους Βρετανούς, λέγεται ότι δούλευαν σε μπαρ στα Χανιά. Καμία συζήτηση δεν γίνεται για τα κίνητρα ή την ιδεολογική-πολιτική ταυτότητα των δραστών. Οι συλλήψεις δεν έφεραν συσπείρωση εναντίον του αντισημιτισμού και δεν είχαν τον αντίστοιχο αντίκτυπο σε επίπεδο κοινής γνώμης. Έγινε ακριβώς το αντίστροφο..
Μετά τις συλλήψεις διαδόθηκε αστραπιαία, όσο αστραπιαία συνελήφθησαν και οι δράστες, η εξής κλασική στο περιεχόμενό της αντισημιτική θεωρία:
Ότι τάχα τη συναγωγή την έκαψαν Αμερικάνοι και Βρετανοί που δουλεύουν στη βάση του ΝΑΤΟ στην Σούδα, και μάλιστα ότι τους Αμερικάνους τους κρύβουν στη βάση της Σούδας (ενώ ο έλληνας είναι εξωτερικός συνεργάτης στη βάση!). Ότι δήθεν το κάψιμο ήταν σχέδιο των Αμερικανών για να βλάψουν τη χώρα, ακόμα και να την εκβιάσουν για να πάρει θέση υπέρ του Ισραήλ (!), και ότι υπήρχε σχέδιο στο οποίο εμπλέκεται και η Μοσάντ (!!!) Το ανησυχητικό είναι ότι τη θεωρία αυτή δεν τη διαδίδουν μόνο οι ναζιστικές ιστοσελίδες. Αυτή η θεωρία έχει δημοσιευτεί:
α) σε μία εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας όπως το «Έθνος» όπου εκθέτει αναλυτικά τα πιο πάνω ο υποτιθέμενος «αριστερός» Δελαστίκ,
β) σε μία δεύτερη εφημερίδα μεγάλης κυκλοφορίας την «Ελευθεροτυπία» όπου ο «έγκυρος» αντισημίτης σκιτσογράφος Στάθης αναμασάει τα ίδια προσθέτοντας ένα προκλητικό σκίτσο μίας κουκούλας που στην κορυφή της βρίσκεται η CIA, ακολουθεί η Μοσάντ, πιο κάτω ακόμα βρίσκεται η Κου-Κλουξ- Κλαν και στο τέλος πετιέται μία σβάστικα, το «παιδί» των πιο πάνω υποτίθεται γ) σε μία εφημερίδα της λεγόμενης αριστεράς όπως το «Πριν» που πανηγυρίζει όχι γιατί συνελήφθησαν οι δράστες αλλά για «το «κάζο» που έπαθαν οι Αμερικανοί, οι Εβραίοι κατ' επάγγελμα και τα ντόπια φερέφωνά τους», επειδή βιάστηκαν να καταγγείλουν τον αντισημιτισμό στην Ελλάδα. Δηλαδή η εφημερίδα ισχυρίζεται ότι ο αντισημιτισμός στην Ελλάδα είναι εισαγόμενος από το εξωτερικό. Ακόμα βαθύτερα όλοι οι παραπάνω λένε ή εννοούν ότι οι αγγλοαμερικάνοι και οι Εβραίοι που τάχα τους κινούν κάνουν αντισημιτικά εγκλήματα στην Ελλάδα για να ενοχοποιήσουν την Ελλάδα και στη συνέχεια να την τιμωρήσουν.
Δηλαδή το κάψιμο της Συναγωγής χρησιμοποιείται πολιτικά για την εντατικοποίηση της αυξανόμενης αντισημιτικής προπαγάνδας στην Ελλάδα και ίσως σε λίγο θα χρησιμοποιείται και στο εξωτερικό. Γιατί ακόμα και αν οι εμπρηστές της συναγωγής είναι πραγματικά αμερικάνοι και άγγλοι όπως λέει η αστυνομία, δεν επιτρέπεται να ενοχοποιούνται ούτε οι αντίστοιχες χώρες, ούτε οι αντίστοιχοι λαοί, ούτε ακόμα περισσότερο οι εβραίοι αλλά μόνο οι δράστες ή οι συγκεκριμένες υπηρεσίες που είναι εντολείς των δραστών και εφόσον υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις γι αυτό. Μόνο οι αντισημίτες και γενικά οι ρατσιστές επεκτείνουν ένα έγκλημα ενός μέλους ενός κράτους ή μιας εθνότητας ή μιας θρησκευτικής μειονότητας στο αντίστοιχο κράτος συνολικά, ή στην εθνότητα, ή στη θρησκευτική μειονότητα.
Δηλαδή ενώ σίγουρα αντισημίτες κάψανε την συναγωγή, οι αντισημίτες χρησιμοποιούν αυτό το κάψιμο για νέο μεγαλύτερο κίνημα αντισημιτισμού. Αυτό ονομάζεται προβοκατόρικη χρήση ενός εγκλήματος κατά την οποία το θύμα βιάζεται δύο φορές: τη μία ως θύμα και την άλλη ως θύτης.
Εμείς δεν μπορούμε να πούμε αυτή τη στιγμή ότι το κάψιμο της συναγωγής είναι μια προβοκάτσια των αντισημιτών όπως ήταν κάποτε προβοκάτσια των χιτλερικών το κάψιμο του Ράιχσταγκ. Εκείνο που λέμε είναι ότι η στάση της κυβέρνησης και της αστυνομίας που αρνούνται να κοινοποιήσουν την υπόθεση στα ΜΜΕ ώστε να υπάρξουν νέες μαρτυρίες και στοιχεία από το λαό για τους δράστες και τους ενδεχόμενους ηθικούς αυτουργούς ευνοεί τους όποιους προβοκάτορες εμπρηστές. Επίσης η στάση της κυβέρνησης και των άλλων κομμάτων -που συνεχίζουν να αρνούνται να ενημερώσουν τον ελληνικό λαό και να κάνουν μείζον πολιτικό ζήτημα τον εμπρησμό αυτό και κυρίως που αρνούνται να καταδικάσουν μαζικά τον αναμφισβήτητο αντισημιτισμό που όπλισε τους όποιους δράστες - διευκολύνει πολιτικά τους όποιους προβοκάτορες. Μετά από μία σειρά αντισημιτικών επιθέσεων σε νεκροταφεία και συναγωγές που κορυφώθηκε με τον εμπρησμό της συναγωγής των Χανίων, είναι περίεργο που οι ντόπιοι αντισημίτες ανακαλύπτουν ότι πίσω από αυτή τη βία βρίσκονται οι Εβραίοι για να υποκινήσουν την επίθεση της Δύσης εναντίον της χώρας. Αυτές είναι χιτλερικού τύπου θεωρίες και δίνουν ώθηση στους ναζιστές που ετοιμάζονται ξανά με την έγκριση της πολιτείας και της αστυνομίας να κάνουν συγκέντρωση στο κέντρο της Αθήνας για τα Ίμια στο τέλος του μήνα. Όσο η αστυνομία κρατάει αυτή την υπόθεση στο σκοτάδι σε σχέση με τα κίνητρα και το ιστορικό των συλληφθέντων, και ειδικά από τη στιγμή που η υπηκοότητα των συλληφθέντων είναι η σημαία του αντισημιτισμού του φαιοκόκκινου μετώπου της φασιστικής δεξιάς με την σοσιαλφασιστική αντισημιτική δήθεν αριστερά, οι δημοκράτες θα πρέπει να κατηγορούν τους αντισημίτες σαν κύριους πολιτικούς υπεύθυνους του εμπρησμού.
Ακόμα και αν ένα δημοκρατικό ελληνικό κράτος πίστευε ότι κάποιες σκοτεινές δυνάμεις στις ΗΠΑ, στην Αγγλία ή στο Ισραήλ έκαψαν την εβραική συναγωγή για να προκαλέσουν προβοκατόρικα τη διεθνή καταδίκη της Ελλάδας, θα διαχώριζε τους αντίστοιχους λαούς και κυρίως τους έλληνες εβραίους από την προβοκατόρικη πράξη και θα κατηγορούσε όσους υπέθαλπαν το όποιο αντισημιτικό μίσος. Αυτό που θα χάλαγε εντελώς μια τέτοιου είδους πολιτική προβοκάτσια κατά της χώρας μας θα ήταν ακριβώς αν κυβέρνηση και αντιπολίτευση εξαπέλυαν μια μαζική παλλαική καταδίκη του εμπρησμού της συναγωγής, μαζί με μια μαζική καταδίκη του κανιβαλικού αντισημιτισμού και του νεοχιτλερισμού που πραγματικά οργιάζουν στη χώρα μας. Ένα τέτοιο κίνημα θα τίναζε στον αέρα τα όποια σενάρια ενοχοποίησης της χώρας μας ότι είναι αντισημιτική.
Αντίθετα η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση με τη στάση τους πείθουν κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο ότι έχουν μεγάλες πολιτικές ευθύνες γι αυτόν τον εμπρησμό. Στην πραγματικότητα θέλουν να τον χρησιμοποιήσουν για το δικό τους αυξανόμενο αντιδυτικισμό και υπέρ της συμμαχίας τους με τις αντιδυτικές και αντισημιτικές κυβερνήσεις τύπου Ρωσίας και Ιράν. Μόνο έτσι εξηγείται ότι σκανδαλωδώς αποκρύπτουν από το λαό τον διπλό εμπρησμό, ότι δεν τον καταδικάζουν μαζικά και επίμονα, ότι αφήνουν τους αντισημίτες να οργιάζουν με την προπαγάνδα τους ανενόχλητοι και καλυπτόμενοι πίσω από τον αντισιονισμό και την ισραηλοπαλαιστινιακή σύγκρουση, ότι αφήνουν τους δικαστές να παραληρούν αντισημιτικά και να αθωώνουν το γενοκτονικό κήρυγμα του βρυκολακιασμένου ναζισμού ότι διατηρούν νόμιμες της δολοφονικές και τρομοκρατικές ναζιστικές συμμορίες. Το μόνο που ξέρουν να κάνουν τα κοινοβουλευτικά κόμματα -και μάλιστα τα ψευτοαριστερά δεν το κάνουν ούτε κι αυτό- είναι να πηγαίνουν στις τελετές της γενοκτονίας των εβραίων και να τους ψιθυρίζουν μακριά από τις τηλεοράσεις, δηλαδή μακριά από το λαό, πόσο τους αγαπάνε την ώρα που τους σκάβουν τον τάφο.
Αυτή η διπροσωπία δεν θα πρέπει να κρατήσει για πολύ. Οι έλληνες δημοκράτες που έχουν διεξάγει μεγάλους αντιφασιστικούς αγώνες πρέπει να το κατανοήσουν και η ανθρωπότητα πρέπει να το μάθει ότι η Ελλάδα έχει γίνει άντρο του αντισημιτισμού κορυφής και όσο περνάει ο καιρός θα γίνει δίπλα στη Ρωσία και το Ιράν άντρο και του αντισημιτισμού της βάσης. Και αντισημιτισμός μετά τον β΄ παγκόσμιο πόλεμο δεν είναι παρά το σήμα κατατεθέν κάθε ναζισμού κάθε κανιβαλικού ρατσισμού και κάθε υποδούλωσης. Μην ξεχνάτε: μετά τους Εβραίους είμαστε όλοι εμείς οι άλλοι, όλοι εμείς που δεν θα υποταχτούμε ποτέ στο νόμο της ζούγκλας και στα ήθη του κανιβαλισμού.
Ας γίνει ο εμπρησμός της συναγωγής των Χανίων ιστορικό σημείο δημοκρατικής αφύπνισης για τον ελληνικό λαό και όλους τους λαούς της Ευρώπης.
Αθήνα 26 -1- 2010
Διαβάστε επίσης:-
Του Βαγγέλη Μυτιληναίου
«Σκέψου πόσο κακό έχουν κάνει τα δόγματα στην πρόοδο της Ανθρωπότητας» Παύλος Μπακογιάννης
Τα τελευταία χρόνια έρχεται όλο και περισσότερο στην επικαιρότητα, επειδή πρέπει να επιλυθεί άμεσα, το ζήτημα της ονομασίας της γειτονικής μας χώρας.
Οι αντιδράσεις των Ελλήνων την τελευταία εικοσαετία έχουν περάσει από σαράντα κύματα αναφορικά με το ζήτημα της ονομασίας. Άλλοτε γιατί επικρατούσε το συλλογικό συναίσθημα για την υπεράσπιση του ελληνικού εθνικού μύθου και άλλοτε έμπαινε λίγο νερό στο κρασί, όταν - σιωπηρά βέβαια - επικρατούσε ο πραγματισμός και η αμοιβαία ανάγκη για οικονομική κατά βάση συνεργασία.
Αλλά από πού ξεκινά και πού τελειώνει η υπεράσπιση ενός εθνικού μύθου; Από πού ξεκινά και που τελειώνει η υπεράσπιση των εθνικών δικαίων και των εθνικών παραδόσεων; Πού τελειώνει η υπεράσπιση του συλλογικού μας "εγώ" και από πού ξεκινά ο σεβασμός – εάν αυτός υπάρχει – στα πιστεύω, τις αντιλήψεις και την ταυτότητα εν τέλει της άλλης πλευράς; Υπερασπιζόμαστε τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα παντού και πάντα ή τα τελευταία αναστέλλονται για όσους δεν είναι «δικοί μας», δεν συμπαθούμε ή φοβόμαστε;
Τα τελευταία χρόνια ευτυχώς έχουν γίνει βήματα… Η παράνοια και η ανακρίβεια του ότι η Μακεδονία είναι μόνο το ομώνυμο γεωγραφικό διαμέρισμα της Ελλάδας και επίσημα, ευτυχώς, δεν υφίσταται πλέον. Ακόμη και ακραίοι εθνικιστές, όπως ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης, σε κρίσεις μίσους μιλούν για κομμάτια της Μακεδονίας που πρέπει να τα «πάρουμε πίσω»… Απ' ό, τι ξέρω, ωστόσο, δεν ήταν ποτέ κομμάτια του ελληνικού κράτους, ώστε να χρειαστεί να επιστρέψουν…
Και αν είμαστε πάντοτε με το όπλο "παρά πόδα", προκειμένου να υπερασπιστούμε τα ιερά και τα όσια της φυλής, γιατί άραγε δεν έχει το δικαίωμα να πράξει το ίδιο ένας γειτονικός λαός ή ένα γειτονικό κράτος;
Και καλά, αν στην ηγεσία της γειτονικής μας χώρας είναι άνθρωποι με μισαλλόδοξες και εθνικιστικές αντιλήψεις, όπως τώρα – αποτέλεσμα βέβαια των αντιδράσεων απέναντι στη σκληρή ελληνική εθνικιστική γραμμή των αρχών της δεκαετίας του ’90 – που με κορώνες, Μεγαλέξανδρους και Βουκεφάλες πάνε να φτιάξουν ένα δικό τους εθνικισμό με την κακή ελληνική συνταγή του μεσοπολέμου και κανείς διεθνώς δεν τους παίρνει στα σοβαρά. Τι θα γίνει όμως, αν μια μέρα η γειτονική χώρα αναιρέσει αλυτρωτισμούς, τη Μεγάλη Μακεδονία, τους Μεγαλέξανδρους και άλλα συναφή ανιστόρητα;
Πώς μπορούμε, άραγε, τότε να αναγκάσουμε τη γειτονική χώρα να δεχθεί το πώς θα αποκαλείται; Μέχρι πότε θα παρακάμπτουμε, εν ονόματι του ζητήματος της ονομασίας της, την αναγνώριση της κυρίαρχης γλώσσας αλλά και της εθνικότητας των γειτόνων;
Κακά τα ψέματα… Το πρόβλημα το έχουμε οι Έλληνες και είναι κατά κάποιο τρόπο συλλογικά υπαρξιακό. Δεν είναι δυνατό να έχει διαμορφωθεί εδώ και μερικές εκατοντάδες χρόνια μια μακεδονική εθνική ταυτότητα στα Βαλκάνια και είτε να κάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε, είτε να ισχυριζόμαστε ότι τάχα δεν έχει δικαίωμα μια χώρα ή μια εθνοτική ομάδα να έχει το όνομα ενός αρχαίου ελληνικού Βασιλείου δυόμιση χιλιάδες χρόνια πριν.
Έχουμε γαλουχηθεί γενιές και γενιές Ελλήνων με την ιδέα ότι είμαστε ο περιούσιος λαός που φτιάχναμε Παρθενώνες, όταν οι άλλοι κρέμονταν από τα δέντρα, και φυσικά ότι ο Θεός του δίνει -σε αυτόν και μόνο- το Άγιο Φως στα Ιεροσόλυμα κάθε Μεγάλο Σάββατο, για να το μεταλαμπαδεύσει στους κοινούς θνητούς και ότι όλοι οφείλουν, όχι απλά να μας σέβονται, αλλά να συμφωνούν και να υποτάσσονται στη δική μας θέληση και μόνο, ειδάλλως θεωρούνται μισητοί εχθροί… Δεν είναι τυχαίο ότι το πιο προβεβλημένο πρόσωπο στους τηλεοπτικούς μας δέκτες είναι ο Ψωμιάδης και ο πλέον πολυδιαβασμένος συγγραφέας ο Λιακόπουλος…
Η Αλήθεια όμως, αν κάποια στιγμή πάψουμε να παίζουμε τις "κουμπάρες", πονάει…
Επειδή έπρεπε να γίνουμε «σωστά ελληνόπουλα», ποτέ δε μάθαμε ότι η Βαλκανική και η Εγγύς Ανατολή αποτέλεσαν για πολλές εκατοντάδες χρόνια χωνευτήρι λαών, φυλών, εθνικοτήτων και θρησκειών, μια και ήταν σχεδόν πάντα επαρχίες μεγάλων αυτοκρατοριών. Ποτέ δε μάθαμε ότι έρχονταν συνεχώς και νέοι πληθυσμοί, νέες κουλτούρες, νέες ιδέες και ανακατεύονταν με αυτά που έβρισκαν και δημιουργούσαν νέα δεδομένα. Δε μάθαμε – παρά μόνο εξ’ απαλών ονύχων, μυρωδιά οράματος του Ρήγα Βελεστινλή - ότι η Βαλκανική μέχρι και τα τέλη του 19ου αι. αποτελούσε ένα πολύ πλούσιο εθνοφυλετικό μωσαϊκό και ουδέποτε ήταν ένας μπακλαβάς που τα κομμάτια του θα ήταν προκαταβολικά χωρισμένα, για να τα λάβουν τα νεαρά τότε εθνικά κράτη, χωρίς καμιά διαφορετικότητα σε σχέση με τη «νέα Μητέρα Πατρίδα»… Σε ό,τι αφορά την περιοχή της Μακεδονίας, τα ελληνόπουλα δε μάθαμε ποτέ ότι στις αρχές του αιώνα, εκτός από τις ομάδες που είχαν υπό τον έλεγχό τους οι Έλληνες αξιωματικοί και οι Βούλγαροι κομιτατζήδες, υπήρχαν μεγάλες ομάδες πληθυσμού που επιζητούσαν μετά τη διαφαινόμενη κατάρρευση της Οθωμανικής κυριαρχίας να υπάρχει ένα ανεξάρτητο μακεδονικό κράτος. Δε μάθαμε ποτέ – παρά μόνο από προφορική παράδοση – ότι η Θεσσαλονίκη και οι υπόλοιπες περιοχές που απελευθερώθηκαν το 1912-13 δεν είχαν συχνά πλειοψηφούντα ελληνικό πληθυσμό, ενώ τα ποιοτικά στοιχεία της πρώτης απογραφής του ελληνικού κράτους το 1920 παρέμειναν επτασφράγιστο μυστικό. Κρύβουμε ότι με τις διάφορες ανταλλαγές πληθυσμών στις Βαλκανικές χώρες αλλά και με τις πολιτικές βίαιης αφομοίωσης κατά το μεσοπόλεμο έπαψαν να εκφράζονται οι διαφορετικότητες που συνυπήρχαν επί αιώνες στα Βαλκάνια, κρύβουμε ότι το 1949 η πλειοψηφία των μαχητών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας δήλωναν Μακεδόνες το γένος μιλώντας μια άλλη γλώσσα, ενώ ακόμη και σήμερα δεν τους επιτρέπουμε να γίνουν και πάλι Έλληνες Πολίτες, αλλά έχουμε αποκαταστήσει τους Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες κοντά τριάντα χρόνια τώρα. Κρύβουμε ακόμη ότι από το τέλος της δεκαετίας του ’40 η Πατρίδα μας συνόρευε με το κράτος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, το οποίο συμμετείχε στην ομόσπονδη Γιουγκοσλαβία, χωρίς να ενοχλούμαστε ή να αντιδρούμε, ενώ μέχρι τη δεκαετία του ‘80 -παραδεχόμενοι σιωπηρά ότι η Μακεδονία δεν είναι στο σύνολό της ελληνική επικράτεια- είχαμε Υπουργείο Βορείου Ελλάδος και όχι Υπουργείο Μακεδονίας – Θράκης.
Όλα αυτά δεν τιμούν μια χώρα, ούτε το διεθνές της κύρος. Σπαταλούν άσκοπα σπουδαίο διπλωματικό κεφάλαιο, που θα μπορούσε να αξιοποιείται για την περαιτέρω συνεργασία με τους γείτονες μας και τους εταίρους μας στα διάφορα διεθνή φορά και οργανισμούς, καθώς και για το ζήτημα της πράσινης διπλωματίας και της κλιματικής αλλαγής…
Φυσικά και δεν μπορεί κανείς να αμφισβητεί το δικαίωμα εκατομμυρίων Ελλήνων Μακεδόνων να έχουν τις δικές τους παραδόσεις και τη δική τους ταυτότητα. Δεν είναι δυνατόν, όμως, να απαιτεί κανείς να μονοπωλεί τη «Μακεδονικότητα» και να στερεί το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού από ανθρώπους που αυτοχαρακτηρίζονται ως Μακεδόνες, για να υποδηλώσουν την εθνικότητά τους τόσο στη γειτονική χώρα όσο και στην πατρίδα μας. Φυσικά και τα κυριαρχικά δικαιώματα της οποιασδήποτε χώρας πρέπει να είναι σεβαστά και απαραβίαστα και όχι να επιχειρείται αλλαγή ή αλλοίωσή τους, επιθυμία που έχει εκφράσει κατά καιρούς ο ανεκδιήγητος κύριος Αντώνης Σαμαράς - που τώρα έχει και πάλι αρχηγικές φιλοδοξίες - ελπίζοντας, και μάλιστα δημοσίως, ότι γρήγορα θα πάψει να έχει συνοχή το γειτονικό κράτος, ώστε να μπορούμε να μονοπωλούμε τη Μακεδονία ως μία, ελληνική και με ενδεχόμενη υπέρ ημών αλλαγή συνόρων.
Ας καταλάβουμε επιτέλους ότι δεν είμαστε μόνοι μας… Όταν το καταλάβουμε, θα είναι πρώτα καλύτερο για μας και έπειτα και για τους γείτονες μας. Για την ώρα επιδεικνύουμε σκληρή γραμμή για εσωτερική κατανάλωση, για να μη θυμώνει ο κ. Καρατζαφέρης και να κρατιέται ψηλά η ματαιοδοξία μας. Η πίεση θα είναι φυσικά ολοένα και μεγαλύτερη στους διεθνείς οργανισμούς, διότι εκεί δεν υπάρχει το πολιτικό κόστος και η πολιτική σπέκουλα.
Από τη συνεργασία, την αλληλοεκτίμηση, τον αλληλοσεβασμό και την αμοιβαία ειλικρίνεια δεν έχασε ποτέ κανείς. Δεν θα χάσουμε ούτε εμείς φυσικά, αν καταλάβουμε ότι δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε, ούτε θα χάσουμε επίσης, εάν συνυπάρξουμε σ’ αυτόν το δύσκολο κόσμο, που διαρκώς αλλάζει σε όλους τους τομείς με τη γειτονική μας χώρα, τη Δημοκρατία της Μακεδονίας.
Βαγγέλης Μυτιληναίος
http://ecclesiademo.blogspot.com