ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:
1. Νεοελληνική σχιζοφρένεια, πολιτικός τσαρλατανισμός και τυχοδιωκτισμός.
2. Από το Κόσοβο ως την Κύπρο ένα τσιγάρο δρόμος. Του Γιάννη Χρυσοβέργη.
3. Είμαστε ΟΛΟΙ μετανάστες. Του Άκη Σαντεξή.
4. Ανακοίνωση της Αντιεθνικιστικής Κίνησης για την ποινική δίωξη του διακεκριμμένου δημοσιογράφου Τάκη Μίχα εξαιτίας των αποκαλύψεών του για τους 'Ελληνες εθελοντές του πολέμου της Βοσνίας και σχετική συνέντευξη του Τάκη Μίχα.
5. Η αλήθεια για το θέμα της δασκάλας της Θράκης. Επιστολή της κ. Μαρίας Γκουγκουσκίδου προς τον Χαρδαβέλα και την εκπομπή Αθέατος Κόσμος.
Γνωστοποίηση: Όλα τα ενυπόγραφα άρθρα αποδίδουν τις απόψεις των συγγραφέων.
Κάποτε, στο μακρινό 1992 κυκλοφόρησε στην αγορά μία ακόμα μάρκα από γαριδάκια και πατατάκια. Θα μου πείτε τώρα ε, και λοιπόν;
Η μάρκα τους; «Μακεδονικά» με σήμα το αστέρι της Βεργίνας και το λευκό πύργο (!!!), «τα πιο Ελληνικά» όπως μας πληροφορούσε και η τηλεοπτική τους διαφήμιση…
Πιο πρόσφατα, τρία χρόνια πριν, στα καλλιστεία του ΑΝΤ1 οι διαγωνιζόμενες δέχονταν ερωτήσεις από καλεσμένους για να κριθεί- υποτίθεται- η προσωπικότητά τους .Κάποια στιγμή παίρνει το λόγο ο γραφικός «Ελληνάρας»-Πόντιος, νομάρχης Θεσσαλονίκης Π.Ψωμιάδης ο οποίος ρωτάει μία κοπελίτσα 18 ή 19 χρονών «Αν ήσουν σε διεθνή διαγωνισμό όπου η κοπέλα των Σκοπίων κατέβαινε με το όνομα Μακεδονία, τι θα έκανες;» !!
Η κοπελιά μένει κόκαλο, «εεμ,τι να σας πω; » λέει κάποια στιγμή. Αμηχανία στην αίθουσα, ώσπου η παρουσιάστρια Τ.Στεφανίδου αναλαμβάνει να σώσει την κατάσταση και ψυθιρίζει στο αυτή της νεαρής την «εθνικά ορθή» απάντηση ,«θα έφευγα» και αυτή την επαναλαμβάνει. Αλίμονο όμως, καθώς αυτό δεν έσωσε την κατάσταση (αφού έγινε και αντιληπτό) και έτσι η κοπέλα δεν γλίτωσε από το μένος των εθνικοφρόνων…Από την επόμενη μέρα στήνονται πάνελ σε πρωινές και μεσημεριανές εκπομπές που εξαπολύουν σφοδρές επιθέσεις κατά της «απάτριδος νεαρής που δεν ξέρει να στηρίξει τα Ελληνικά δίκαια στο Μακεδονικό» (!!!),όπως έλεγαν και άλλα πολλά.
Μέσα σε λίγες ώρες η άσημη κοπέλα γίνεται το μαύρο πρόβατο της Ελληνικής εθνικοφροσύνης και από τα πρώτα θέματα στην Ελληνική επικαιρότητα, τόσο πολύ που αναγκάστηκαν να βγουν και οι γονείς της στα κανάλια για να απολογηθούν στον Ελληνικό λαό και να υποστηρίξουν πως η κόρη τους δεν είναι άπατρης και γνωρίζει τα Ελληνικά δίκαια στο Μακεδονικό και απλά είχε τρακ !!!
Γιατί τώρα τα θυμήθηκα όλα αυτά; Μα γιατί είναι τα δύο πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα της νεότερης Ελληνικής σχιζοφρένειας που ονομάζεται Μακεδονικό. Το Μακεδονικό ζήτημα, όπως προέκυψε το 1991, αποτελεί αναμφίβολα-με τον τρόπο που αντιμετωπίστηκε απ’την Ελληνική πλευρά-την πιο καθυστερημένη μορφή του Ελληνικού σωβινισμού που έχουμε δει τις τελευταίες δεκαετίες. Και πριν μου επιτεθούν κάποιοι (ειδικά οι φίλοι μου οι βορειοελλαδίτες) ας διαβάσουν πρώτα αυτό το κείμενο και ας σκεφθούν.
Πως μου ήρθε τώρα να ασχοληθώ με το Μακεδονικό; Απλά πριν λίγες μέρες διάβασα την είδηση πως η Συρία έγινε το 129ο κράτος στον κόσμο που αναγνώρισε τη γειτονική χώρα με το όνομα «Μακεδονία» και η Ελληνική ήττα στο θέμα φαίνεται μάλλον αναπόφευκτη…
Ας πάρουμε όμως από την αρχή αυτό το δύσκολο θέμα που λέγεται Μακεδονικό και ας το αναλύσουμε χωρίς συναισθηματισμούς, αλλά μόνο με ορθολογική και αντικειμενική σκέψη.
Από το 1945 στην ενωμένη Γιουγκοσλαβία υπήρχε στα σύνορά μας μία ομόσπονδη δημοκρατία με το όνομα «σοσιαλιστική δημοκρατία της Μακεδονίας».Το 1991 η Γιουγκοσλαβία φυσιολογικά διαλύεται και αυτή η δημοκρατία κυρήσει την ανεξαρτησία της ως κράτος, με το συνταγματικό όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Έτσι την ίδια εποχή η Ελληνική πολιτική, δημοσιογραφία, διανόηση κλπ. αποφασίζει να δείξει στον λαό τον νέο του εχθρό, είναι ο «Σκοπιανός» εχθρός !!
Καταρχήν έχουμε τόσο…δημοκρατική κουλτούρα ως χώρα που από την πρώτη στιγμή ουδείς σεβάστηκε το θεμελιώδες δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού ενός λαού. Ψηλά γράμματα για το «μάγκικο» Ελλαδιστάν…
Δεύτερον που ξανακούστηκε μία χώρα να θέλει να αλλάξει το όνομα της άλλης επειδή μόνο και μόνο ονομάζεται έτσι και μία επαρχία της; Η μοναδική περίπτωση αλλαγής ονόματος στα παγκόσμια χρονικά ήταν με την Ταϊβάν, όμως εκεί υπήρχαν δύο χώρες με το ίδιο όνομα (Δημοκρατία της Κίνας) και ήταν λογικό να υπάρξει πρόβλημα. Παρόλα αυτά ακόμα και η Μαοϊκή Κίνα σεβάστηκε το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού μίας άλλης χώρας, έτσι το συνταγματικό όνομα της χώρας παρέμεινε ως είχε και άλλαξε μόνο το διεθνές. Στο Βέλγιο υπάρχει επαρχία που λέγεται Λουξεμβούργο, δεν απαγόρευσαν όμως οι Βέλγοι στο Λουξεμβούργο να ονομάζεται έτσι ως κράτος. Επίσης στην Αμερική υπάρχει περιοχή Νέο Μεξικό και εκεί δεν είδα να γίνεται καμία φασαρία. Εμείς φαίνεται στην Ελλάδα είμαστε πολύ μάγκες και δε σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας…
Ας δούμε όμως τώρα τι επιχειρήματα είχε και έχει η Ελληνική προπαγάνδα και ας τα αναλύσουμε ένα προς ένα.
1)Η συγκεκριμένη χώρα δεν έχει καμία σχέση με τη Μακεδονία και είναι ένα τεχνητό κράτος που απλά σφετερίζεται το όνομα και την ιστορία της.
Απ. Αυτό που μας κρύβουν οι δημαγωγοί και οι λαοπλάνοι είναι πως ολόκληρη η περιοχή της σημερινής FYROM είναι γεωγραφικά κομμάτι της Μακεδονίας (περίπου το 33% της Μακεδονίας) και αυτό συνέβαινε ήδη από την εποχή του Φιλίππου που επέκτεινε κάποια στιγμή το βασίλειό του ως εκεί και αυτό ίσχυε σε κάθε εποχή μέχρι και σήμερα. Η Μακεδονία γεωγραφικά είναι χωρισμένη σε τέσσερα κράτη (Ελλάδα,FYROM,Βουλγαρία και Αλβανία) και δεν υπάρχει μόνο το Ελληνικό κομμάτι όπως ψευδώς μας λένε οι λαοπλάνοι. Πως λοιπόν μπορείς να πεις σε έναν λαό που ζει στη Μακεδονία-που είναι απλά μια γεωγραφική περιοχή και ποτέ πριν δεν ήταν κράτος- ότι δεν είναι Μακεδόνες; Και μάλιστα έναν λαό που ζει για δεκαέξι αιώνες σ’αυτήν την περιοχή και φυσιολογικά τη θεωρεί πατρίδα του.
Λένε κάποιοι ναι, αλλά μόνο ο Έλληνας δικαιούται να λέγεται Μακεδόνας λόγω ιστορίας κλπ. Αυτή είναι μία εντελώς χυδαία και φασίζουσα θέση διότι όποιος ζει σε μία γεωγραφική περιοχή, όπως Μακεδονία, Πελοπόννησος, Θράκη κλπ. και μάλιστα πολυπολιτισμική, δικαιούται να φέρει και αυτόν τον «τίτλο» καταγωγής ανεξαρτήτου εθνικότητας, γλώσσας, θρησκείας κλπ.
Και εγώ ρωτάω, στη Θράκη δεν κατοικούν και άλλες φυλές εκτός από Έλληνες (Πωμάκοι, Βούλγαροι, Τούρκοι κλπ.); Μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι αυτοί δεν είναι Θρακιώτες, επειδή δεν είναι Έλληνες; Κανείς δεν το ισχυρίζεται. Στην Κύπρο δεν λέμε Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι; Και παρά τα γνωστά προβλήματα που υπάρχουν εκεί, ισχυρίζεται κανένας πως Κύπριοι είναι μόνο οι Έλληνες; Στη Μακεδονία λοιπόν γιατί ισχυριζόμαστε τέτοιες αρλούμπες;
Αστεία πράγματα λοιπόν, αλλά στην Ελλάδα πρέπει να φωνάζεις για τα αυτονόητα…
2)Σλάβο-Μακεδονικό έθνος δεν υπάρχει και ούτε υπήρξε ποτέ και είναι ένα τεχνητό κατασκεύασμα του Τίτο.
Απ. Με ποια κριτήρια και με ποιο δικαίωμα μπορεί άραγε να κρίνει ένα έθνος την ύπαρξη ενός άλλου, τι στιγμή μάλιστα που όλες οι άλλες χώρες του κόσμου το αναγνωρίζουν ως τέτοιο; Άραγε αυτοί που τα λένε αυτά μπορούν να μου ορίσουν τι είναι έθνος και πως δημιουργείται;
Η ωμή αλήθεια είναι πως είναι πολύ συχνό φαινόμενο τα έθνη και οι εθνικές ταυτότητες να δημιουργούνται και να αρχίζουν να καλλιεργούνται μαζί με ένα λαϊκό επαναστατικό κίνημα οποιουδήποτε είδους, χωρίς να υπάρχουν απαραίτητα πριν από αυτό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση υπήρχε-από τον 6ο αιώνα μχ.- ένας Σλαβόφωνος και μάλιστα πλειοψηφικός πληθυσμός στην περιοχή της δυτικής Μακεδονίας επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας, στην πλειοψηφία του χωρίς συγκεκριμένη εθνική ταυτότητα, παρότι οι άνθρωποι αυτοί ήδη από τον 19ο αιώνα συνήθιζαν να αυτοπροσδιορίζονται ως-μόνο-Μακεδόνες (Μακεντόντσι) και τίποτε άλλο. Το 1903 ξεσπάει η επανάσταση του Ίλιντεν, ένα προοδευτικό κίνημα των Σλαβόφωνων Μακεδόνων κατά της καθυστερημένης Οθωμανικής φεουδαρχίας και καταπίεσης. Εκτός αυτού ήταν αυτονομιστικό έχοντας ως σκοπό και τη δημιουργία ανεξάρτητου Μακεδονικού κράτους. Όλη η Ευρώπη υποστήριξε το Ίλιντεν εκτός από την Ελλάδα που επειδή είχε βλέψεις για την περιοχή το υπονόμευσε και το συκοφάντησε ως Βουλγαροκίνητο και αντιδραστικό.
Αυτή είναι λοιπόν ουσιαστικά και η αρχή της Σλαβο-Μακεδονικής εθνογέννεσης και εθνικής ταυτότητας, παρέα με αυτό το επαναστατικό-αυτονομιστικό κίνημα και δεν έχει καμία σχέση με τον Τίτο όπως ψευδώς ισχυρίζονται οι προπαγανδιστές. Μήπως εμείς κάναμε κάτι διαφορετικό ως χώρα; Μαζί με το κίνημα του 1821 δεν άρχισε να δημιουργείται και να καλλιεργείται η Ελληνική εθνική ταυτότητα; Και όποιος νομίζει ότι στην Οθωμανική αυτοκρατορία προ του 1821 υπήρχαν εθνικές ταυτότητες είναι γελασμένος.Η διαφορά είναι ότι αυτοί δεν μπόρεσαν να φτιάξουν αμέσως το κράτος τους ,αφού οι συγκυρίες τα έφεραν έτσι που η Μακεδονία μοιράστηκε σε 4 κράτη. Το σημερινό κράτος της FYROM λοιπόν δεν είναι τίποτε άλλο από το κομμάτι της Μακεδονίας που κατέλαβε η Σερβία μετά τους Βαλκανικούς πολέμους, όμως ο λαός του ένοιωθε υπό κατοχή και διατηρούσε τη Μακεδονική εθνική του ταυτότητα, τα έθιμά του και την επιθυμία του να γίνει κάποτε κράτος. Δηλαδή αυτό που έκανε ο Τίτο ήταν το αυτονόητο, να δώσει ομοσπονδιακή οντότητα στην περιοχή που ήταν πριν υπό Σέρβικη κατοχή και βέβαια με το όνομα Μακεδονία (Αφού εκεί ήταν Μακεδονία πως αλλιώς μπορούσε να το ονομάσει;) Τα υπόλοιπα είναι γνωστά…
3)Οι «Σκοπιανοί» είναι Βουλγάρικης καταγωγής και μιλούν Βουλγάρικα γι’αυτό και δεν αποτελούν έθνος.
Απ.Ένας ακόμα μύθος καθώς οι άνθρωποι αυτοί είναι Σλαβόφωνοι που άρχισαν να έρχονται στη Μακεδονία από τον 6ο αιώνα μχ., φυλετικά όμως δεν ήταν Βούλγαροι γιατί οι Βούλγαροι είναι διαφορετική φυλή (Αβαροσλάβοι).Βεβαίως είναι αναπόφευκτο να υπήρξε ανάμειξη με τους Βούλγαρους καθώς αργότερα η Βουλγαρική αυτοκρατορία δυνάμωσε και τους έθεσε υπό την κυριαρχία της για πολλά χρόνια. Όμως υπάρχει λαός που να μην έχει αναμειχθεί και με άλλους; Και μπορεί αυτό να εμποδίσει κάποιον λαό να θεωρηθεί ξεχωριστό έθνος;
Όσο για τη γλώσσα μπορεί να μοιάζει αρκετά με τα Βουλγάρικα, όμως δεν είναι Βουλγάρικα. Είναι απλά μια τυπική Σλάβικη διάλεκτος. Άλλωστε πάρα πολλές γλώσσες μοιάζουν πολύ μεταξύ τους (πχ.Ιταλικά-Ισπανικά, Νορβηγικά-Ισλανδικά κα.) αλλά δεν παύουν να θεωρούνται ξεχωριστές διάλεκτοι. Όμως ακόμα και αν αυτά ήταν ατόφια Βουλγάρικα κανείς δεν μπορεί να τους πει ότι δεν αποτελούν ξεχωριστό έθνος γι’αυτό το λόγο, καθώς είναι επίσης πολύ συνηθισμένο δύο ή παραπάνω χώρες να μιλούν την ίδια γλώσσα ,αλλά να αποτελούν ξεχωριστό έθνος (Γερμανία-Αυστρία, Γαλλία-Βέλγιο κα.).
4)Τέλος απαξιώ και ν’ασχοληθώ με κάποιους δημαγωγούς, συνωμοσιολόγους τύπου Σαμαρά που λένε ότι οι γείτονες έχουν αλυτρωτικές διαθέσεις και θα μας επιτεθούν για να καταλάβουν τη Μακεδονία, με τη βοήθεια των «φονιάδων των λαών Αμερικάνων» κλπ.,κλπ. Ποιος σοβαρός άνθρωπος μπορεί να πιστέψει ότι κινδυνεύουμε από ένα κρατίδιο επειδή υπάρχουν εκεί κάποια ψώνια που βγάζουν χάρτες με όλη τη Μακεδονία δική τους;
Μήπως κι’εδώ δεν υπάρχουν ψώνια που θεωρούν πρωτεύουσα της Ελλάδας την Κωνσταντινούπολη; Και τι σημαίνει αυτό;
Και αν θέλουν να μας επιτεθούν χρειάζονται το όνομα Μακεδονία για να το κάνουν;
Ας γυρίσουμε πάλι όμως στο μακρινό 1991 να δούμε τι συμβαίνει στην Ελλάδα με το Μακεδονικό .Με το που έσκασε το θέμα η Ελλάδα θα μπορούσε να το έχει λήξει αμέσως, ζητώντας από τους γείτονες να εκλείψει οποιαδήποτε επίσημη αναφορά περί αλυτρωτισμού και την αλλαγή σημαίας (πράγματα που έγιναν τελικά λίγα χρόνια μετά) και να τους αφήσει να ονομαστούν όπως θέλουν. Ταυτόχρονα να συνάψει μία συμφωνία, όπου θα μπορούμε κι’εμείς να εκμεταλλευόμαστε εμπορικά προϊόντα με το όνομα της Μακεδονίας (ειδάλλως υπερισχύει η κρατική οντότητα) και τέρμα η ιστορία…
Τώρα αν δεν μπορούσε τόσο πολύ ο…πατριωτισμός και το συναίσθημά τους να αντέξει το σκέτο «Μακεδονία» θα μπορούσαν πολύ άνετα να πετύχουν μία σύνθετη ονομασία του τύπου βόρεια Μακεδονία, Άνω Μακεδονία κλπ.-καθώς οι νεοσύστατοι γείτονες ήταν τότε αδύναμοι και χωρίς συμμάχους- και το ζήτημα να λήξει «αναίμακτα» πριν καν αρχίσει.
Αντί γι’αυτό ας πάμε να δούμε τι εγκλήματα και ανοησίες έκαναν όλοι αυτοί οι πολιτικοί τσαρλατάνοι και Γκεμπελίσκοι που κυβέρνησαν τη χώρα μας και τα τσιράκια τους ,από τότε μέχρι σήμερα, πράγματα εξωφρενικά που μόνο εντελώς ανόητοι ή σιχαμεροί υπηρέτες ξένων δυνάμεων θα μπορούσαν να διαπράξουν.
Με το που εμφανίζεται αυτό το νέο κράτος με το όνομα «Μακεδονία» στο προσκήνιο το 1991 η Ελλάδα πανικόβλητη αρχίζει να μιλάει για εχθρούς που επιβουλεύονται τα εδάφη μας και «βάρβαρους» ψευδομακεδόνες που απειλούν να καταλάβουν τη Μακεδονία μας !!
Η εθνική στρατηγική που ακολουθείται με μπροστάρη τον ορθοδοξοφασίστα, τότε υπ.εξ. Σαμαρά είναι της παρεμπόδισης αναγνώρισης αυτού του κράτους από οποιονδήποτε διεθνή οργανισμό και κράτος καθώς για κάποιον λόγο πίστευαν πως σύντομα θα έρθει η διάλυσή του και θα έχουμε σύνορα με τη Σερβία οπότε θα ησυχάσουμε !!
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Σαμαράς είναι ακόμα και σήμερα αυτής της άποψης και δεν το κρύβει !!
Επίσης η εθνική γραμμή μιλούσε για ύπαρξη ελληνικής μειονότητας στα Σκόπια και την ανάγκη προάσπισης των δικαιωμάτων της, πρότεινε την κήρυξη οικονομικού εμπάργκο, συνιστούσε λήψη μέτρων στρατιωτικής ετοιμότητας και συνομιλούσε κρυφά με τον Μιλόσεβιτς για το ενδεχόμενο κοινών συνόρων με τη Σερβία !!
Και φυσικά πάνω απ’όλα η εθνική στρατηγική έλεγε «κανένας διάλογος με τους μισητούς Σκοπιανούς».
Είναι χαρακτηριστικό ότι σε συναντήσεις σε διεθνείς οργανισμούς εκπρόσωποι του νεοσύστατου-μη αναγνωρισμένου από πουθενά- κρατιδίου παρακαλούν ως φουκαράδες και επαίτες στα παρασκήνια Έλληνες ομολόγους τους να συνομιλήσουν για να βρουν μία λύση και αυτοί αρνούνται ακόμα και να τους κοιτάξουν !!
Στο μεταξύ η Ελλάδα αρχικά εκμεταλλεύεται το δικαίωμα βέτο που είχε στις συλλογικές αποφάσεις των Ευρωπαϊκών οργάνων και εκβιάζει τους εταίρους της να αποδεχθούν τις Ελληνικές θέσεις. Έτσι το Δεκέμβριο του 1991 οι δώδεκα υπουργοί Εξωτερικών αποφασίζουν στις Βρυξέλες ότι προϋπόθεση αναγνώρισης είναι-γενικά και αόριστα- «η μη χρησιμοποίηση ονόματος που υπονοεί εδαφικές διεκδικήσεις».Έτσι η γειτονική χώρα παραμένει ένα κράτος «φάντασμα» που δεν αναγνωρίζεται από πουθενά. Στο μεταξύ ο Μητσοτάκης αρχίζει σύντομα να αντιλαμβάνεται που μας οδηγεί η εξωφρενική πολιτική Σαμαρά και αποφασίζει επιτέλους να επιβάλλει τη δική του πιο μετριοπαθή γραμμή ,έτσι αποφασίζει πως πρέπει να αρχίσουμε να διαπραγματευόμαστε με το νέο κράτος και να σταματήσουμε να περιμένουμε τη διάλυσή του, όπως και γίνεται. Εδώ βλέπουμε δηλαδή την πρώτη αλλαγή πλεύσης και «κωλοτούμπα» από Ελληνικής πλευράς, αλλά-όπως θα δούμε- όχι και την τελευταία...
Την ίδια εποχή όμως (χειμώνας 1992) στην Ελλάδα, η κατάσταση έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο και η λέξη υστερία ίσως είναι λίγη για να την περιγράψει. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, διανοούμενοι, παπάδες και λοιποί αγύρτες καλούν το λαό σε εγρήγορση και προστασία της Μακεδονίας από τους «βαρβάρους Σκοπιανούς» που την επιβουλεύονται. Διοργανώνονται πολυπληθή συλλαλητήρια μίσους στη Θεσσαλονική, αλλά και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας και κάποιοι είχαν τη…φαεινή ιδέα να κατεβάσουν σ΄αυτά και νεαρούς μαθητές με τα σχολεία τους !!
Καλούνται στα σχολεία «ειδήμονες» για να διαφωτίσουν τους μαθητές, μέχρι που σε κάποια κάλεσαν ακόμα και τον Πλεύρη να μιλήσει !!! Μαθητής στην Τρίτη γυμνασίου τότε, θυμάμαι να μας μοιράζουν έντυπο υλικό που αποδείκνυε την Ελληνικότητα της Μακεδονίας (σ’εμάς !!),φυσικά δεν τα διάβασε κανείς. Η Ελλάδα γεμίζει σιγά-σιγά Μακεδονολόγους και Μακεδονολάγνους, παντού υποπτεύονται «Σκοπιανό δάκτυλο» και μέχρι και τραγούδια κατηγορούνται ως υποκινούμενα απ’τον εχθρό…
Στο μεταξύ ο Μητσοτάκης δίνει εντολή στον Σαμαρά να διαπραγματευτεί για μία συμβιβαστική λύση (προσδιορισμό με το όνομα Μακεδονία) αλλά αυτός πηγαίνει στις διαπραγματεύσεις και λέει «δεν δεχόμαστε καθόλου τη λέξη Μακεδονία στο όνομά σας» !! Μόλις γύρισε πίσω, ο πρόεδρος της δημοκρατίας Κ.Καραμνλής τον πετάει έξω από το υπουργικό συμβούλιο σκαιότατα και ο Μητσοτάκης τον αποπέμπει από την κυβέρνηση και αναλαμβάνει προσωρινά ο ίδιος το υπουργείο εξωτερικών.
Όμως ο Μητσοτάκης, έχοντας και μία αδύναμη κυβέρνηση 150 βουλευτών, δεν καταφέρνει να επιβάλλει τη γραμμή του και στα δύο συμβούλια πολιτικών αρχηγών(Φλεβάρη, Απρίλιο) που ακολουθούν στα οποία επικρατεί η σκληρή γραμμή Α.Παπανδρέου για «καθόλου όρο Μακεδονία στο όνομα των Σκοπίων»,κάτι που γίνεται η Ελληνική γραμμή στο θέμα. Τον Ιούνιο του 92’γίνεται διάσκεψη κορυφής στη Λισσαβόνα ,όπου η Ελλάδα επιβάλει τη θέση της στους εταίρους της, για μη αναγνώριση του νέου κράτους εφόσον στην ονομασία του θα υπάρχει η λέξη Μακεδονία. Αλλά δεν έμελε να …χαρούμε για πολύ καθώς μας πιέζουν και η Ε.Ε. και οι ΗΠΑ για μια συμβιβαστική λύση, γιατί η νέα χώρα πρέπει να μπει σύντομα στον Ο.Η.Ε. .Στο υπουργείο εξωτερικών είναι τώρα ο κεντρώος, μετριοπαθής Παπακωνσταντίνου ο οποίος αρχίζει σιγά, σιγά να διαπραγματεύεται για την εξεύρεση μίας συμβιβαστικής λύσης. Προτείνονται κατά καιρούς διάφορες λύσεις από διεθνείς μεσολαβητές για σύνθετη ονομασία με τον όρο Μακεδονία, όπως το πακέτο Πινέϊρο και η πρόταση των Άγγλων (Μακεδονία-Σκόπια) και η Ελλάδα διαπραγματεύεται πλέον ανοιχτά και με αυτούς αλλά και απευθείας με το νέο κράτος για μία τέτοια λύση. Μία ακόμα αλλαγή στάσης και κωλοτούμπα από Ελληνικής πλευράς,δηλαδή… Όμως ενδιάμεσα- τον Αύγουστο του 92’-έρχεται η πρώτη σφαλιάρα καθώς η Ρωσία αναγνωρίζει το νέο κράτος ως «Μακεδονία» !.
Βλέποντας τα χειρότερα να έρχονται οι Μητσοτάκης-Παπακωνσταντίνου προσπαθούν να βρουν το γρηγορότερο μία κοινώς αποδεκτή λύση και ήταν κοντά στο να το κάνουν, αλλά εις μάτην…Η κλίκα των Έβερτ, Κανελλόπουλου εκβιάζει ότι θα ρίξει την κυβέρνηση αν «προδώσουν» το όνομα της Μακεδονίας και ο Μητσοτάκης λέει στον Παπακωνσταντίνου που διαπραγματευόταν «μάζεψε τα και έλα πίσω, μας ρίχνουν απ’την κυβέρνηση» !!. Έτσι η Ελλάδα απορρίπτει μία-μία όλες ανεξαιρέτως τις προτάσεις των μεσολαβητών και ξαναγυρίζει στην αρχική της αδιαλλαξία !!. Μίλησε κανείς για σοβαρότητα;…
Τελικά η γειτονική χώρα θα γίνει δεκτή στον Ο.Η.Ε. τον Απρίλιο του 1993,μετά από πολλές διαπραγματεύσεις με την Ελληνική κυβέρνηση ,με το προσωρινό (υποτίθεται) όνομα Former Yugoslav Republic of Macedonia (Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας) και σιγά, σιγά τους αναγνωρίζουν και οι άλλες χώρες με αυτό το όνομα . Τώρα οι δύο χώρες καλούνται να τα βρουν μεταξύ τους για το όνομα, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Τον Σεπτέμβρη του 1993 ο Σαμαράς ρίχνει την κυβέρνηση Μητσοτάκη, ενώ έχει πλέον το δικό του κόμμα και πρωθυπουργός γίνεται ξανά ο Α.Παπανδρέου ,αυτός ο παλιός υπηρέτης της Ρωσικής διπλωματίας και υιοθετεί ακόμα πιο σκληροπυρηνική πολιτική απέναντι στους γείτονες. Το Φεβρουάριο του 1994 οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν τη χώρα με το προσωρινό της όνομα (FYROM) και λίγο αργότερα-χωρίς κανένας να καταλάβει το γιατί- η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κυρίσει οικονομικό εμπάργκο στη FYROM, αυτή ήταν και η πιο χυδαία και ακατανόητη συμπεριφορά του Ελληνικού σωβινισμού ως τώρα στο Μακεδονικό και στρέφει-και δικαίως- τη διεθνή κοινή γνώμη κατά της Ελλάδας η οποία από εδώ και στο εξής αρχίζει να χάνει το παιχνίδι.
Οι Αμερικανοί στέλνουν τον Χόλμπρουκ στην Αθήνα τον Σεπτέμβρη του 1995 ο οποίος εξαγριωμένος ζητά επιτακτικά την άρση του ηλίθιου εμπάργκο και την αναγνώριση του γειτονικού κράτους από την Ελλάδα (που ακόμη εκκρεμούσε !!), αλλά σκοντάφτει στο άλλο πιόνι της Ρωσικής πολιτικής, τότε υπ.εξ. και νυν πρόεδρο της δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια που είναι άκαμπτος. Ο Χόλμπρουκ τον παρακάμπτει και τελικά τα βρίσκει με τον πρωθυπουργό πετυχαίνοντας την αναγνώριση από την Ελλάδα ως FYROM (με την ενδιάμεση συμφωνία) και την άρση του εμπάργκο(!),αλλά αφήνοντας σε εκκρεμότητα το όνομα. Οι φήμες έλεγαν τότε ότι ο Χόλμπρουκ έκανε τη συμφωνία με τη Δήμητρα Λιάνη και όχι με τον βαριά άρρωστο Παπανδρέου !!!
Αργότερα η ηγεσία Σημίτη επιλέγει να βάλει το θέμα στο «ψυγείο» ελπίζοντας να ξεχαστεί. Αλλά από τότε (1996) τα υπόλοιπα κράτη ,προφανώς αηδιασμένα από την Ελληνική εξωτερική πολιτική, αρχίζουν το ένα μετά το άλλο να αναγνωρίζουν τη γειτονική χώρα με το συνταγματικό της όνομα «Μακεδονία»,αλλά η Ελλάδα παρά τη διαγραφόμενη ήττα συνεχίζει να είναι στη μακαριότητά της και να απολαμβάνει τον εθνικό της πριαπισμό…
Μάλιστα το 2001 υπογράφεται συμφωνία σύνδεσης και σταθεροποίησης της FYROM και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, χωρίς καμία ιδιαίτερη Ελληνική αντίρρηση ,αν και το όνομα συνεχίζει να είναι σε εκκρεμότητα.
Την ίδια χρονιά ξεσπάει στη γειτονική χώρα μία εμφύλια σύρραξη που τελειώνει σύντομα με την παρέμβαση της διεθνούς κοινότητας, έτσι το όνειρο του Σαμαρά για διάλυση της FYROM δεν έγινε πραγματικότητα…
Το θέμα ξεχνιέται τελείως μέχρι που το 2004 οι ΗΠΑ στην προσπάθειά τους να ενισχύσουν τους γείτονες ως κράτος στα ταραγμένα Βαλκάνια τους αναγνωρίζουν ως «Μακεδονία» και ακολουθούν και μία σειρά άλλες χώρες. Αυτό οι Έλληνες «ειδήμονες»,αντιαμερικανοί το μετέφρασαν ως εκδίκηση, επειδή δεν τους βοηθήσαμε στο Ιράκ !!... Ξαφνικά η Ελλάς ξυπνάει από το λήθαργό της και θυμάται να ξαναδιαπραγματευτεί για ένα όνομα με γεωγραφικό προσδιορισμό, με το όνομα Μακεδονία.Mία ακόμα αλλαγή θέσης και πολιτικής μέσα στο χρόνο δηλαδή. Μόνο που μάλλον το θυμηθήκαμε αργά καθώς δεν υπάρχει εκεί η μετριοπαθής κυβέρνηση Γκλιγκόροφ, αλλά εκφραστές πιο εθνικιστικών τάσεων τύπου Γκρουέφσκι (που μιλούν για Μεγαλέξανδρους κλπ…) και τα πράγματα δυσκολεύουν, καθώς αυτοί ξέρουν ότι έχουν πλέον το πάνω χέρι και κερδίζουν χρόνο.
Και όμως η απατεωνίστικη Ελληνική πολιτική συνεχίζει ακάθεκτη ,αφού προτάθηκαν από τον μεσολαβητή Νίμιτς και τέτοιες ονομασίες που ζητούσαμε (γεωγραφικός προσδιορισμός) ,τις οποίες όμως η Ελλάδα έσπευσε να απορρίψει πρώτη χωρίς καν να περιμένει τους άλλους να το κάνουν πρώτοι,έστω για ξεκάρφωμα !!
Μ’αυτά και μ’αυτά φτάσαμε στο βέτο του 2008 για την είσοδο της FYROM στο NATO, όπου η Ελλάδα έδειξε ότι ήταν αυτοσκοπός της .Να έχουν άραγε δίκιο κάποιοι που λένε ότι η Ελλάδα κάνει όλη αυτή την ιστορία για να εξυπηρετήσει τα Ρωσικά σχέδια που δεν θέλουν με κανέναν τρόπο τη γειτονική χώρα στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε.;
Τα γεγονότα και οι συνεχείς παλινωδίες της Ελληνικής πλευράς μάλλον τους δικαιώνουν. Μετά το βέτο η Ελληνική εθνική γραμμή αλλάζει και πάλι !!. Τώρα λένε γενικά και αόριστα «θέλουμε γεωγραφικό προσδιορισμό για όλες της χρήσεις». Τι να σημαίνει αυτό άραγε; Γεωγραφικό προσδιορισμό με τον όρο Μακεδονία ή όχι; Και τι εννοούν για όλες της χρήσεις; Δεν μας διευκρινίζουν οι πολιτικοί τσαρλατάνοι. Να σημαίνει άραγε τη σχιζοφρενική απαίτηση να αλλάξουμε και το συνταγματικό όνομα της χώρας; Αν εννοούν αυτό τότε αποκαλύπτονται ως πραγματικοί προβοκάτορες. Να είστε σίγουροι ότι όπως και αν ονομαστεί αυτή η χώρα δεν θα τους αρέσει… Μετά από αυτά, έχω μήπως άδικο όταν μιλάω για παπατζήδες, πολιτικό τυχοδιωκτισμό και τσαρλατανισμό στο Μακεδονικό ;
20 χρόνια απάτης, προβοκάτσιας και συνεχούς παλινωδίας. Και τώρα που τα κράτη που τους έχουν αναγνωρίσει ως «Μακεδονία» έφτασαν αισίως τα 129 ,τι θα κάνουν άραγε ; Θα συνεχίσουν το ίδιο παραμύθι;
Όπως στρώσαμε θα κοιμηθούμε λέω εγώ και στην τελική ο καθένας παίρνει ότι του αξίζει, άλλωστε βλέπουμε ότι ο Ελληνικός εθνικισμός δεν έχει πλέον υποστηρικτές ούτε στη δύση, αλλά ούτε και στους ανατολικούς φασισμούς όπως η Συρία. Η αλαζονεία, ο τυχοδιωκτισμός και ο υστερικός εθνικισμός πληρώνονται...
Δημοσιεύτηκε σε τρεις συνέχειες στον δικτυότοπο ΤΑ "ΑΙΡΕΤΙΚΑ" στις 28 του Σεπτέμβρη 2010.
ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΣΟΒΟ ΩΣ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΕΝΑ ΤΣΙΓΑΡΟ ΔΡΟΜΟΣ
Του Γιάννη Χρυσοβέργη
Η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης σχετικά με τη νομιμότητα της μονομερούς ανακήρυξης της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου, μολονότι είναι αυστηρά γνωμοδοτικής φύσης, αλλάζει ριζικά τα πολιτικά δεδομένα στην Ευρώπη. Οποιαδήποτε περιοχή πλέον, μπορεί να προχωρήσει σε απόσχιση από την κρατική οντότητα στην οποία ανήκει και η ενέργειά της να θεωρηθεί απολύτως νόμιμη. Και είναι πολλές οι υποψήφιες περιοχές. Αρχής γενομένης από τα "Κατεχόμενα" της Κύπρου όπως τα αποκαλούμε οι Έλληνες και οι Ελληνοκύπριοι ή τη "Βόρεια Κύπρο", όπως την αποκαλούν, ανεπισήμως, όλες ανεξαιρέτως οι υπόλοιπες χώρες.
Οι εξελίξεις σηματοδοτούν την οριστική χρεοκοπία της ελληνικής και ελληνοκυπριακής πολιτικής στη διάρκεια της τελευταίας τριακονταπενταετίας. Τόσο η ελληνική όσο και η ελληνοκυπριακή πλευρά από την πρώτη στιγμή της ανακωχής τον Αύγουστο του 1974, αρνήθηκαν να αποδεχθούν την πραγματικότητα: Ότι στην Κύπρο είχε διεξαχθεί ένας πόλεμος μεταξύ ελλάδας και Ελληνοκυπρίων από τη μια μεριά και Τουρκίας και Τουρκοκυπρίων από την άλλη. Και ότι τον πόλεμο αυτό η Ελλάδα και οι Ελληνοκύπριοι τον είχαν χάσει πανηγυρικά.
Η άρνηση της αποδοχής αυτής της πραγματικότητας είχε ως συνακόλουθο αποτέλεσμα την αδυναμία χάραξης μιας συνεκτικής πολιτικής με σαφείς στόχους. Διότι διαπραγματεύσεις που διεξάγονται μετά από πόλεμο λαμβάνουν υπ' όψιν, πριν από οτιδήποτε άλλο, την κατάσταση που διαμορφώθηκε στο πολεμικό μέτωπο. Άρα είτε ετοιμάζεσαι για να ανακτήσεις, με νέο πόλεμο, όσα έχασες στον προηγούμενο, είτε αποδέχεσαι ότι ο νικητής θα διατηρήσει μέρος τουλάχιστον των πλεονεκτημάτων που απέκτησε με πόλεμο.
Το ότι ουδείς στην Ελλάδα και στο ελεγχόμενο από τους Ελληνοκύπριους κομμάτι της Κύπρου πίστεψε σοβαρά στην αναγκαιότητα της επίλυσης του Κυπριακού μέσω ενός νέου πολέμου - αψευδής απόδειξη της διάθεσης των κοινωνιών ήταν ο διαρκώς αυξανόμενος αριθμός νέων που, με διάφορα τεχνάσματα (για δήλωση αντίρρησης συνείδησης ούτε σκέψη), απέφευγαν τη στράτευση - μόνο ως θετικό μπορεί να θεωρηθεί. Παρά τις υπερβολικές αμυντικές δαπάνες, που επέτρεψαν και συνεχίζουν να επιτρέπουν σε κάποιους να θησαυρίζουν από τον ιδρώτα των φορολογουμένων, κανείς δεν επιθυμούσε έναν νέο πόλεμο.
Από την άλλη, η απουσία παραδοχής της στρατιωτικής ήττας είχε ως αποτέλεσμα την αδυναμία χάραξης πολιτικής παραχωρήσεων προς την τουρκική και την τουρκοκυπριακή πλευρά ικανών να οδηγήσουν σε μια επίλυση του Κυπριακού. Αντιθέτως, Ελλάδα και Ελληνοκύπριοι είχαν την απαίτηση, επί τριάντα πέντε χρόνια, η διεθνής κοινότητα να επιβάλει (με τα όπλα άραγε;) στους Τούρκους και τους Τουρκοκύπριους την επιστροφή στην πρότερη δυσμενή γι αυτούς κατάσταση.
Αποκορύφωμα της σχιζοφρενικής αυτής πολιτικής της τζάμπα μαγκιάς ήταν η στάση της ελληνικής και της ελληνοκυπριακής κοινωνίας έναντι του Σχεδίου Ανάν. Αφού επί τριάντα συναπτά έτη διεκδικούσαμε "διαπραγματεύσεις στο πλαίσιο του ΟΗΕ", όταν ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών ανέλαβε πρωτοβουλία επίλυσης του Κυπριακού και η τουρκική κυβέρνηση, υπό την πίεση της χρεοκοπίας στην οποία βρίσκονταν η χώρα, υποχρεώθηκε να αποδεχθεί τις διαπραγματεύσεις στο πλαίσιο του ΟΗΕ, Έλληνες και Ελληνοκύπριοι έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να σαμποτάρουν τις διαπραγματεύσεις. Στην Ελλάδα, με εξαίρεση το Γ, Παπανδρέου, τον Κ. Σημίτη, το Δίκτυο για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα και το ΣΥΝ (με οριακή πλειοψηφία στην Κεντρική Πολιτική Επιτροπή - κανείς δε γνωρίζει ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα σε περίπτωση ενδοκομματικού δημοψηφίσματος) όλοι κατήγγειλαν την "εθνική μειοδοσία". Στην Κύπρο το 75% του ΟΧΙ των Ελληνοκυπρίων, σε χτυπητή αντίθεση με το 57% του ΝΑΙ των Τουρκοκυπρίων, τα λέει όλα.
Κι ενώ οι απανταχού Ελληνάρες πανηγύριζαν κάποιοι "εθνοπροδότες" διατύπωναν τους φόβους ότι η τελευταία ελπίδα για τη λύση του Κυπριακού είχε χάθεί και ότι πλέον όλα όδευαν προς την αναγνώριση του "Ψευδοκράτους" των Τουρκοκυπρίων.
Στους επόμενους μήνες η νέα τουρκοκυπριακή ηγεσία θα αποσυρθεί από τις συνομιλίες με τους Ελληνοκύπριους. Και τότε, οι αναγνωρίσεις του "Ψευδοκράτους" θ' αρχίσουν να έρχονται βροχή. Θα πρόκειται για το ηχηρότερο χαστούκι που θα έχει δεχθεί η εθνική μας ιδεολογία της τζάμπα μαγκιάς από το 1974. Με ένα και μοναδικό ζητούμενο: θα γίνει το χαστούκι αυτό απαρχή για μια ανασυγκρότηση της ελληνικής κοινωνίας ή θα συνεχίσουμε σαν αν μην είχε συμβεί τίποτε;
Δημοσιεύτηκε από τον Γιάννη Χρυσοβέργη στον δικτυότοπο «Άτακτος Λόγος» στις Κυριακή, 25 Ιουλίου 2010.
Διαβάστε επίσης:
ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
Του Άκη Σαντεξή
Διαβάστε επίσης:
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ
Στις 29 του Σεπτέμβρη σύρεται στο δικαστήριο ο διακεκριμένος δημοσιογράφος Τάκης Μίχας, επειδή είχε το θάρρος να αμφισβητήσει την τρομοκρατία που έχει επιβάλλει στην Ελλάδα το βαθύ κράτος με το βιβλίο του «Ανίερη Συμμαχία», όπου αποκαλύπτει την συμμετοχή Ελλήνων παραστρατιωτικών στις επιχειρήσεις του σερβοβοσνιακού στρατού που, όπως έχει αναγνωρίσει η διεθνής κοινότητα, ευθύνεται για την εθνοκάθαρση της πρώην Γιουγκοσλαβίας από του μουσουλμάνους κατοίκους της και ιδιαίτερα για την γενοκτονία στην βοσνιακή πόλη Σρεμπρένιτσα. Μηνυτής είναι ένας από τους παραστρατιωτικούς που με τον βαθμό του συνταγματάρχη και υπό τις διαταγές του καταζητούμενου για εγκλήματα πολέμου Σέρβου στρατηγού Μλάντιτς σχεδίασε και εκτέλεσε τις επιχειρήσεις αυτές. Αυτός είναι ο Σταύρος Βιτάλης, που όχι μόνο δεν ανακρίθηκε για πιθανή συμμετοχή του στα παραπάνω εγκλήματα πολέμου από τις ελληνικές δικαστικές αρχές (όπως δεν ανακρίθηκε και κανένας άλλος μολονότι αυτό ζητήθηκε επίσημα από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία) αλλά αγκαλιάστηκε από την ελληνική υπερεθνικιστική ακροδεξιά και σήμερα εμφανίζεται σαν εκπρόσωπος του υπερεθνικιστικού κόμματος Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο.
Όσο και να προσπαθεί η εθνικιστική ακροδεξιά τρομοκρατία να κλείσει τα στόματα όσων προσπαθούν με τον λόγο τους και την πράξη τους να αντισταθούν στα εγκλήματα πολέμου και να οδηγήσουν στην φυλακή τους ηθικούς και τους φυσικούς αυτουργούς τους, πάντα θα υπάρχουν κάποιοι με αξιοπρέπεια, θάρρος και ηρωισμό να υψώνουν το παράστημα τους απέναντι στους εγκληματίες πολέμου και να ζητάνε την σύλληψη και την καταδίκη τους, όπως έκανε πριν από μερικά χρόνια το κόμμα της μακεδονικής μειονότητας «Ελεύθερη Ευρωπαϊκή Συμμαχία - Ουράνιο Τόξο», ο σημερινός προέδρου της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου Κωστής Παπαϊωάννου, ο πρώην υπουργός Ανδρέας Ανδριανόπουλος και άλλοι λιγότερο γνωστοί. Σε αυτούς διεκδικεί την τιμή να συμπεριλαμβάνεται και η Αντιεθνικιστική Κίνηση, η οποία δηλώνει ότι δεν πτοείται από καμιά ακροδεξιά τρομοκρατία και από τις σκοτεινούς κύκλους της ελληνικής δικαιοσύνης που της συμπαραστέκονται και την καλύπτουν.
Η Αντιεθνικιστική Κίνηση είχε το θάρρος να συμπαραταχθεί με τις ελεύθερες φωνές που σηκώνουν το παράστημά τους απέναντι στην τρομοκρατία των ελλήνων εγκληματιών πολέμου της Βοσνίας με σχετική ανακοίνωσή της ήδη από τον Ιούλη του 2005, όταν αναδημοσίευσε άρθρο του Κωστή Παπαϊωάννου με τίτλο «H μνήμη του αίματος και οι κρυφές ενοχές». Και αν και από τότε η ατιμωρησία των εγκληματιών πολέμου όχι μόνο συνεχίζεται αλλά μαζί με αυτούς ο κάθε είδους φασισμός σηκώνει κεφάλι και οδηγεί σε δίκες τους αντιφασίστες, όπως την «Αντιναζιστική Πρωτοβουλία» που μήνυσε ο πασίγνωστος, ήδη από την εποχή της χούντας 1967-1974 ναζιστής Πλεύρης, η Αντιεθνικιστική Κίνηση του βγάζει την γλώσσα και τον προκαλεί να οδηγήσει και αυτήν σε δίκη, όπως οδηγεί τον Τάκη Μίχα, την «Αντιναζιστική Πρωτοβουλία» και όλους όσους στο παρελθόν, στο παρόν και στο μέλλον μένουνε πιστοί στο σύνθημα «Δεν θα περάσει ο φασισμός».
Στα πλαίσια της διακηρυγμένης συμπαράστασής μας στο ηρωικό Τάκη Μίχα δημοσιεύουμε μεταφρασμένη την συνέντευξη που έδωσε πέρυσι στον Δανιήλ Τολιάγκα, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συνεδρίου των Βοσνίων της Βόρειας Αμερικής, η οποία δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα του Σεράγεβο «DANI».
20-6-2010
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Έλληνας δημοσιογράφος μηνύθηκε επειδή έγραψε για την παρουσία Ελλήνων παραστρατιωτικών στην Βοσνία
Παραλήπτης της συνέντευξης: Δανιήλ Τολιάγκα
Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου, του Συνεδρίου των Βοσνίων της Βόρειας Αμερικής
Στις 27 Ιουλίου 2009 ο Σταύρος Βιτάλης, εκπροσωπώντας την ελληνική υπερεθνικιστική οργάνωση Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο, κατέθεσε μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση ενάντια στον έγκριτο δημοσιογράφο Τάκη Μίχα, που είναι καλύτερα γνωστός για την συγγραφή του βιβλίου “Ανίερη Συμμαχία: Η Ελλάδα και η Σερβία του Μιλόσεβιτς”. Ο κ. Βιτάλης είναι ένας από τους κύριους Έλληνες εθελοντές που έχουν παραδεχτεί ότι πήραν μέρος στην γενοκτονία της Σρεμπρένιτσα. Μηνύει τον δημοσιογράφο επειδή δήλωσε στην ελληνική ημερήσια εφημερίδα “Ελευθεροτυπία” ότι Έλληνες εθελοντές πολέμησαν στο πλευρό των Σέρβων κατά την διάρκεια του πολέμου της Βοσνίας σαν “παραστρατιωτικοί που πήραν μέρος στην σφαγή στην Σρεμπρένιτσα”. Σε μία δήλωση που διανεμήθηκε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ο κ. Βιτάλης ισχυρίζεται ότι οι Έλληνες εθελοντές που πολέμησαν στην Βοσνία κάτω από τις διαταγές του στρατηγού Μλάντιτς βρισκόντουσαν εκεί “για να βοηθήσουν έναν λαό [δηλ. τους Σέρβους] που σφαζόντουσαν από διεθνικές συμμορίες που επίσης τους κλέβανε τα σπίτια, την χώρα τους και την αξιοπρέπειά τους”.
ΔΑΝΙΗΛ ΤΟΛΙΑΓΚΑ: Κύριε Μίχα, σας ευχαριστώ που δεχτήκατε να πάρετε μέρος σε αυτή την συνέντευξη. Για να αρχίσουμε, τι είναι το Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο που κατέθεσε αυτήν την μήνυση εναντίον σας μέσω του εκπροσώπου του κ. Βιτάλη;
ΤΑΚΗΣ ΜΙΧΑΣ: Αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα ερώτηση. Ίσως έχει κάποια σχέση με το γεγονός ότι όπως έχω υπαινιχθεί σε άλλα άρθρα τώρα έχω υπό την κατοχή μου εμπιστευτικά διπλωματικά έγγραφα που δείχνουν ότι για πρώτη φορά οι ελληνικές αρχές παραδέχονται την παρουσία Ελλήνων παραστρατιωτικών στην Βοσνία. Πιθανόν σκέπτονται ότι ασκώντας τώρα πίεση σε βάρος μου θα με εμποδίσουν να δημοσιεύσω αυτά τα έγγραφα. Αλλά αυτή βέβαια είναι μόνο κάποια εξήγηση. Μπορεί να υπάρχουν κι άλλες.
ΔΑΝΙΗΛ ΤΟΛΙΑΓΚΑ: Ανησυχείτε για την επικείμενη δίκη;
ΤΑΚΗΣ ΜΙΧΑΣ: Σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα αυτή η μήνυση θα έμπαινε στο αρχείο. Αλλά όπως έχω πει επανειλημμένα η Ελλάδα δεν είναι μια τυπική Ευρωπαϊκή χώρα. Με δεδομένο το πνεύμα του ακραίου εθνικισμού που διαποτίζει την χώρα και το γεγονός ότι οι κύριοι Κάρατζιτς και Μλάντιτς τιμώνται σαν άγιοι από την πλειοψηφία του κοινού και από τους πολιτικούς, έχω κάθε λόγο να ανησυχώ.
ΔΑΝΙΗΛ ΤΟΛΙΑΓΚΑ: Τι ελπίζει ο κ. Βιτάλης να πετύχει με αυτήν την μήνυση;
ΤΑΚΗΣ ΜΙΧΑΣ: Έχοντας κατά νου ότι η δίκη του Κάρατζιτς θα λαμβάνει επίσης χώρα του χρόνου, αυτό που θα ελπίζουν είναι να δημιουργήσουν μια εναλλακτική δημόσια συζήτηση στην οποία θα αμφισβητείται η ουσία αυτού που συνέβηκε στην Σρεμπρένιτσα. Με άλλα λόγια, ενώ ο κόσμος δικάζει τα εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν στην Σρεμπρένιτσα, στην Ελλάδα οι επικριτές των εγκλημάτων πολέμου στην Σρεμπρένιτσα θα σύρονται σε δίκη!
ΔΑΝΙΗΛ ΤΟΛΙΑΓΚΑ: Είναι ενδιαφέρον ότι ο κ. Βιτάλης έχει δημόσια παραδεχτεί ότι ο ίδιος ήταν παρών “σε όλες τις στρατιωτικές επιχειρήσεις” που σχετίζονται με την (Σερβική) “επανακατάληψη” της Σρεμπρένιτσα. Έχετε καμιά ιδέα για το γιατί ο κύριος Βιτάλης δεν έχει ανακριθεί για πιθανά εγκλήματα πολέμου;
TAKHΣ ΜΙΧΑΣ: Γιατί, όπως έχω δείξει και στο βιβλίο μου, στην Ελλάδα οι σερβικές πράξεις κατά την διάρκεια του πολέμου στην Βοσνία δεν θεωρούνται “εγκλήματα” αλλά “ηρωικά κατορθώματα”. Αυτό ισχύει επίσης και για την Σρεμπρένιτσα. Καμιά ελληνική κυβέρνηση δεν έκανε οποιαδήποτε δήλωσε κατά την διάρκεια των τελευταίων 15 ετών όπου να καταδικάζει τους σκοτωμούς στην Σρεμπρένιτσα – αυτή είναι μια μοναδική κατάσταση πραγμάτων για μια ευρωπαϊκή χώρα.
ΔΑΝΙΗΛ ΤΟΛΙΑΓΚΑ: Ο κ. Βιτάλης ισχυρίζεται ότι οι επιχειρήσεις των Ελλήνων εθελοντών “έχαιραν ευρείας υποστήριξης από την ελληνική κοινωνία εξαιτίας της θερμής φιλίας που υπήρχε μεταξύ του Αντρέα Παπανδρέου και του Ράντοβαν Κάρατζιτς”. Σε ποια έκταση αυτή η φιλία υπονοεί ότι η κυβέρνηση εμπλέκονταν;
TAKHΣ ΜΙΧΑΣ: Προφανώς περιλαμβάνει κυβερνητική εμπλοκή με την έννοια της επίγνωσης, της ανοχής και της επιδοκιμασίας της φανερής στρατολόγησης Ελλήνων πολιτών με σκοπό να πολεμήσουν ενάντια στην νόμιμα αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Βοσνίας.
ΔΑΝΙΗΛ ΤΟΛΙΑΓΚΑ: Θυμάμαι, και εσείς αναφερθήκατε επίσης σε αυτό στο βιβλίο σας, ότι κορυφαίοι Έλληνες δικαστές είχαν αρνηθεί δημόσια να συνεργαστούν με το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την Πρώην Γιουγκοσλαβία. Λαμβάνοντας υπ' όψη ότι το δικαίωμά σας για μια δίκαιη δίκη μπορεί να ακρωτηριαστεί σοβαρά από την ακραία υπερεθνικιστική ατμόσφαιρα στην Ελλάδα και από το γεγονός ότι ο κ. Βιτάλης έχει ανακοινώσει ότι σχεδιάζει να καλέσει ηγετικούς Έλληνες εθνικιστές πολιτικούς σαν μάρτυρες, θα ήθελα να ξέρω εάν σκοπεύετε να ζητήσετε την συνδρομή εξεχόντων διεθνών οργανώσεων, οι οποίες ειδικεύονται στην προστασία της δημοσιογραφικής ελευθερίας;
TAKHΣ ΜΙΧΑΣ: Βεβαίως και θα προσπαθήσω να γνωστοποιήσω την υπόθεση.
ΔΑΝΙΗΛ ΤΟΛΙΑΓΚΑ: Με τα λόγια του Δικαστή των Ηνωμένων Εθνών Θεόδωρου Μέρον, οι Σέρβοι - και παραθέτω - “στοχοποίησαν προς αφανισμό τους σαράντα χιλιάδες Βόσνιους Μουσουλμάνους που ζούσαν στην Σρεμπρένιτσα”. Κατά την γνώμη σας, ο κ. Βιτάλης έχει πλήρη επίγνωση ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στις οποίες πήρε μέρος κατέληξαν στις συνοπτικές εκτελέσεις πάνω από 8.000 και την εθνοκάθαρση περίπου 30.000 ανθρώπων τον Ιούλιο του 1995; Έχει επίγνωση ότι πήρε μέρος σε μια γενοκτονία;
TAKHΣ ΜΙΧΑΣ: Σύμφωνα με την δική του ομολογία, ναι. Εντούτοις, ακριβώς όπως και οι αρνητές του Ολοκαυτώματος, αυτοί οι άνθρωποι αρνούνται να δεχτούν ότι έλαβαν χώρα μαζικοί σκοτωμοί στην Σρεμπρένιτσα.
ΔΑΝΙΗΛ ΤΟΛΙΑΓΚΑ: Κύριε Μίχα, σας ευχαριστώ που πήρατε μέρος σε αυτήν την συνέντευξη. Θα παρακολουθούμε στενά την εξέλιξη της υπόθεσής σας.
Διαβάστε επίσης:
ΠΡΟΣ
Τον κ. Χαρδαβέλα και την εκπομπή ΑΘΕΑΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ