Ειλικρινά, λυπάμαι τα παιδιά των μεταναστών και κάποια από τα παιδιά των Ελλήνων που δεν είναι φασιστάκια και υποχρεώνονται, όχι μόνο να υφίστανται την ρατσιστική και εθνικιστική προπαγάνδα των δασκάλων και των καθηγητών αλλά και να δίνουν μάχη σώμα με σώμα με τις φασιστικές συμμορίες που λυμαίνονται τα σχολεία, προκειμένου να αποφύγουν το λιντσάρισμα ή τον βιασμό.

Δεν λυπάμαι τους δασκάλους και τους καθηγητές που δουλεύουν σε τόσο νοσηρό και απάνθρωπο περιβάλλον, γιατί μέχρι σήμερα έχουν αποδείξει ότι τους ενδιαφέρουν μόνο οι αποδοχές τους.

Θλίβομαι, προπαντός, για το κίνημα (ακροαριστερό, αντιεξουσιαστικό, αναρχικό κλπ.) που ενώ ο φασισμός στα σχολεία έχει πάρει τέτοια έκταση και οι εγκληματικές συμμορίες επιδίδονται ανεμπόδιστες σε απόπειρες ανθρωποκτονιών, αυτό ασχολείται με τον συνδικαλισμό, την διαχείριση των φυσικών πόρων, την Παλαιστίνη, την προπαγάνδα κατά της εργασίας, την κρίση και ό, τι άλλο άσχετο προς την διόγκωση του φρικτού αυτού κοινωνικού καρκινώματος που λέγεται φασισμός.

Ευτυχώς που μέσα στο κίνημα δρουν και αυτοί που κατεβαίνουν στους δρόμους και διαμαρτύρονται για τις δολοφονίες των μεταναστών από τους λιμενικούς, από τους βασανιστές των αστυνομικών τμημάτων, από τους ανθρωποκυνηγούς που πυροβολούνε μέσα στο κόσμο και σκοτώνουν, όποιον δεν προλάβει να καλυφθεί, από τους στρατιώτες, από τους συνοροφύλακες και άλλες κατηγορίες σωμάτων ασφαλείας που μεταξύ των επαγγελματικών τους καθηκόντων είναι και ο φόνος ανθρώπων, όποτε αυτοί κρίνουν σκόπιμο.

Μόνο αυτοί που διαδηλώνουν κατά των κρατικών εγκλημάτων και γι’ αυτό κάθε λίγο και λιγάκι οδηγούνται στα δικαστήρια σαν να είναι αυτοί οι εγκληματίες, αποτελούν το εμπόδιο που βάζει η κοινωνία στην θεσμοποιημένη βία. Μόνο αυτοί μπορούν να αποτελέσουν φραγμό στην εξάπλωση του φασισμού. Ενός φασισμού, ο οποίος γίνεται όλο και πιο πολύ ανεξέλεγκτος και φιλοδοξεί να κάνει την Ελλάδα Γερμανία, όπου οι εμπρησμοί κέντρων υποδοχής μεταναστών γίνανε λαϊκό σπορ για τα φασιστικά γουρούνια.

Αυτόν τον φασισμό διαφημίσανε με το ρατσιστικό τους έγκλημα τα φασιστάκια της Σπάρτης.

 Παλαιότερη δημοσιεύση:

Είναι γνωστό ότι σχεδόν όλοι οι Έλληνες μισούσαν και μισούν τους Εβραίους, λόγω της διαφορετικής θρησκείας και του αξιοθαύμαστου πολιτισμού τους και γι’ αυτό έκαναν πάντα ό, τι μπορούσαν, για να τους εξοντώσουν. Στο παρελθόν επικαλούνταν την διαχρονική ευθύνη ενός πολιτισμού σαν τον εβραϊκό για την μυθική συμβολή των Εβραίων στην εκτέλεση του μυθικού θρησκευτικού τους ήρωα, του γνωστού Χριστού, η εικόνα του οποίου φιγουράρει σε κάθε κρατικό ίδρυμα, ούτως ώστε να θυμίζει σε όσους τολμήσουν να αμφισβητήσουν την απόλυτη εξουσία της ορθόδοξης εκκλησίας στην Ελλάδα, ότι η ορθοδοξία στηρίζεται από ένα ολόκληρο κράτος (και όπως γίνεται κάθε μέρα γνωστό, και από ένα αδίστακτο φασιστικό παρακράτος). Σήμερα οι Έλληνες επικαλούνται τον αμυντικό πόλεμο του κράτους του Ισραήλ προς τις ένοπλες παλαιστινιακές οργανώσεις, οι οποίες από την ίδρυσή του επιχειρούν να το σβήσουν από το χάρτη και να πετάξουν τους Ισραηλινούς στην θάλασσα, μια «τελική λύση» πιο φτηνή και λιγότερο κακόφημη από τους θαλάμους αερίων, όπου οι Ευρωπαίοι οδήγησαν τους Εβραίους κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Είναι επίσης γνωστό ότι ξεκινώντας από την ίδρυση του ελληνικού κράτος, με διαδοχικές γενοκτονίες, εμπρησμούς και πογκρόμ, με αποκορύφωμα την παράδοση των Εβραίων στους Γερμανούς Ες-Ες, οι Έλληνες κατάφεραν να εξοντώσουν σχεδόν όλους τους Εβραίους, οι οποίοι κατοικούσαν για χιλιάδες χρόνια στον ελλαδικό χώρο, πολύ πριν αυτός ο χώρος κατοικηθεί από τους σύγχρονους Σλάβους, Αρβανίτες (Αλβανούς), Βλάχους, Μακεδόνες και Τούρκους κατοίκους του. Μέχρι και Συναγωγή έχει βρεθεί στο ακατοίκητο σήμερα, αλλά με μεγάλο αρχαιολογικό πλούτο, νησί Δήλο. Και μάλιστα στην Ελλάδα η εξόντωση των Εβραίων υπήρξε πιο ολοκληρωτική και από αυτήν που έγινε στην ναζιστική Γερμανία.

Είναι επίσης γνωστό ότι σε όλη την Δυτική Ευρώπη έχουν γίνει δικαστήρια σε βάρος εγκληματιών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι οποίοι ενεχόντουσαν στην εξόντωση των Εβραίων, ενώ στην Ελλάδα κάτι τέτοιο απ’ όσο ξέρω δεν έγινε, και επίσης η ναζιστική προπαγάνδα υπέρ του Ολοκαυτώματος και κατά των Εβραίων στην Ευρώπη διώκεται με νόμο, ενώ αντίθετα στην Ελλάδα διώκονται όσοι ζητούν την δίωξη της ναζιστικής προπαγάνδας, όπως κάνει η Αντιναζιστική Πρωτοβουλία και οι δικαζόμενοι στις 20 Ιανουαρίου αντιφασίστες που είχαν το θάρρος να αντιπαρατεθούν στις ναζιστικές συμμορίες που λυμαίνονται την περιοχή του Άγιου Παντελεήμονα Αχαρνών.

Είναι επίσης γνωστό ότι σήμερα στην Ελλάδα οι ναζιστές με τις πλάτες της αστυνομίας και των δικαστών επιδίδονται σε ένα πρωτόγνωρο για την μεταπολιτευτική πολιτική πραγματικότητα όργιο βίας και τρομοκρατίας κατά των Εβραίων, των προσφύγων, των μεταναστών και όσων από την αριστερά και τους αναρχικούς συμπαρίστανται στους τελευταίους. Ένα όργιο που εκδηλώνεται με πογκρόμ, άγριους ξυλοδαρμούς μέχρι και δολοφονίες μεταναστών, βόμβες και εμπρησμούς χώρων συνάντησης συλλογικοτήτων που συμπαρίστανται σε μετανάστες και αγωνίζονται ενάντια στον φασισμό, με καταστροφές σε εβραϊκά νεκροταφεία (τα ελάχιστα που απέμειναν) σε συναγωγές και σε τζαμιά, με αποκορύφωμα τον διπλό καταστροφικότατο εμπρησμό της ιστορικής Συναγωγής της παλιάς πόλης των Χανίων και των χιλιάδων ανεκτίμητης αξίας βιβλίων της.

Είναι τέλος επίσης γνωστή η σχέση του φασιστικού καρκινώματος με τους υποστηρικτές των Σέρβων εγκληματιών πολέμου και με το οργανωμένο έγκλημα των κάθε είδους νταβατζήδων, εμπόρων όπλων και απαγορευμένων ουσιών, σχέση που του εξασφαλίζει άφθονη και αφορολόγητη χρηματοδότηση.

Αυτό που επίσης θα έπρεπε να είναι γνωστό, αλλά το εμποδίζει να γίνει ο πατροπαράδοτος αντισημιτισμός, η θρησκευτική μισαλλοδοξία και ρατσισμός που κυριαρχούν ακόμα και σήμερα στην Ελλάδα, είναι ότι όταν το φασιστικό καρκίνωμα κάνει μεταστάσεις σε όλον τον κοινωνικό οργανισμό, τις συνέπειες της επάρατης κοινωνικής αυτής νόσου τις υφίσταται όλος ο κοινωνικός οργανισμός και όχι μόνο τα μέρη που έχουν προσβληθεί.

Τα παραδείγματα της Ιταλίας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας και της Γερμανίας, όπως και της Ελλάδας, κατά την διάρκεια του μεσοπολέμου και του Β΄ Παγκόσμιου Πόλεμου και για την Πορτογαλία, Ισπανία και Ελλάδα μέχρι την δεκαετία του ’70, καθώς και της Σερβίας της δεκαετίας του ’90, είναι αρκετά αποκαλυπτικά για το μέγεθος της ηθικής, πολιτιστικής και οικονομικής ζημιάς που μπορεί να υποστεί μια ολόκληρη χώρα, η οποία βουλιάζει μέσα στο τέλμα του φασισμού. Δείχνουν ξεκάθαρα ότι τον φασισμό τελικά δεν τον πλήρωσαν μόνο οι Εβραίοι, οι Τσιγγάνοι, οι ομοφυλόφιλοι, οι αναρχικοί, οι κομμουνιστές ή οι μουσουλμάνοι της πρώην Γιουγκοσλαβίας αλλά ολόκληροι οι λαοί των χωρών αυτών, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τον λαό της πρώην Γιουγκοσλαβίας που πλήρωσε τον Σερβικό φασισμό με 8 χρόνια πολέμου και βομβαρδισμό της ίδιας της πρωτεύουσας της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Και αν δεν περιμένω ούτε βομβαρδισμό της Αθήνας ούτε πόλεμο με την Τουρκία, όπως ελπίζουν οι φασίστες, είμαι σίγουρος ότι όσο μεγαλώνει και επεκτείνεται το φασιστικό καρκίνωμα, η Ελλάδα θα βουλιάζει όλο και περισσότερο σε μια πολιτική πραγματικότητα πολέμου όλων εναντίων όλων και σε μέρες που θα θυμίζουν την επτάχρονη στρατιωτική δικτατορία 1967-1974 σε όσους την ζήσανε ή απλά διαβάσανε γι’ αυτήν.

Σε μια κοινωνία που δρουν ανεξέλεγκτα οι φασιστικές συμμορίες και το οργανωμένο έγκλημα, όπως γινόταν στην κοινωνία της πρώην Γιουγκοσλαβίας μέχρι πρόσφατα, κανένας δεν θα είναι ούτε ασφαλής ούτε κερδισμένος, ούτε ακόμα και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, όπως έδειξε η δολοφονία του πρωθυπουργού της Σερβίας Τζίτζιτς. Οι μόνοι που θα είναι κερδισμένοι θα είναι οι φασιστικές συμμορίες και το οργανωμένο έγκλημα (που σήμερα έχει αλώσει ένα σημαντικό μέρος του κρατικού μηχανισμού).

Θεωρώ ότι η απρόσκοπτη συνέχιση της φασιστικής ασυδοσίας που έφτασε στο σημείο να καταστρέφει ατιμώρητη ακόμα και τα τελευταία υπολείμματα του πολιτιστικού πλούτου που έχει αφήσει πίσω της η Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπως η πολύτιμη βιβλιοθήκη της Συναγωγής των Χανίων, οδηγεί την ελληνική κοινωνία σε έναν δρόμο χωρίς γυρισμό, σε έναν δρόμο πολέμου, όπως αυτός τον οποίο επιζητεί η εφημερίδα «Στόχος» με πρόσφατο πρωτοσέλιδο άρθρο της.

Όσοι θεωρούμε ότι αυτή η χώρα αξίζει κάποια καλύτερη τύχη από την τύχη της Γιουγκοσλαβίας του Μιλόσεβιτς, δεν θα πάψουμε να καυτηριάζουμε τις μεταστάσεις του φασιστικού καρκινώματος, όπως ο πρόσφατος διπλός εμπρησμός της Συναγωγής των Χανίων, ακόμη και όταν γνωρίζουμε ότι «οι Μήδοι επιτέλους θα διαβούνε», όπως έλεγε ο ποιητής επαινώντας αυτούς που συνεχίζουν να «φυλάνε Θερμοπύλες» εν γνώσει τους ότι στο τέλος θα χάσουν την μάχη. Δηλαδή, θα συνεχίσουμε να καυτηριάζουμε την φασιστική βαρβαρότητα, ακόμα κι αν βλέπουμε ότι στο τέλος θα κάνει την Ελλάδα Γιουγκοσλαβία του Μιλόσεβιτς.              

16-1-2010

 Παλαιότερη δημοσιεύση:

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε για το περιοδικό "Παροξυσμός" http://paroksismos.blogspot.com/ που εκδίδεται από συντρόφους στο Αγρίνιο, οι οποίοι είχαν την καλωσύνη να προτάξουν το παρακάτω εισαγωγικό-ενημερωτικό σημείωμα: 

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε για τον Παροξυσμό από τον αναρχικό σύντροφο Φίλιππα Κυρίτση. Ο Φίλιππας, για όσους και όσες που ενδεχομένως δεν γνωρίζουν, καταδικάστηκε το 1978 σε 9 χρόνια φυλάκισης για κατασκευή, κατοχή και απόκρυψη 8 βομβών μολότοφ. Με την ίδια κατηγορία καταδικάστηκε σε 5 χρόνια φυλάκισης και η σύντροφός του Σοφία Αργυρίου. Έκτοτε, το όνομα τους αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την αλληλεγγύη στους φυλακισμένους και τους αγώνες ενάντια στις φυλακές, στις αρχές της δεκαετίας του 80. Επίσης η ρήξη του Φίλιππα με το στρατό και η άρνηση του να καταταγεί καταγράφεται στο βιβλίο «Το Τρελόχαρτο» (εκδ. Χάος και Κουλτούρα) που έχει γράψει ο ίδιος. Η ενασχόληση του με το ζήτημα της άρνησης στράτευσης συνεχίζεται μέχρι και σήμερα με συνέπεια και συνέχεια. Κατά την άποψή μας ο Φίλιππας ανήκει σε εκείνους τους παλιούς συντρόφους που η σκέψη τους δεν εγκλωβίζεται σε ιδεολογικές αγκυλώσεις και ακολουθεί την σύγχρονη κίνηση που εναντιώνεται στην σημερινή κατάσταση που ορίζουν οι κυρίαρχοι.

------------------------------------------------------------------------

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΩΝ ΚΟΛΑΣΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

------------------------------------------------------------------------

Παλαιότερες δημοσιεύσεις:

 

Με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του νέου βιβλίου του αγαπητού μου φίλου Γιάννη Πετρόπουλου 'Ο Χάρης Δεσμώτης' από τις εκδόσεις 'Διάδοση'

 

 

αναδημοσιεύω το παρακάτω άρθρο, το οποίο είχα δημοσιεύσει στο περιοδικό 'Κράξιμο' Νο 8 της φίλης μου Πάολας, τον Μάη του 1988.

 Από τότε έχουν περάσει 20 χρόνια και έχουν αλλάξει πολλά. Κάποιοι από αυτούς που αναφέρω στο άρθρο μου δεν ζουν πια ενώ εκείνη την εποχή ζούσαν, όπως ο Νίκος Μανετάκης που πέθανε 50 χρονών περίπου, αφήνοντας πίσω του μια θαυμάσια ποιητική συλλογή που εκδόθηκε και κάποια ποιήματα που, δυστυχώς, παραμένουν ανέκδοτα, και ο Χάρης Τεμπερεκίδης που, λίγα χρόνια μετά την αποφυλάκισή του, σκοτώθηκε κυνηγημένος στην ορεινή Κορινθία, τέτοια εποχή, μετά από μια ληστεία τράπεζας. Ενώ ο Γιάννης ο Πετρόπουλος έχει αποφυλακιστεί εδώ και 14 χρόνια, αφού προηγούμενα μεγαλούργησε με την εξέγερση στις φυλακές Αλικαρνασσού του Ηρακλείου της Κρήτης το 1990, μια εξέγερση που αποτέλεσε το έναυσμα για την έκρηξη εξεγέρσεων σε όλες, σχεδόν, τις φυλακές της χώρας και την οποία περιγράφει στο εξαιρετικό βιβλίο του 'Γδάρτες Ονείρων' που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Λιβάνη, όπως και τα άλλα δυο θαυμάσια βιβλία του που ακολούθησαν 'Το τριαντάφυλλο' και 'Η Σκέψη'. Όλα αυτά τα βιβλία έχουν εξαντληθεί, πια, από καιρό. Από όλους αυτούς που αναφέρω στο άρθρο μου έχουν μείνει κοντά μας μόνο ο Γιάννης Πετρόπουλος και ο Χρήστος Ρούσσος, του οποίου το πέμπτο βιβλίο 'Ποιητικές Αποδράσεις' κυκλοφόρησε πρόσφατα.

Παρ' όλα αυτά, το άρθρο μου παραμένει επίκαιρο, γιατί οι ίδιες αντιλήψεις που επικρατούσαν τότε πάνω στο ζήτημα του ανδρισμού, επικρατούν και τώρα, αν εξαιρέσουμε κάποιους, που με τον αγώνα τους για την ανάδειξη του αίσχους του ομαδικού βιασμού της Αμαρύνθου (Βάθειας), όπως και με τα δημοσιεύματά τους έδειξαν ότι, επιτέλους, κάτι έχει αρχίσει να αλλάζει.

Το άρθρο:

ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΚΛΗΡΟΥ ΑΝΤΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΜΠΡΑΚΤΗ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΜΕΝΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ

 

      Ο αγώνας του Χρήστου Ρούσσου, τέλη 1986 - αρχές 1987, με τη δημοσιότητα που κατάφερε να εξασφαλίσει, έφερε στο προσκήνιο την αλήθεια για ένα μεγάλο θέμα, που, τόσο για τις φυλακές, όσο και για την κοινωνία γενικότερα, αποτελεί ταμπού: το κατά πόσο επαναστατικός είναι ο ανδρισμός σαν μορφή σκέψης και συμπεριφοράς.

     Είναι κοινό μυστικό ότι, τόσο ο πολύς κόσμος, όσο και οι περισσότεροι από αυτούς που θεωρούν τους εαυτούς τους επαναστατημένους, πιστεύουν ότι ανδρισμός και επαναστατικότητα είναι, λίγο-πολύ, ταυτόσημα. Εγκλωβισμένοι όλοι τους μέσα στην εικόνα που το κράτος προωθεί για τον επαναστάτη, δεν είναι πολλές φορές σε θέση ούτε καν να υποψιαστούν ότι σκέπτονται με τον ίδιο τρόπο και μιλάνε την ίδια γλώσσα με το κράτος. Βλέποντας το κράτος μόνο σαν ένα στρατιωτικό μηχανισμό που μεταχειρίζεται όπλα, φυλακές και ψυχιατρεία για να ελέγχει ή να εξοντώνει τους αντιπάλους του, αδυνατούν να συλλάβουν το πόσο το κράτος έχει απλωθεί, σαν καρκίνωμα, μέσα στον ίδιο τους τον εαυτό. Αποτέλεσμα αυτής, της μέσα από παραμορφωτικούς καθρέφτες θεώρησης του κράτους, είναι ο υποβιβασμός της σύγκρουσης μαζί του σε, λίγο-πολύ, σύγκρουση μεταξύ δύο αντιπάλων στρατοπέδων, που το ένα αποσκοπεί να διατηρήσει την εξουσία του (κράτος) και το άλλο να την ανατρέψει για να την αντικαταστήσει με τη δική του. Τελικά δηλαδή ο επαναστατικός αγώνας διαστρεβλώνεται και υποβιβάζεται σε πολιτική, δηλαδή κυνήγι της εξουσίας. Ακόμα κι αν το αντίπαλο προς το κράτος στρατόπεδο καταφέρει να υπερισχύσει, όπως έχει γίνει με τις «πετυχημένες» επαναστάσεις του αιώνα μας, το κράτος δεν εξαφανίζεται σαν θεσμός, αλλά αλλάζει, απλά, μορφή.

     Επειδή τα παραπάνω φαίνονται γενικολογίες, και γι' αυτό είναι εύπεπτα, θέλω να αναφερθώ σε μερικά πραγματικά περιστατικά, που δίνουν ανάγλυφα το πόσο το κράτος πλειοδοτεί υπέρ του ανδρισμού, και το πόσο η ταύτιση της εικόνας του σκληρού άντρα με τον δυνατό, η οποία ανταποκρίνεται στα συμφέροντα του, είναι πέρα για πέρα ψεύτικη.

     Από το 1976 μέχρι το 1978, που γινόντουσαν τα χειρότερα και πιο απάνθρωπα βασανιστήρια σε βάρος κρατουμένων στις Πειθαρχικές Φυλακές της Κέρκυρας, οι φύλακες αυτής της φυλακής κυκλοφορούσαν με μουστάκες, μαύρο γυαλί, μπεγλέρι, το γνωστό κουτσαβάκικο περπάτημα και το κλομπ περασμένο στη ζώνη τους. Με τα κλομπ επιβάλλανε στους κρατούμενους να τους ακούν να καυχιούνται ότι αυτοί είναι γαμιάδες, ενώ οι κρατούμενοι είναι κότες, χαμούρες, κουφάλες και τα παρόμοια. Παράλληλα οι ρουφιάνοι-συνεργάτες των δεσμοφυλάκων, βιάζοντας άλλους κρατούμενους με την απειλή μαχαιριών και πέντε εναντίον ενός, συνεπικουρούσαν στη συντήρηση της εικόνας ότι δυνατός σημαίνει πολύ άντρας. Και όμως, αν και σε γενικές γραμμές η μεθοδική αυτή πλύση εγκεφάλου, με τη βοήθεια των σωματικών βασανιστηρίων, είχε επιτυχία, υπήρξαν και άνθρωποι, μετρημένοι στα δάχτυλα ίσως, που αντέξανε και δεν αλλοτριώθηκαν, όχι γιατί ήταν σκληροί άντρες, άσχετα αν αντέξανε μόνοι αυτοί στα βασανιστήρια, αλλά γιατί κατάφεραν 'να δουν, πίσω από την αντρική μάσκα του κράτους, την αδυναμία του να περάσει το δίκιο των κρατουμένων για άδικο και το άδικο των φυλάκων και των ρουφιάνων-συνεργατών τους για δίκιο. Άνθρωποι, όπως ο Θόδωρος Βενάρδος, ο Σπύρος Κωτρέτσος, ο Νίκος Μανετάκης, ο Χάρης Τεμπερεκίδης, αν και στην πλειοψηφία τους προερχόντουσαν από περιβάλλοντα όπου κυριαρχούσε η εικόνα του σκληρού άντρα, του 100% αρσενικού όπως λένε στις φυλακές, μέσα από τις μαρτυρικές τους εμπειρίες εκείνης της εποχής, είδανε το αδιέξοδο της υπεράσπισης της ανθρωπιάς τους με το να υιοθετούν και αυτοί την εικόνα του σκληρού άντρα που προβάλλανε οι βασανιστές τους, και αναζήτησαν τη διατήρηση της προσωπικότητας τους μέσα από την αυτομόρφωση με το διάβασμα, την εκμάθηση των νόμων που τους αφορούσαν και την αλληλεγγύη τους προς τους πιο αδύνατους συγκρατούμενους τους.

     Όταν, από το 1979 κι έπειτα που ηρεμήσανε κάπως τα πράγματα στις φυλακές της Κέρκυρας, άρχισαν να ξεφεύγουν από αυτό το Νταχάου καταφέρνοντας με χίλιους δυο αγώνες να μετάγονται σ' άλλες φυλακές, είχα την ευκαιρία να τους γνωρίσω προσωπικά και να δω, μέσα από την εν γένει συμπεριφορά τους, το πόσο, με τη σεμνότητα, την ευγένεια, τη διακριτικότητα και το σεβασμό του άλλου, αποδείχνανε έμπρακτα ότι η ιδεολογία του σκληρού άντρα είχε αποτύχει να τους δηλητηριάσει. Κανένας τους δε μιλούσε ποτέ με υποτιμητικό τρόπο για τις γυναίκες, κανένας τους δεν εκμεταλλευόταν τη σωματική του δύναμη ή τις μέσα στη φυλακή γνωριμίες του για να επιβληθεί πάνω στους άλλους, κανένας τους δε χρησιμοποιούσε φυλακίστικο λεξιλόγιο για να κάνει εντύπωση, κανένας τους δεν καυχιόταν για την παραμονή του στην Κέρκυρα ή στις φυλακές γενικά. Στις φυλακές που μεταγόντουσαν, προσπαθούσαν να μένουνε όσο το δυνατόν ανώνυμοι, αφήνοντας το ρόλο του μάγκα και νταή στους φωνακλάδες, βρωμόστομους και ψευτοαγανακτισμένους ρουφιάνους-συνεργάτες των φυλάκων (της υπηρεσίας, όπως αποκαλείται το σκυλολόι των φυλάκων από τους κρατούμενους). Αποφεύγανε τις φασαρίες όπως ο διάβολος το λιβάνι, παρ' όλο που γνώριζαν ότι οι ρουφιάνοι ραδιουργούσανε συνεχώς πίσω από τις πλάτες τους και διαδίδανε γι' αυτούς τα πιο πρόστυχα ψέματα. Για παράδειγμα, πολλοί ήταν αυτοί που, είτε γιατί ήταν ρουφιάνοι, είτε γιατί ήταν ηλίθιοι και πιστεύανε τους ρουφιάνους, κατηγορούσανε τον Βενάρδο ότι είναι συνεργάτης της υπηρεσίας, γιατί είχε αποκαλύψει δημόσια την κυκλοφορία ναρκωτικών μέσα στις φυλακές. Κι όμως ο Βενάρδος διώχτηκε από το Ψυχιατρείο Κρα­τουμένων, όπου είχε καταφέρει να μεταχθεί, μετά από ασύλληπτους για τον ανθρώπινο νου αγώνες στις φυλακές Κέρκυρας, παρά τη θέληση του, και οδηγήθηκε στις φυλακές Αίγινας, το 1979, μόνο και μόνο γιατί αρνήθηκε να διαψεύσει δημόσια τις καταγγελίες για κακομεταχείριση του στις φυλακές Κέρκυρας, που είχε κάνει ο συγκροτούμενος του Βλάσσης Ψοφάκης, που εκείνη την εποχή βρισκόταν στις φυλακές της Τίρυνθας. Και για να καταφέρει να ξεφύγει από τις φυλακές Αίγινας κατάπιε μια πρόκα 15 εκατοστών.

     Ο Σπύρος Κωτρέτσος, ένα παλικάρι δυο μέτρα όπως κι ο Βενάρδος, ήταν τόσο ευαίσθητος απέναντι στις συνεχείς παραβιάσεις των δικαιωμάτων των άλλων κρατουμένων, που σε κάποια φάση έκανε μαζί μου απεργία πείνας και κλείστηκε κι αυτός στο πειθαρχείο της Αίγινας, μόνο και μόνο για να υποστηρίξει μηνυτήρια αναφορά του εναντίον της διεύθυνσης των φυλακών για τις απάνθρωπες, συνθήκες διαβίωσης που είχε αυτή επιβάλλει. Σε μια άλλη φάση τσακώθηκε με τον αρχιφύλακα μπροστά σε δεκάδες κρατούμενους, στο προαύλιο της ακτίνας, μόνο και μόνο γιατί ο αρχιφύλακας μαζί με φύλακες ανάγκασε κάποιον κρατούμενο να κάνει μπάνιο παρά τη θέληση του. Κι όμως ο Κωτρέτσος δεν το ’παιζε μάγκας, διάβαζε οποιαδήποτε φεμινιστικά βιβλία έπεφταν στα χέρια του και μιλούσε με τα καλύτερα λόγια ακόμα και για τις πόρνες, που αποτελούν τον πιο εύκολο, και γι' αυτό συνηθισμένο, στόχο των «σκληρών αντρών». Ο Σπύρος Κωτρέτσος, πάντα με το χαμόγελο στα χείλη και με τα ατέλειωτα αστεία του, δεν ήτανε μάγκας. Ήτανε ένας άνθρωπος που, έχοντας συνείδηση του δίκιου του, κατάφερε το 1982 να οργανώσει τη μεγαλύτερη απόδραση από ελληνικές φυλακές τα τελευταία 25 χρόνια. Τη μαζική απόδραση αυτού και άλλων 5 κρατουμένων από το Ψυχιατρείο Κρατουμένων Κορυδαλλού.

     Ο Νίκος Μανετάκης, τα πολλά χρόνια που μπαινοβγαίνει στις φυλακές, τα εκμεταλλεύτηκε για να διαβάσει και να αυτομορφωθεί σε βαθμό που να μπορεί να υπερασπίζεται με μηνύσεις και αναφορές τα δικαιώματα των κρατουμένων κάτω και από τις πιο βάρβαρες συνθήκες, όπως οι συνθήκες στις φυλακές Κέρκυρας. Μολονότι ποτέ δεν το παίζει μάγκας και σκληρός άντρας, είναι πάντα από τους πρώτους που του φορτώνουν ευθύνες για εξέγερση κρατουμένων, όπως έγινε και με την εξέγερση των κρατουμένων των φυλακών Κορυδαλλού το 1981.

     Ο Χάρης Τεμπερεκίδης, ένας άνθρωπος υπόδειγμα σεμνότητας και ευγένειας, που ποτέ δεν θα πει χυδαία κουβέντα και ποτέ δεν θα τσακωθεί με άλλον κρατούμενο, παρόλο που όλοι, όσοι τον ξέρουν, τον θαυμάζουν για την ακατάβλητη σωματική του δύναμη και αντοχή, έκανε να τον αγαπήσουν ακόμη και οι μαγαζάτορες της γειτονιάς, όπου κρυβόταν μετά την απόδραση του από τις φυλακές Κέρκυρας, το 1986. Κι όμως, ο Τε­μπερεκίδης θεωρήθηκε σαν πρωτεργάτης του εμπρησμού των φυλακών Κέρκυρας, στη διάρκεια της πιο δυναμικής εξέγερσης στην ιστορία τους, το Φλεβάρη του 1987, και είναι ακόμα κλεισμένος σ' αυτές.

     Θα μπορούσα να αναφέρω κι άλλα παραδείγματα με κρατούμενους λιγότερο γνωστούς, αλλά πιστεύω ότι, όσα είπα, είναι ήδη αρκετά, για όποιον θέ­λει να ξεπεράσει τις αυταπάτες του και να δει την αλήθεια. Θα τελειώσω, λοιπόν, αυτή την αναφορά μου σε κρατούμενους, με τον Γιάννη Πετρόπουλο, τον πιο επικίνδυνο για τις υπηρεσίες των φυλακών κρατούμενο, σύμφωνα με τη γνώμη του περιώνυμου πρώην διευθυντή της Κέρκυρας Κόλλα, που η κτηνωδία του οδήγησε τους κρατούμενους αυτής της πιο «ασφαλούς» φυλακής της Ελλάδας σε εξέγερση. Ό,τι και να πω για τον Πετρόπουλο είναι λίγο, και φαντάζομαι ότι, μετά από όσα έχω αναφέρει παραπάνω, είναι κουτό να αμφιβάλλει κανείς ότι ο Πετρόπουλος είναι παράδειγμα ευγένειας, διακριτικότητας, σεβασμού   και   αλληλεγγύης   προς τους άλλους. Λοιπόν, ο Πετρόπουλος, σαν ιδανικό που πρέπει να φτάσει είχε τη γυναίκα, Ούλρικε Μάινχοφ, της οποίας μια φωτογραφία από το περιοδικό «ΙΔΕΟΔΡΟΜΙΟ» είχε κορνιζάρει και την είχε πάντα πάνω στο κομοδίνο του, όσο καιρό έμεινε στο Ψυχιατρείο Κρατουμένων Κορυδαλλού, μετά την έκδοση του στην Ελλάδα από την Ολλανδία το 1978.

     Δυστυχώς, στην Ελλάδα δεν έχουν δημιουργηθεί ακόμη οργανώσεις του τύπου «Άντρες ενάντια στο σεξισμό», που υπάρχουν και μέσα και έξω από τις φυλακές σε χώρες, όπως η Αγγλία ή οι Ηνωμένες Πολιτείες. Οργανώσεις που μπαίνουν τόσο πολύ στο μάτι του κράτους, που αυτό φτάνει ακόμα και να δολοφονεί τους πιο μαχητικούς τους εκπροσώπους μέσα στις φυλακές, όπως, για παράδειγμα, τον Καρλ Χαρπ, που, όπως συνήθως, τη δολοφονία του μέσα στις αμερικάνικες φυλακές οι φύλακες την παρουσιάσανε σαν αυτοκτονία. Και οι άνθρωποι, σαν τον Χρήστο Ρούσσο, τον Νίκο Μανετάκη, τον Χάρη Τεμπερεκίδη και τον Γιάννη Πετρόπουλο, σαπίζουν μέσα στις φυλακές, όταν δεν σαπίζουν στο χώμα, όπως ο Θόδωρος Βενάρδος και ο Σπύρος Κωτρέτσος. ' Ίσως εκεί μέσα είναι πιο ασφαλείς, αν κρίνουμε από τις πρόσφατες στυγερές δολοφονίες των Παναγιώτη Γαγγλία και Μιχάλη Πρέκα, για τους οποίους δεν κρίνω σκόπιμο να μιλήσω τώρα. Όσον αφορά το αν διαφέρουν τα ισόβια δεσμά από το θάνατο, είναι κάτι που, οι δικαστές, τουλάχιστον, δεν το πιστεύουν, όπως φαίνεται από το ότι υποκαθιστούν τη μία ποινή με την άλλη.

     Εμείς, που, προς το παρόν, τουλάχιστον, δεν βρισκόμαστε ούτε στο χώμα, ούτε στη φυλακή, ιδιαίτερα όταν έχουμε δει τους καλύτερους φίλους μας μέσα στις φυλακές να δολοφονούνται, με τον άλφα ή βήτα τρόπο, έχουμε χρέος απέναντι στον εαυτό μας και σ' αυτούς, να υπερασπίσουμε το έργο τους ενάντια στους κάθε λογής χαφιέδες ή εκπροσώπους του κράτους, που προσπαθούν να το διαστρεβλώσουν και να το δυσφημίσουν, ταυτίζοντας το με μαγκιές, νταηλίκια, τσαμπουκάδες και άλλα τέτοια κουραφέξαλα. Γιατί μια τέτοια ταύτιση, αφ' ενός μεν κάνει, όσους προσπαθούν να τους μοιάσουν ή να τους συμπαρασταθούν, να διαιωνίζουν το κράτος μέσα από τη συμπεριφορά τους, το κράτος που έχει βάψει τα χέρια του με τόσο πολύ αίμα, και αφ' ετέρου απομονώνει αυτούς τους κρατούμενους από τον πολύ κόσμο που, βλέποντας τους σαν Ράμπο, αποκλείεται να τους συμπαρασταθεί γιατί αισθάνεται πολύ αδύναμος για κάτι τέτοιο.

     Εγώ θεωρώ τιμή μου που έγραψα αυτά τα πράγματα για το «ΚΡΑΞΙΜΟ», γιατί πιστεύω ότι η ελπίδα μπορεί να προέλθει μόνο από τους απελπισμένους. Και το «ΚΡΑΞΙΜΟ» απευθύνεται, κατά τη γνώμη μου, σ' αυτούς κυρίως..

 

Άλλες δημοσιεύσεις:

 

H ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ ΤΟΥ 1977

 

H ΑΦΙΣΑ  ΤΩΝ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΠΟΥ ΚΑΛΟΥΣΑΝ ΣΤΗΝ  ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ ΤΟΥ 1977:

 

 

Η ΑΦΙΣΑ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΤΟΥ 1977 ΜΕ ΤΟ ΤΣΙΤΑΤΟ ΤΟΥ ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟΥ ΡΕΤZ:

 

 

 

Άλλες δημοσιεύσεις:

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ  ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ  ΑΣΠΙΩΤΗ

 

 

 ΜΙΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΔΕ ΠΟΤΕ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑΣ

 

 

          

   Η παρακάτω καταγγελία αποτελεί μια από τις πολλές που ο Γιάννης Σκανδάλης και εγώ κάναμε, τα χρόνια που βρισκόμασταν στην φυλακή για τους αγώνες μας. Κάποιες από τις καταγγελίες μας, ιδιαίτερα όταν αφορούσαν δική μας κακομεταχείριση, τις υποστηρίξαμε με απεργίες πείνας πολλών εβδομάδων . Οι απεργίες πείνας ήταν ο μόνος τρόπος για να μας ακούσουν, μια που και τα Μ.Μ.Ε. δεν δημοσιεύανε τις καταγγελίες μας και οι αρμόδιες δικαστικές αρχές τις βάζανε στο αρχείο (δηλ. τις πετάγανε στα σκουπίδια). Η καταγγελία που δημοσιεύω σήμερα δεν αφορά καθόλου εμάς προσωπικά, δεν την υποστηρίξαμε με απεργία πείνας και, όπως θα περίμενε κανείς, τα Μ.Μ.Ε., όπου την στείλαμε, την πετάξανε στα σκουπίδια. Βρίσκεται στο αρχείο μου γραμμένη από το χέρι του ίδιου του πρόωρα χαμένου φίλου και συντρόφου μου Γιάννη Σκανδάλη. Ο Κυριάκος Μοίρας, ο οποίος συμμετείχε στην καταγγελία, βρισκόταν κι αυτός στην φυλακή καταδικασμένος σε 5 χρόνια σαν τρομοκράτης (με τον αντιτρομοκρατικό νόμο 774/78), υπήρξε σύντροφος και συνεργάτης μας στους αγώνες μας μέσα στην φυλακή και αποφυλακίστηκε μαζί μας, αφού είχε ήδη κλείσει 2,5 χρόνια φυλάκισης συνοδευόμενης από ξυλοδαρμούς, εγκλεισμούς σε πειθαρχεία, εγκλεισμό στις Πειθαρχικές Φυλακές Κέρκυρας και πολλές απεργίες πείνας. Και του Κυριάκου Μοίρα  οι διώξεις δεν τελείωσαν μετά την φυλακή, όπου είχε κλειστεί 18 χρονών, αλλά ξαναβρέθηκε στην φυλακή για τους κοινωνικούς του αγώνες, που καμιά σχέση δεν είχαν με την μορφή πάλης που το κράτος ονομάζει «τρομοκρατία»,  όπως δεν είχαν σχέση με την «τρομοκρατία» και οι μολότοφ που ριχτήκανε στην Αγία Βαρβάρα (τον συνοικισμό των Τσιγγάνων) και για τις οποίες φυλακίστηκε το 1979 σαν τρομοκράτης.

Η ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

ΓΚΑΓΚΣΤΕΡΙΚΟΙ  ΞΥΛΟΔΑΡΜΟΙ  ΣΤΟ  ΙΑΤΡΕΙΟ  ΤΟΥ  ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ  ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό επεισόδιο βάναυσης κακοποίησης κρατουμένου μέσα στο Νοσοκομείο Κρατουμένων με την συνενοχή και τη συμμετοχή του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού έλαβε χώρα τις πρώτες πρωινές ώρες της Κυριακής 9-8-1981. Ο κρατούμενος Γεροδήμος, εγχειρισμένος πρόσφατα, επειδή ζητούσε επίμονα κι επανειλημμένα ένα παυσίπονο (!), παρασύρθηκε από τον φύλακα Μανόπουλο μέσα στο ιατρείο του Νοσοκομείου, όπου ακινητοποιήθηκε από τον νοσοκόμο Καπάνταρη και γρονθοκοπήθηκε μέχρι αίματος από τον παραπάνω φύλακα παρουσία του εφημερεύοντος ιατρού Μωυσόπουλου. Σημειωτέον ο παραπάνω φύλακας πριν από μικρό χρονικό διάστημα κακοποίησε άγρια έναν άλλο κρατούμενο, γέροντα 65 χρονών, με μόνιμο καθετήρα, τον Δημήτρη Μαραμή, κλοτσώντας τον στα νεφρά και στο κεφάλι έξω από το ιατρείο. Ο δε ιατρός Μωυσόπουλος, γνωστός από τις μηνυτήριες αναφορές εναντίον του από τις πρώην κρατούμενες για πολιτικές κατηγορίες Μπαρσέφσκυ και Κυρίτση είναι ο μόνος μόνιμος ιατρός του νοσοκομείου και άμεσα εξαρτημένος από το Υπ. Δικαιοσύνης. Οι μηνύσεις που υποβλήθηκαν για τις παραπάνω εξωφρενικές κακοποιήσεις, όπως και πολλές άλλες, δεν μετέβαλαν ούτε στο ελάχιστο την επικρατούσα κατάσταση.

9-8-1981

Γιάννης Σκανδάλης                                      

Κυριάκος Μοίρας

Φίλιππας Κυρίτσης

 

ΓΡΑΜΜΑ

ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ-ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥ

ΓΙΑΝΝΗ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΓΙΩΡΓΟ ΟΙΚΟΝΟΜΕΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΙΣΗΣ ΤΩΝ ΓΙΑΝΝΗ ΣΚΑΝΔΑΛΗ, ΦΙΛΙΠΠΑ ΚΥΡΙΤΣΗ ΚΑΙ ΣΟΦΙΑΣ ΚΥΡΙΤΣΗ (1978-1981).

   

 

 

 

ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΒΙΒΛΙΟ: H ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ 'ΑΡΔΗΝ'

Ένα βιβλίο απαραίτητο για κάθε αναρχικό που ενδιαφέρεται για την οργάνωση του αναρχικού κινήματος στην Ελλάδα.

 

   Η αξία του βιβλίου αυτού έγκειται στο ότι από την μια μεριά κυκλοφόρησε στα Ελληνικά με ρητό σκοπό να συμβάλει στην οργάνωση του αναρχικού κινήματος με  βάση προτάσεις από ιστορικές προσωπικότητες του κινήματος, όπως ο Νέστωρ Μαχνό, ο Πέτρος Αρσίνωφ και ο Ερρίκο Μαλατέστα, ο οποίος κριτικάρει την οργανωτική «Πλατφόρμα», από την άλλη θίγει ζητήματα που μπαίνουν μπροστά σε κάθε αναρχικό, όταν αυτός προσπαθεί να αποσαφηνίσει την αναρχική αντίληψη της οργάνωσης και να την αντιδιαστείλει από την  μαρξιστική-λενινιστική αντίληψη της οργάνωσης.

   Οι εκδότες της, συνειδητοποιώντας την αδυναμία να αποτελέσει αυτή η οργανωτική «Πλατφόρμα» πρότυπο για την σημερινή πραγματικότητα, φιλοδοξούν να αποτελέσει το έναυσμα ενός γόνιμου διαλόγου, ο οποίος, δεδομένης της οργανωτικής ανεπάρκειας του Ελληνικού κινήματος, μπορεί να συμβάλει σε μεγάλο βαθμό να εξαχθούν κάποια συμπεράσματα. Άλλωστε και ο ίδιος ο Μαλατέστα, ο οποίος κριτικάρει την «Πλατφόρμα», δείχνει να συνειδητοποιεί αυτήν την ανάγκη για διάλογο, γι’ αυτό και απαντάει στις επικρίσεις που δέχτηκε από τους Μαχνό και Αρσίνωφ για την κριτική του.

   Σε αυτόν τον διάλογο θέλω να συμβάλω κι εγώ στα πλαίσια αυτού του ενημερωτικού για την έκδοση του βιβλίου σημειώματος.

   Νομίζω ότι, για να μην θεωρηθεί ότι έχουμε μείνει ιδεολογικά στην δεκαετία 1920-1930, πρέπει να παραδεχτούμε ότι οι κοινωνικές συνθήκες στην Ευρώπη έχουν από τότε αλλάξει τόσο ριζικά, που δεν θα μπορούσαν να προβλέψουν αυτήν την αλλαγή ούτε τα πιο δυνατά μυαλά του αναρχικού κινήματος. Η εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας, όχι μόνο υπήρξε η αιτία για την ασύλληπτη ενίσχυση της ιδεολογικής επιρροής του κράτους  πάνω στους πολίτες με αποτέλεσμα να οδηγηθούν σαν πρόβατα στην μεγαλύτερη σφαγή που γνώρισε η ανθρώπινη φυλή πάνω στον πλανήτη (στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο), όχι μόνο ο πόλεμος στην Ευρώπη πήρε θανατηφόρες διαστάσεις ασύλληπτες για τον ανθρώπινο νου των αρχών του 20 αιώνα, αλλά και έφερε στο φως διαστάσεις της ανθρώπινης προσωπικότητας και συμπεριφοράς που ήταν άγνωστες για τους θεωρητικούς των κοινωνικών κινημάτων του 19^ου αιώνα και των αρχών του 20^ου .

    Η απώλεια της αισιόδοξης θεώρησης της ανθρώπινης συμπεριφοράς, η οποία στηριζόταν στο ότι ο άνθρωπος είναι κατά βάση λογικό oν, θεώρησης που κυριαρχεί στις κοινωνικές αναλύσεις εκείνης της εποχής και αποτελεί την βάση των προτάσεων και των ελπίδων των επαναστατών της ίδιας εποχής, όσο και η τρομαχτική ανάπτυξη των παραγωγικών μέσων που άλλαξε ριζικά προς το καλύτερο την μοίρα των καταπιεζόμενων τάξεων, κάνει σήμερα να φαίνονται τελείως ξένες προς την πραγματικότητα οι επιθυμίες για  έναν εμφύλιο πόλεμο με τον οποίο η εργατική και η αγροτική τάξη ανατρέπουν το κοινωνικό καθεστώς. Ακόμα και η εργατική και η αγροτική τάξη των αρχών του αιώνα δεν υπάρχουν πια, όπως δεν υπάρχει η τάξη των δουλοπάροικων και η τάξη των δούλων. Στην θέση τους υπάρχει μια κοινωνική πυραμίδα που δεν σχετίζεται άμεσα με την θέση στην παραγωγή, δεδομένου ότι οι εργαζόμενοι στον, σε μεγάλο βαθμό παρασιτικό, τριτογενή τομέα των υπηρεσιών, και αποτελούν την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων στις ανεπτυγμένες βιομηχανικά χώρες και βρίσκονται κοινωνικά και οικονομικά σε χειρότερη μοίρα από μια συρρικνωμένη και δυσδιάκριτη εργατική ή αγροτική τάξη, που τώρα πια και οι δύο αποτελούνται από καλοπληρωμένους και με σημαντική ειδίκευση παραγωγούς. Ακόμα και η ίδια η μορφή του κράτους το οποίο αντιμαχόντουσαν οι αναρχικοί των αρχών του αιώνα έχει αλλάξει σε ασύλληπτο, για εκείνη την εποχή, βαθμό. Σήμερα το κράτος, στις ανεπτυγμένες βιομηχανικά χώρες, αποτελείται   από εκατομμύρια δημοσίων υπαλλήλων και όχι μια ασήμαντη μειοψηφία ισχυρών, οι οποίοι υπερασπίζονται τα συμφέροντά  τους και τα συμφέροντα της πάλαι ποτέ αστικής τάξης. Κατά συνέπεια, όχι μόνο οι καλοπληρωμένες και ευδαιμονούσες παραγωγικές τάξεις (αγρότες και εργάτες) των ανεπτυγμένων βιομηχανικά χωρών δεν έχουν καμιά όρεξη να σφαχτούν σε έναν εμφύλιο και ασύλληπτα καταστροφικό, λόγω εξέλιξης της τεχνολογίας,  πόλεμο, αλλά αποτελούν και μειοψηφία απέναντι στους εργαζόμενους στον, σε μεγάλο βαθμό παρασιτικό, τριτογενή τομέα, του οποίου ένα μεγάλο μέρος αποτελούν οι δημόσιοι υπάλληλοι. Ενώ, από την άλλη μεριά, το ενδεχόμενο της απώλειας της ικανοποιητικά αμειβόμενης απασχόλησης των εργαζομένων στον τριτογενή τομέα, την οποία θα έφερνε μια κοινωνική ανατροπή τέτοιων διαστάσεων, τους κάνει να διάκεινται εχθρικά προς μια κοινωνική ανατροπή υπέρ των παραγωγών εργατών ή αγροτών. Με λίγα-λόγια, μια κοινωνική ανατροπή, όπως την οραματίζονται οι συντάκτες της «Πλατφόρμας», και δεν βρίσκει, στις βιομηχανικά ανεπτυγμένες χώρες, τις κοινωνικές δυνάμεις να την πραγματοποιήσουν,  και θα έβρισκε την πλειοψηφία του πληθυσμού αντίθετη, λόγω της θέσης της σε σχέση με την παραγωγή.

   Επιπροσθέτως ήδη από την εποχή της ανόδου του φασισμού παγκοσμίως, κατά την δεκαετία του 1930, η εξέλιξη των κοινωνικών επιστημών και ιδιαίτερα της ψυχολογίας, από τους μαθητές του Φρόιντ κυρίως, όπως ο Βίλχελμ Ράιχ, έκανε την πίστη στην λογική του ανθρώπου ανεδαφική. Οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι με τις μελέτες τους αποδείξανε ότι η συμπεριφορά του ανθρώπου επηρεάζεται αναπόφευκτα, και ενάντια στην θέληση και στην λογική του, από παράγοντες διαμόρφωσης της προσωπικότητας του, των οποίων η δράση ξεκινάει από το δεύτερο κιόλας χρόνο της ζωής του. Όταν ο άνθρωπος ενηλικιώνεται είναι ήδη ένα αναπηρωμένο ψυχικά άτομο, που δεν είναι σε θέση να ξεπεράσει τα συμπλέγματα και τις αναστολές του και να αναλάβει δράση για να απελευθερωθεί κοινωνικά και να αναπτύξει την δημιουργικότητά του και τα αισθήματα σεβασμού και αλληλεγγύης προς τους άλλους. Αυτή η διάσταση της ανθρώπινης προσωπικότητας ήτανε λίγο-πολύ άγνωστη στους συντάκτες της «Πλατφόρμας», όπως ήταν άγνωστη και η μετέπειτα τρομαχτική ανάπτυξη των μαζικών μέσων ενημέρωσης, η οποία, ήδη από την εποχή του ραδιοφώνου έφερε την φωνή της εξουσίας μέσα στο σπίτι και εκατομμύρια Γερμανοί και Ρώσοι άκουγαν μέσα στο σπίτι τους την φωνή του Χίτλερ, του Γκέμπελς και του Στάλιν, με αποτέλεσμα να επιδεινώνεται η ψυχική τους αναπηρία. Αυτή η φωνή της εξουσίας αργότερα κυριάρχησε ολοκληρωτικά, πάνω στις παραστάσεις που δέχεται το κοινό, μέσω της γενικευμένης εξάπλωσης της τηλεόρασης. Και τελευταίο, όχι όμως λιγότερο σημαντικό, είναι το γεγονός ότι η φωνή της εξουσίας, όπως η φωνή των Σειρήνων της Οδύσσειας, είναι ιδιαίτερα σαγηνευτική, γιατί απευθύνεται στο υποσυνείδητο του ανθρώπου και κολακεύει ακριβώς τα πιο αρρωστημένα του χαρακτηριστικά, όπως την ανάγκη για ασφάλεια και για επιβεβαίωση όπως αυτές διαστρεβλώνει  το ισχυρότερο συναίσθημα του ανθρώπου: Ο φόβος. Και ακόμα και αν ο παραδοσιακός εθνικισμός, που στήριξε ιδεολογικά τους δύο παγκόσμιους πολέμους, στην Κεντρική και Δυτική Ευρώπη ξεπερνιούνται μέσα από την Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ( μακρινό όνειρο, δυστυχώς, για Σερβία και Ελλάδα), η φωνή της εξουσίας, μέσω της τηλεόρασης και των Μ.Μ.Ε. γενικά, συνεχίζει να ενισχύει την ψυχική αναπηρία των κατοίκων της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής, γιατί απευθύνεται, τώρα πια, στην ανάγκη επιβεβαίωσης της υπεροχής και στο φόβο που νοιώθουν οι χορτασμένοι Ευρωπαίοι απέναντι στους φτωχούς της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής, που αποτελούν και την πλειοψηφία του πλανήτη.

   Στην απάντησή του στον Μαλατέστα ο Αρσίνωφ τον επικρίνει γιατί δεν αναφέρεται στις κοινωνικές αυτές αναλύσεις που σήμερα πια είναι εντελώς ξένες προς την πραγματικότητα. Όμως αυτές οι αναλύσεις και εκείνη την εποχή μπορούσαν να δικιολογήσουν την νίκη του Μπολσεβικισμού σε βάρος της Ρωσικής επανάστασης, μια νίκη που ο Μαλατέστα δεν ζήλευε καθόλου, γι’ αυτό και δήλωνε υπέρ μιας επανάστασης που οι αναρχικοί θα νικούσαν σαν αναρχικοί και όχι σαν οτιδήποτε άλλο. Έχοντας συνειδητοποιήσει σε βάθος το νόημα του αναρχισμού, ο Μαλατέστα δηλώνει ότι ενδιαφέρεται κυρίως για την ηθική απελευθέρωση του ανθρώπου από την δειλία. Δειλία που όπως έδειξα προηγούμενα δημιουργεί ο φόβος. Η κατοπινή εξέλιξη δικαίωσε τον Μαλατέστα γιατί ο σταλινισμός υπήρξε ήττα του εργατικού κινήματος των αρχών του αιώνα και όχι νίκη. Τέτοιου είδους νίκη δεν ήθελε ο Μαλατέστα και σ’ αυτήν, στην καλύτερη περίπτωση, έβλεπε ότι θα μπορούσε να οδηγηθεί το αναρχικό κίνημα, αν ακολουθούσε τις μεθόδους οργάνωσης που σύστηναν οι Ρώσοι εξόριστοι στην Γαλλία (Μαχνό, Αρσίνωφ, Ίντα Μετ, Βαλέσκυ, Λίνσκυ και άλλοι). Μεθόδους οργάνωσης που προτάσσανε την αποτελεσματικότητα σε βάρος της ελευθερίας. Όμως ποτέ ο Μαλατέστα δεν αγνόησε την σημασία της οργάνωσης, ώστε η συμμετοχή των αναρχικών στους κοινωνικούς αγώνες για ισότητα, ελευθερία και αξιοπρέπεια, να είναι περισσότερο αποτελεσματική. Με βάση τις κατοπινές εξελίξεις, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η εμπιστοσύνη του Μαλατέστα στην αποτελεσματικότητα της οργάνωσης των αναρχικών για την πραγματοποίηση μιας νικηφόρας κοινωνικής επανάστασης  ήταν μάλλον υπερβολική και όχι αναιμική, όπως φαινόταν στα μάτια των Ρώσων αναρχικών.

   Και σήμερα που η χρησιμότητα και η αναγκαιότητα της ηθικής απελευθέρωσης του ανθρώπου, κι όχι πια κάποιας συγκεκριμένης κοινωνικής τάξης, όπως την έβλεπαν οι Ρώσοι αναρχικοί, καθίσταται όλο και πιο επιτακτική μπροστά στην καθαρά διαγραφόμενη πιθανότητα, αν όχι βεβαιότητα, καταστροφής ολόκληρου του ανθρώπινου είδους μαζί με την καταστροφή του πλανήτη, το ενδιαφέρον των Ρώσων αναρχικών και του Μαλατέστα για την οργάνωση των αναρχικών γίνεται όλο και πιο επίκαιρο και ηθικά καταξιωμένο. Καρπός αυτού του ενδιαφέροντος από την μεριά Ελλήνων αναρχικών, υπήρξε και η έκδοση της «Πλατφόρμας». Θα ήθελα να ελπίζω ότι η «Πλατφόρμα» θα διαβαστεί από όσο το δυνατόν περισσότερους και ο διάλογος, στον οποίο ελπίζουν  οι εκδότες της, θα γίνει πραγματικότητα.